Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Je suis Paris!

Θα πηγαίναμε τον Ιανουάριο στο Παρίσι! Την πόλη του έρωτα και του φωτός! Αυτή τη φορά έκλεισα από νωρίς ξενοδοχεία και αεροπορικά  εισιτήρια, προμηθεύτηκα εισιτήρια για μουσεία, έλιωσα να διαβάζω σε ίντερνετ και φόρουμ για το Παρίσι και ήμουν πανέτοιμη! Μέχρι που μια εβδομάδα πριν, γίνεται του Charlie Hebdo το κάγκελο. Και αρχίζουμε να ζούμε τη βδομάδα των παθών. Ο Θ να μη θέλει να πάμε. Εγώ να κλαίω από τα νεύρα μου και να απειλώ ότι εάν δεν έρθει θα πάω μόνη μου. Μια μέρα πριν και ακόμα δε ξέραμε εάν θα πάμε. Όσο τσακωμό δε ρίξαμε στην προετοιμασία του γάμου τον ρίξαμε στην προετοιμασία του γαμήλιου ταξιδιού. Τελικά του υποσχέθηκα ότι δε θα μπούμε σε μετρό και δε θα πάμε στην Εβραϊκή συνοικία, του είπα και μερικά ψέματα ότι μια συνάδελφος που η κόρη της ζει εκεί λέει ότι δεν τρέχει κάστανο και τον "έπεισα" να πάμε...

Τον έπεισα, τρόπος του λέγειν... Γιατί και των δυο έτρεμε το φυλλοκάρδι μας. Εμένα με είχε πιάσει ένας πρωτόγνωρος φόβος για το αεροπλάνο και ο Θ φοβόταν κάθε αραβόφατσα. Στο αεροπλάνο μπήκαμε σαν πρόβατα για σφαγή. Εγώ κούμπωσα τις βαλεριάνες μου και ο Θ την έπεσε στον Μπουτάρη. Η πτήση μας για άλλη μια φορά ήταν επεισοδιακή. Τελικά ισχύει πως σε αυτούς που φοβούνται συμβαίνουν τα πιο κουλά. Με το που ξεκινήσαμε ο πιλότος μας ενημέρωσε για άσχημο καιρό στο Παρίσι. Για πολύ άσχημο καιρό. Το έλεγε και το ξανάλεγε και ήθελα να πάω να του δώσω να φάει το μικρόφωνο. Αφού λοιπόν αποδεχτήκαμε τη μοίρα μας ότι στην προσγείωση θα κουνηθούμε κάτσαμε αναπαυτικά στα καθίσματα μας για να απολαύσουμε την πτήση (χαχαχα ποιητική αδεία). Κάπου στη μέση της διαδρομής γυρίζει η διπλανή μου και μου λέει ότι κάτι της μυρίζει. Μυρίζω και εγώ και μου μυρίζει γκαζάκι. Η βαλεριάνα μάλλον με είχε πιάσει και δεν αγχώθηκα. Μετά από λίγο όμως ανάβει η ένδειξη για ζώνη, αναταράξεις δεν είχαμε, και βλέπω τις αεροσυνοδούς να τα μαζεύουν όπως όπως. Μετά από λίγο βλέπω μια αεροσυνοδό να ανοίγει και να ψάχνει τα ντουλαπάκια των πρώτων σειρών και αμέσως μετά βλέπω τον έναν από τους πιλότους να βγαίνει από το κόκπιτ με αλεξίσφαιρο γιλέκο και να πλησιάζει στο τζάμι. Σαν να προσπαθούσε να καταλάβει εάν η μυρωδιά είναι από μέσα ή απ' έξω. Ευτυχώς ακόμα δεν είχε γίνει το σκηνικό με το πιλότο της Germanwings γιατί τώρα δε θα ήμουν εδώ να σας τα γράφω. Θα είχα πάει στα θυμαράκια από καρδιακό. Αμέσως μετά αρχίζει και αυτός να ψάχνει στα ντουλαπάκια. Εκεί έπιασα το χέρι του Θ και είπα από μέσα μου "Φίλε μου αυτό ήταν, καλά περάσαμε!" Τα βρήκα με τον εαυτό μου, με το θάνατο,  με το Θεό, με τον Αλλάχ, με όλους.

Τότε πετάγεται μια κυρία από τα μπροστινά καθίσματα δείχνει ένα παστέλι και λέει "μήπως σας μυρίζει αυτό?" Ναι, ναι μάλλον αυτό μας μυρίζει λένε οι αεροσυνοδοί και σταματούν να ψάχνουν. Εντωμεταξύ η διπλανή μου κυρία όση ώρα διαδραματιζόταν τα παραπάνω έλεγε και ξανάλεγε "και εμένα κάτι μου μύρισε". Ενώ όταν ο έρμος ο Θ τη ρώτησε σε μια τελευταία προσπάθεια εφησυχασμού "παστέλι σας μύριζε?" αυτή με ύφος που ανάλογο δεν είχε ούτε η Κυβέλη στην Επίδαυρο απάντησε "Δε ξέρω τι μου μύρισε. Πάντως δεν ήτανε παστέλι". Πες μωρή ότι σου μύρισε παστέλι,  τουλάχιστον να φύγουμε αμέριμνοι...

Αφού λοιπόν ξεπεράσαμε τα παστέλια και τις βόμβες φτάνει η ώρα να προσγειωθούμε και βγάζει ανακοίνωση ο πιλότος. Και τι λέει ο θεούλης? "Ετοιμαστείτε για προσγείωση στο αεροδρόμιο του Παρισιού. Θα έχουμε δυνατούς ανέμους στα όρια του αεροσκάφους!" Στα όρια του αεροσκάφους!!!! Οτι δηλαδή εάν ξεπεράσει στιγμιαία ο αέρας τα όρια του αεροσκάφους εμείς θα γίνουμε σκόνη και θρύψαλα... Εγώ με τον Θ ξαναπιανόμαστε χεράκι χεράκι και παρακαλάμε για τη ζωή μας αθόρυβα. Μια κυρία έχει σηκωθεί πανικόβλητη και ρωτάει την αεροσυνοδό εάν θα κουνήσει πάρα πολύ γιατί φοβάται. Και τι της λέει η θεάρα? " Ε θα κουνήσει. Τι να σας πω ψέματα? Και εμείς φοβόμαστε αλλά τι να κάνουμε δουλειά μας είναι." Πες μωρή  στην πανικόβλητη γυναίκα ότι δε θα κουνήσει που τώρα σε έπιασε η κρίση ειλικρίνειας!


Τελοσπάντων με τα πολλά προσγειωθήκαμε. Και ναι κούνησε! Αλλά πλέον φιλούσα το άγιο χώμα του Παρισιού και δε με έσκιαζε φοβέρα καμιά...

To be continued...

17 σχόλια:

  1. Αν ζουσα όσα διηγείσαι θα έτρεμε η ψυχή μου αλλά με τον τρόπο που τα γράφεις μου φτιάχνεις το κέφι! Το καλό είναι οτι αφού είσαι εδώ για να τα γράφεις, μάλλον επιβιώσατε από το Παρίσι!
    Και εμείς που λέγαμε να πάμε προς την άνοιξη στην Ντισνευλαντ με τα παιδιά τι να κάνουμε αραγε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οκ η διηγηση τρελλο γελιο και μπραβο για το χιουμορ σου! Ψανταζομαι η πραγματικη φαση ηταν πολυ τρομακτικη ελπιζω το Παρισι να σας αποζημιωσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οκ η διηγηση τρελλο γελιο και μπραβο για το χιουμορ σου! Ψανταζομαι η πραγματικη φαση ηταν πολυ τρομακτικη ελπιζω το Παρισι να σας αποζημιωσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γελούσα σε όλη τη διάρκεια, αν και αν ήμουν στη θέση σας μάλλον δεν θα μου φαινόταν και τόσο αστείο! Αλλά το απογείωσες με τη φωτογραφία στο τέλος!

    Ελπίζω να περνάτε όμορφα και να γυρίσετε πίσω με ασφάλεια και χωρίς άλλες περιπέτειες! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το καλό με τέτοια ταξίδια είναι πως έχουν πλάκα μόνο όταν τελειώνουν!
    Δε θα γράψω για αναταράξεις.
    Κάποτε όμως, ταξίδευα με την αδερφή μου και μια φίλη μας! Η αδερφή μου φοβόταν τρελά από πριν μπούμε στο αεροπλάνο!
    Εγώ στο αεροδρόμιο θυμήθηκα πως ξέχασα να βάλω στη βαλίτσα τα βιβλία που είχα για το ταξίδι και νιώθω τη γνωστή ανασφάλεια του βιβλιοφάγου!
    Λίγο πριν φύγουμε, αρπάζω στην κυριολεξία δύο από το αεροδρόμιο, χωρίς να διαβάσω ούτε καν περίληψη!
    Με το που απογειώθηκε το αεροπλάνο, είπα κι εγώ να δω τι αγόρασα!
    Βγάζω από την τσάντα μου το πρώτο βιβλίο και διαβάζω στο οπισθόφυλλο (πάνω κάτω ε?) "Ένα αεροπλάνο με 360 επιβάτες πέφτει.." Ρίχνω κλεφτά βλέμματα στην αδερφή μου που κοίταζε από το παράθυρο και σκουντάω τη φίλη μου. Της δίνω το βιβλίο και της κάνω νόημα να μη μιλήσει!
    Δε μίλησε, αλλά η αδερφή μου μας κατάλαβε κι απαιτούσε να της πούμε γιατί τα βλέμματα και τα γελάκια! Της το είπαμε τελικά και αν μπορούσε, θα πηδούσε έξω εκείνη τη στιγμή! Ζήσαμε μεγάλες στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. τι λες τώρα!!! πάθατε τέτοια νίλα;;;; τι να πω! τουλάχιστον ελπίζω να περάσατε όμορφα τη συνέχεια!!!
    ας σου ευχηθώ και καλή χρονιά και να είσαι πάντα τυχερή!!! :) φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έλα βρε δεν είναι τίποτα το αεροπορικό ταξίδι, ακόμα και αν είναι στα όρια ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είσαι ΘΕΑ ΘΕΑ ΘΕΑ ΘΕΑ!!!!!!!!!!!!! Έχω πεθάνει στο γέλιο!!! Αχαχαχαχαχαχαχαχα. Δεν υπάρχεις Χριστίνα. Δεν υπάρχεις! Εσύ παιδί μου γεννήθηκες blogger. Τέλος! Και μην εξαφανιστείς ξανά τόσους μήνες από το blog, "σ'έφαγα". Κλαίω από τα γέλια. Κλαίωωωωωωωω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Χαχαχαχαχα!! Τις αγαπω αυτες τις αεροπλανικες ιστοριες! Παντως μην σας αποθαρρυνουν αυτα απο μελλοντικα ταξιδια! Περιμενω να διαβασω κ πως περασατε στο Παρισι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ...δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους που φοβούνται έτσι, στατσιστκά τα λεωφορεία και τα τρένα είναι πιο επικίνδυνα ... και να σου πω κάτι αν είναι να σου συμβεί και να πας απο αεροπλάνο μπορεί να σου συμβεί χωρίς να είσαι μέσα...να πέσει ένα πάνω σου εκει που πετάει ξερω εγω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Βρε τι τραβάμε κι εμείς οι παντρεμένοι! Αλλά αφού φτάσατε τίποτα δε σας σταματά, σωστά;
    Καλή χρονιά σας εύχομαι, να ζήσετε βίο ανθόσπαρτο, και καλώς σας ήρθα και πάλι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Χριστινακι, αν βρεις χρονο κι εχεις διαθεση ριξε μια ματια εδω:
    http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html

    Ειναι η πρωτη μου ποιητικη συλλογη με τιτλο ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ και θα χαρω πολυ να τη διαβασεις και να μου πεις εντυπωσεις!
    Ευχαριστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αχ xristin..
    σε νοστάλγησα και μπήκα και διάβασα όλα τα περσινά σου νέα μαζεμένα.
    Τα χάρηκα.
    Να ζήσετε (θα ξαναπώ)
    και .. να μας γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν το βλεπατε από τίποτα DVD ή δορυφορικά το Παρίσι; Τι το θέλατε χειμώνα καιρό; :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Απόψε σε θυμήθηκα xristin
    και παρότι βλέπω ότι δε μοιράστηκε νέα σου (σε χάσαμε στο Παρίσι;)
    είπα να αφήσω ένα 'γεια'
    και βλέπω πως τοέχω ξανακάνει.

    Έτσι για να ξέρεις πως δε σε ξεχνά η Μπλογκόσφαιρα-αλησμόνητη έμεινες στους παλιούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Χρόνια πολλά και καλή χρονιά! Μπαίνω συχνά πυκνά και πάντα ελπίζω σε μια νέα ανάρτηση. Γιατί σταμάτησες να γράφεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή