Χάσμα γενεών.

Πότε καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ένα μεγαααάλο χάσμα γενεών ανάμεσσα σε σένα και στους γονείς σου?

Οταν πραγματοποιείς τη παρακάτω συζήτηση:

Μια ξαδέρφη μου τα έφτιαξε με ένα παιδί που δουλεύει πόρτα σε μαγαζιά.

Drama queen mama:      Και τι δουλειά κάνει αυτός?
Εγώ:                                Δουλεύει πόρτα.
Drama queen mama:      Ααα βγάζουν καλά λεφτά αυτοί.

Εγώ:                                (σκέφτομαι: μπράβο εξέλιξη η μάνα , δε φρίκαρε με τη δουλειά του και ξέρει και πόσα βγάζουν οι πορτιέρηδες! Ωρε μπράβο).

Drama queen mama:      Μαραγκός ή αλουμινάς είναι?


 Καλό σας Σαββατοκύριακο!!!

Τελικά δε βρήκα πιασάρικο τίτλο.

Θέλω να γράψω ανάρτηση και δε ξέρω για ποιο θέμα. Θέλω να γράψω την πτυχιακή μου, εκεί ξέρω για ποιο  θέμα,  αλλά βαριέμαι!!

Καταραμένες Δευτέρες!

Κάθε Κυριακή ξυπνάω τόσο αργά που το βράδυ δε με παίρνει με τίποτα ο ύπνος και μετά τη Δευτέρα δε μπορώ να ξυπνήσω. Σήμερα σηκώθηκα αφού πρώτα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα κοιμηθώ το μεσημέρι. Υπόσχεση που ποτέ δε κρατάω!

Το Σαββατοκύριακο είχα επισκεφτεί τους γονείς μου. Ο μικρός αδερφός μου ορκίστηκε στο στρατό και πήγαμε σύσσωμη η οικογένεια στην ορκομωσία! Δε μπορούσα να τον φανταστώ φαντάρο! Για μένα θα είναι πάντα ο μικρός Τερτερίνος...

Μόλις φτάσαμε στο στρατόπεδο η drama queen mama έμπηξε το κλάματα!! Ωχ Χριστέ μου αυτοί οι γονείς... Ούτε στον πόλεμο να τον στέλναμε. 10 λεπτά περπάτημα από το σπίτι μας ήτανε! Αφού συνήλθε είδαμε και την ορκομωσία, γελάσαμε με τον κατακουρεμένο και ξυρισμένο αδερφό και βγάλαμε και τις απαιτούμενες φωτογραφίες -κάνε πως είσαι προσοχή- δώσε μου εμένα να φορέσω τον μπερέ.

Το καλό με τον μικρό μου αδερφό είναι ότι αντιμετωπίζει το όλο θέμα του στρατού πολύ κουλ και επίσης δε μας έπρηξε με ιστορίες από τον στρατό. Σε αντίθεση με τον μεγάλο μου αδερφό που όταν τον συνάντησα σε μια άδεια του από τον στρατό και ταξιδέψαμε μαζί, με ζάλισε. Επί τρεις ώρες μου μίλαγε μόνο για το στρατό. Έμαθα τα πάντα. Ποιος είναι ο ανώτερος , τι τρώνε για φαγητό, πως λέγονται τα αυτοκίνητα.. Δεν άνοιγαν και τα καταραμένα τα παράθυρα στο τρένο για να πηδήξω να σωθώ...

Τώρα περιμένουμε τη μετάθεση του μικρού για να μπορούμε να του τραγουδάμε πλέον το "Διδυμότειχο μπλουζ".

Επίσης αυτό το Σκ είχε και πολλά γενέθλια. Του μικρού φαντάρου (που είχαν περάσει εδώ και μισό μήνα αλλά η drama queen mama δε δεχόταν να μη τα γιορτάσουμε) και της ανηψιάς μου που γινόταν 3!! Για δώρο στην ανηψιά μου της πήρα ένα κουκλοθέτρο το οποίο μου δήλωσε ευθαρσώς ότι δε της άρεσε! Βοήθησα όμως να φτιαχτεί η Hello Kitty τούρτα της και εξιλεώθηκα .

Στο παιδικό πάρτυ που ακολούθησε ανακάλυψα τη δύναμη του ανεμοστρόβιλου και το πώς ένα σπίτι από κατοικήσιμο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης... 10 πιτσιρίκια σε έξαλλη κατάσταση να τρέχουν γύρω-γύρω ενώ ταυτόχρονα να πετούν πράγματα στον αέρα. Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι οι μανάδες πρέπει να κάνουν κάποιο είδος γιόγκα στο οποίο δε θέλουν να μας μυήσουν. Πιστεύω ότι μερικές το Σάββατο είχαν περιέλθει σε κατάσταση Νιρβάνας. Αλλιώς δεν εξηγείται τόση απάθεια και ηρεμία... Τέλος για να μην κατηγορώ τις υπόλοιπες μανάδες θεωρώ ότι ο Γκάντι αυτής της παρέας είναι η αδερφή μου. Συζήταγε ατάραχη ενώ ένα πιτσιρίκι της τραβούσε το παντελόνι ουρλιάζοντας και τα υπόλοιπα διέλυαν το σπίτι της!!

Υ.Γ. Τελικά χωρίς να έχω συγκεκριμένο θέμα έγραψα ένα κατεβατό!! Τώρα μένει να βρω και ένα πιασάρικο τίτλο...

Ξενέρωσα...

Από εχθές που το έμαθα ξενέρωσα.. Τη ζωή μου ολόκληρη.. 

Ένας "φίλος" παντρεμένος 2 χρόνια με παιδάκι ενός έτους κερατώνει τη γυναίκα του. Ένας "φίλος" που φαινομενικά ήταν υπόδειγμα οικογενειάρχη. Τους έβλεπα και έλεγα αυτό θέλω. Κοίτα τι καλά που φέρεται , κοίτα πόσο την αγαπάει. Ένας "φίλος" που θα έκοβα τον λαιμό μου, θα έκαιγα το χέρι μου, θα έτρωγα τα κόκκαλά μου ότι αποκλείεται ποτέ να σκεφτεί να κερατώσει τη γυναίκα του.

Ξενέρωσα!

Εγώ το έμαθα από σπόντα. Στη φάση θα σου πω κάτι αλλά μην το πεις ποτέ σε κανέναν. Και πως να το πεις αυτό σε κάποιον.. Πώς να το πεις αυτό σε εκείνη? 

Και να τη κεράτωνε ρε πούστη μου με καμία γκομενάρα να έλεγα ότι δε μπόρεσε να αντισταθεί το παιδί. Αλλά αυτός πήγε με μια 40αρα που τη βρήκε στο ίντερνετ. Κέρατο για το κέρατο. Έτσι για να το παίξουμε μάγκες. Η γυναίκα του είναι 27 χρονών και κούκλα.

Δε ξέρω πως θα καταφέρω να τον αντικρύσω την επόμενη φορά που θα τον δω. Δε ξέρω πως θα αντέξω τη χρυσόσκονη που πασπαλίζει τη ζωή του και την τόση οικογενειακή ευτυχία που μας πουλάει. Δε ξέρω πως θα αντέξω να ακούσω τις συμβουλές του πάνω σε θέματα σχέσεων. Τρομάρα του είχε το θράσος να συμβουλεύει εμάς!!

Στην ερώτηση γιατί το έκανες απαντάει γιατί " είχα ορμές ". Ζώα !! Τι παντρεύεστε αφου έχετε ορμές? Η τουλάχιστον τι παντρεύεστε μικροί αφού ακόμα έχετε ορμές. Κάτσε ζήσε τη ζωούλα σου και τα ξαναλέμε σε 10 χρόνια που θα έχεις ωριμάσει. Αν θυμάμαι καλά δε σε πίεσε εκείνη για γάμους και παιδιά. Εσύ είχες λυσσάξει. Αλλά θέλετε και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Και η κοινωνία να λέει τι καλά που είστε τόσο μικροί και τόσο ώριμοι και να περηφανεύεστε στους τσάμπα-μάγκες φίλους σας για τις γκόμενες που έχετε.

Έχω ξενερώσει το είπα?

Δεν είμαι ηθικολόγος ούτε σεμνότυφη. Το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνεις με τον ίδιο άνθρωπο όλη σου τη ζωή. Αλλά είναι η επιλογή σου γαμώτο. Δε γίνεται να ξενερώσεις στα 2 χρόνια γάμου... Πότε πρόλαβες?

Δε γίνεται να τολμάς να το λες κιόλας. Λες και έκανες κατόρθωμα. Λες και τώρα είσαι μάγκας και άνδρας. Γιατί έτσι γίνεται.. Οι άντρες κερατώνουν! Ίσα ρε μάγκα. Ας είχες τουλαχιστον το τακτ να το κάνεις γαργάρα. Έγινε ότι έγινε δε το ξέρει κανείς, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Τι το περηφανεύεσαι κιόλας και την κάνεις και την άλλη βούκινο? Δεν έχεις καν συναίσθηση ότι μπορεί να φτάσει και στα αυτιά της? Ότι μυστικό που το ξέρουν δυο δεν είναι μυστικό?

Τα έχω πάρει...

Περισσότερο δε με πείραξε το κέρατο. Έχω ακούσει και για άλλους ότι κερατώνουν και δε συγκινήθηκα. Είπαμε κατανοώ  ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι όλη σου τη ζωή με έναν άνθρωπο. Οι  πειρασμοί είναι πολλοί.. Εντάξει άνθρωπος είσαι έκανες ένα λάθος. Αλλά στη προκειμένη περίπτωση δε μπορεί να το χωρέσει το κεφάλι μου. Πώς ένας άνθρωπος που είναι τόσο "ερωτευμένος", "καλός" και "ζηλευτός" μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Με τόση απερισκεψία. Τόσο ελαφρά τη καρδία. Πως μπορεί μετά να τη κοιτάει στα μάτια. Πως θα συνεχίσουν τη κοινή τους ζωή "για πάντα" αφού κώλωσε από την αρχή. 

Ξενέρωσα με τους άντρες. 

Σκέφτηκα αφού το κάνει και αυτός τότε το κάνουν όλοι. Είχα πιστέψει γαμώτο στο παραμύθι της τέλειας οικογένειας που μου είχε πουλήσει. Μου κατέστρεψε ένα ιδανικό. Από χθες που μου το σφυρίξανε έχω αρχίσει να υποψιάζομαι τους πάντες. Σκέφτομαι ποιος από τους γνωστούς μου μπορεί να έχει κερατώσει τη κοπέλα του και να μην μου το έχει πει. Και δυστυχώς υποψιάζομαι αρκετούς...

Επιστροφές αλλά ευτυχώς όχι καταστροφές!

Επιστρέψαμε! Γεμάτες ενέργεια, όρεξη και διάθεση. 

Σας έχει τύχει ποτέ να φύγετε για ένα Σαββατοκύριακο και να νιώθετε ότι έχετε φύγει για δέκα μέρες? Αυτό ένιωσα και εγώ.. Ηταν ένα μεγάλο και όμορφο Σαββατοκύριακο. Το Ναύπλιο ήταν πανέμορφο και ο καιρός σύμμαχος μας. Εδώ να αναφέρω ότι το Ναύπλιο δεν είναι και η σοφότερη επιλογή για γυναικοπαρέα καθώς είναι φωλιά ζευγαριών. Έτσι εάν έχεις διάθεση να φλερτάρεις κινδυνεύεις να μείνεις καραφλή! Πάλι καλά που εμείς δεν είχαμε τέτοια διάθεση γιατί δεν είμαστε τέτοια κορίτσια!

Το δωμάτιο που μέναμε ήταν το Φιλύρα το οποίο ήταν στο κέντρο της παλιάς πολής και μας βόλεψε πολύ! Μπορεί το δωμάτιο να ήταν ισόγειο και να είχε λίγη φασαρία (είπαμε είναι κεντρικό) αλλά ήταν πολύ άνετο, καθαρό και οικονομικό.  

Το Ναύπλιο είναι τόσο όμορφο και γραφικό με τα παλιά του σπιτάκια και τα πλακόστρωτα δρομάκια. Έχει μαγαζιά για όλα τα γούστα,  μπαράκια, ταβέρνες , παγωτατζίδικα και ένα ζαχαροπλαστείο με ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ προφιτερόλ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι τα μαγαζιά τους. Ειδικά τα μαγαζιά με ρούχα είχαν πολύ ιδιαίτερα κομμάτια.

Εμείς κάναμε τις απαιτούμενες βόλτες στην παλιά πολή, ήπιαμε καφέ στην Πλ. Συντάγματος, επισκεφτήκαμε τον Άγιο Σπυρίδωνα εκεί που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, πήγαμε με το καραβάκι στο Μπούρτζη, ανεβήκαμε (με το αυτοκίνητο) στο Παλαμήδι και κυρίως κουβεντιάζαμε. Γλώσσα δε βάλαμε μέσα...Τα είπαμε όλα. Για τους πρωήν , τους νυν , τους επόμενους... Τα εξαντλήσαμε όλα.

Μιλάγαμε στο ξενοδοχείο, μιλάγαμε όταν πηγαίναμε για ούζα και ουζομεζέδες, μιλάγαμε καθώς περπατούσαμε εώς την Αρβανιτιά για να μεταβολίσουμε το ούζο που μας είχε κάνει να την ακούσουμε,  μιλάγαμε όταν τα πίναμε στα μπαρ.. Ανεξάντλητες!!! Είναι τρομαχτικό το πόσα θέματα μπορούν να βρούν να συζητήσουν τρεις γυναίκες!

Το βράδυ βγαίναμε στα μαγαζιά του Ναυπλίου. Και όταν λέω στα μαγαζια το εννοώ γιατί γυρνούσαμε τρία κάθε βράδυ μπας και βρούμε κανένα να μας αρέσει. Πολύ ψόφια τα πράγματα. Το πρώτο μαγαζί που πήγαμε μας άρεσε πολύ ,  Βάτραχος λεγότανε, αλλά κάποιο πρόβλημε με τον εξαερισμό του είχε και δεν αντεχότανε η ζέστη που έκανε εκεί μέσα. Μετά βγήκαμε έξω αλλά δεν ακουγότανε ούτε καν η μουσική οπότε υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να κοιμηθούμε όρθιες και έτσι φύγαμε. Κάποιος μας είχε πει ότι στα μαγαζιά της παραλίας έχει τζέρτζελο οπότε είπαμε να πάμε εκεί. 

Εκεί πήγαμε στον Άβακα. Ένα μαγαζί που μάζευε κόσμο αλλά τι κόσμο? Ο καλύτερος είχε βγει χθες από τη φυλακή! Εμείς αναγκαστικά ήπιαμε ένα ποτό εκεί γιατί ο μετρ-πόρτα είχε διώξει με πολύ "ευγενικό" τρόπο μια άλλη παρέα για να μας βρει εμάς καλό σημείο στο μπαρ.Οπότε και εμείς θέλαμε δε θέλαμε το ήπιαμε το ποτάκι μας και ευτυχώς φύγαμε αναίμακτα από εκεί μέσα λίγο αργότερα! Στεναχωρήσαμε βέβαια τον φίλο μας τον Λεωνίδα (τον μετρ-πόρτα ντε) τον οποίο δε τον λέγανε έτσι αλλά επειδή μας είχε πει ότι είναι από τη Σπάρτη εμείς τον φωνάζαμε Λεωνίδα. Εντελώς χαζές ξέρω...

Μετά όμως δε νυστάζαμε και η απογοητευση μας δεν ήταν αρκετή οπότε είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και σε άλλο ένα μαγαζί που απ΄ έξω φαινόταν ότι είχε κέφι. Μπήκαμε λοιπόν στο 3 sixty το οποίο ήταν ένα κυριλέ μαγαζί με σερβιτόρους και μπάρμαν με ποδιές  που έπαιζε Πάολα!! Σας αφήνω ένα λεπτό να το φανταστείτε. Μέσα ήταν τίγκα στους άντρες.Οι οποίοι ήταν ο ένας ομορφότερος από τον άλλον (ειρωνικό σχόλιο). Το κακό βέβαια δεν ήταν αυτό αλλά το ότι γενικά μέσα δεν κουνιόταν φύλλο. Αγαλματάκια ακούνητα μέρα ή νύχτα! Το ξέρω ότι γενικά στην επαρχία οι άνθρωποι δε χορεύουν στα μπαρ (τουλάχιστον στη δική μου πόλη) αλλά αυτοί ήταν τελείως ασυγκίνητοι από τη μουσική. Το μπαρ των ζωντανών νεκρών! Έτσι βαρεθήκαμε και εκεί γρήγορα και πήγαμε για ύπνο..

Όχι τίποτα άλλο αλλά μου την έσπασε και ο Θ που κοπρογύρναγε μέχρι τις 5 το πρωί στην Καρύτση και μετά μας δούλευε ότι είμαστε γριές και πήγαμε για ύπνο νωρίς!

Την επόμενη μέρα το πλάνο έλεγε να πάμε για μπάνιο στο Λουτράκι αλλά τελικά βαρεθήκαμε να βάλουμε μαγιώ και πήγαμε μόνο για φαγητό..Μετά γύρισα σπιτάκι μου, ανανεωμένη και ξεκούραστη στην αγκαλιά του Θ ο οποίος μετά από όσα είχα δει  μου φαινόταν πιο κούκλος από ποτέ!!!!

Πάντως όση ώρα είμασταν στο Ναύπλιο δε μπορούσα να σταματήσω να φαντάζομαι το πώς θα ήταν εάν τελικά είχε επιλεχθεί το Ναύπλιο για πρωτεύουσα της Ελλάδας. Κατά πάσα πιθανότητα θα είχε ενωθεί με το Άργος. Η Βουλή θα μπορούσε να είναι στο Μπούρτζι. Έτσι δε θα χρειαζόμασταν και τόσα ματ γυρω γύρω από τη Βουλή ενώ το Παλαμίδι θα ήταν η νέα μας Ακρόπολη!!

Ευτυχώς όμως το Ναύπλιο γλίτωσε τη ρετσινιά της πρωτεύουσας και στέκεται εκεί όμορφο και  αγέρωχο, βγαλμένο μέσα από βιβλίο Ιστορίας. Να μας διδάσκει πως κάποτε οι πόλεις ήταν όμορφες και εάν εμείς το θέλουμε μπορούμε να τις διατηρήσουμε έτσι.

Στο Ναύπλιο αδερφές μου. Στο Ναύπλιο!

Ένα ταξίδι που το κανονίζαμε από τον Ιούνιο. Το αρχικό σχέδιο ήταν να πάμε Άνδρο αλλά λόγω συνεχόμενων αναβολών φτάσαμε τέλη Σεπτέμβρη οπότε είπαμε να πάμε σε πιο χερσαίο προορισμό. Άσχετο εάν ο καιρός παραμένει καλοκαιρινός. Έτσι επιλέχθηκε το Ναύπλιο που και κοντά είναι και πανέμορφο είναι. Έχω να πάω από το Λύκειο ,που μας είχαν πάει εκδρομή για ένα απόγευμα γυρνώντας από τριήμερη στη Πάτρα, οπότε δε θυμάμαι και πολλά. Αυτή τη φορά όμως θα μείνουμε τριήμερο οπότε θα το γυρίσουμε.

 Θα πάμε γυναικοπαρέα. Σπάνια το κάνουμε αυτό. Είναι που η παρέα μας είναι μικτή οπότε πάντα θα υπάρχει και κάποιος κρεμανταλάς ανάμεσσα μας. Αυτή τη φορά όμως είμασταν αδυσώπητες. Νο men!

Τους βαρεθήκαμε... Λίγο ποιοτικό χρόνο με φίλες χρειαζόμασταν νομίζω όλες. Να θυμηθούμε ξανά πως είναι να είσαι μόνος σου, να λες σάχλες με τις κολλητές σου. Να σαχλαμαρίζεις στα μπαρ κουσκουσεύοντας τις διπλανές παρέες. Το αρχικό σχέδιο ήταν να πάμε 5αδα. Αλλά μας τα χάλασαν οι δύο λόγω οικονομικών στενοτήτων. Η μία φτιάχνει σπίτι και η άλλη γκαρνταρόμπα...

Τέλοσπάντων καταλήξαμε οι τρεις μας. Ελπίζω να περάσουμε καλά και να γυρίσουμε σώες πίσω! Θυμάμαι την αδερφή μου πριν χρόνια που πήγε Σπέτσες με τις κολλητές της. Ο τότε γκόμενος της, νυν σύζυγος, την είχε πρήξει. Και τι θα κάνετε εκεί μόνες σας και να προσέχετε κλπ... Ε την γλωσσόφαγε.  Σαβουρώθηκε και έσπασε το δάχτυλό της. Ακόμα του λέμε ότι αυτός και η αρνητική του ενέργεια έφταιγαν που έπεσε!

Το πρωί που έφευγα από το σπίτι με το βαλιτσάκι μου ο Θ με κοίταζε με κάτι μάτια σαν κουτάβι. Τι θα κάνω εγώ μόνος μου το Σκ? Έτσι μου ήρθε να τον πάρω μαζί. Αλλά είπαμε. Αδυσώπητες. Εδώ η άλλη αφήνει άντρα και δυο παιδιά , και μια πεθερά που την στραβοκοιτάει, και θα κολώσω εγώ στον Θ? Να σου λείψουμε κύριε που μας απειλείς ότι θα φύγεις στα ξένα...

Αυτά λοιπόν . Νεότερα από Δευτέρα. Φωτογραφίες δε νομίζω να παίξουν γιατί ξέχασα τη φωτογραφική (βασικά δεν την έβρισκα  μέσα στο πρωινό χαμό, και η ώρα περνούσε, και εγώ έπρεπε να πάω για δουλειά, και τελικά άργησα).

Υ.Γ. Έχω την αίσθηση ότι κάτι πολύ σοβαρό έχω ξεχάσει... Ελπίζω μόνο να μην είναι τα παπούτσια μου.. Δε θυμάμαι να τα έβαλα στη βαλίτσα.

Τα νέα του ΣουΚου...

Ένα όμορφο Σαββατοκύριακο τελείωσε. Ας ευχηθούμε να έχουμε και μια όμορφη εβδομάδα. Ένα Σαββατοκύριακο που είχε απ'όλα. Πρωινούς καφέδες στη παραλία, συναντήσεις με παλιούς φίλους, γέλιο και φαγητό.

Τη Παρασκευή βγήκαμε με συνεργάτες του Θ από το Πανεπιστήμιο για να γιορτάσουμε την επιτυχία του! Έχει πλάκα να βλέπεις ανθρώπους, που τους ξέρεις μόνο στο εργασιακό τους περιβάλλον , πως είναι όταν είναι χαλαροί. Τελικά η γραβάτα δεν είναι ένα ακόμα ρούχο. Είναι αυτό που σε κρατάει στην τυπικότητα. Με το που βγήκαν οι γραβάτες και ήπιαμε τα πρώτα τσίπουρα όλα έγιναν διαφορετικά ...Ποτέ δε πίστευα ότι με αυτούς τους ανθρώπους θα καθόμουν δίπλα δίπλα, θα πίναμε τσίπουρα και θα χαζομαρίζαμε! Τους περισσότερους τους είχα καθηγητές στο πανεπιστήμιο!!

Το Σάββατο το πρωί πήγαμε με δύο φίλες μου ποδηλατάδα στη μαρίνα Φλοίσβου. Γεγονός που συνδύαζε τρία από τα αγαπημένα μου πράγματα: βόλτα με ποδήλατο, άραγμα στη θάλασσα και κους-κους με τις φιλεναδίτσες μου! Καθήσαμε όμως στον ήλιο και εγώ σα γνήσια λευκή, κάηκα. Η μύτη μου και το κούτελο μου έγιναν πιο κόκκινα και από σημαία του Ολυμπιακού. Και το βράδυ είχαμε να πάμε και σε βαφτίσια..(ξανά)

Αφού προσπάθησα (χωρίς επιτυχία) να αποκτήσω ένα ομοιόμορφο χρώμα στο πρόσωπο πηγαμε στη βάφτιση. Η παλιά μου συμφοιτήτρια βάφτιζε τον άγγελο της! Εκεί συναντήσαμε πολλούς παλιούς γνωστούς και με έκανε να αναπολήσω τα περασμένα. Τότε που βγαίναμε και ο καθένας έφερνε και όποιον συναντούσε στο δρόμο. Τους περισσότερους από αυτούς δε τους έχω δει ποτέ μέρα. Μόνο νύχτα. 

Τότε που βγαίναμε ήταν και ένα παιδί , ο οποίος ήταν λίγο χοντρούλης. Τώρα που τον είδα είχε αδυνατίσει πάρα πολύ και είχε ομορφύνει και πάρα πολύ. Λοιπόν ο συγκεκριμένος όσο ήταν χοντρούλης ήταν και γαμώ τα παιδιά. Κουλ, άνετος με χαβαλέ. Ενας από τους αγαπημένους μου. Τώρα δε θα έλεγα το ίδιο. Πήγα να του μιλήσω και το έπαιζε βαρύ πεπόνι. Μάγκας, όμορφος και δε συμμαζεύεται... Με κόπο μου μιλούσε.  Τόσο που μου ήρθε να του πω κοίτα να παχύνεις γιατί έτσι δε παλεύεσαι...

Με ενοχλεί όταν άτομα που στο παρελθόν κάναμε παρέα ή τελοσπάντων είχαμε πιει και δυο ουίσκια μαζί, σου μιλούν τόσο ψυχρά όταν ξαναβρίσκεστε. Helloooo εγώ είμαι που εκείνο το βράδυ στον Μακρόπουλο μου τα χες ζαλίσει για τον γκομενάκο σου.. Το αποκορύφωμα ήταν ένα παιδί που τα 'χε η Χαρά παλιότερα ο οποίος έκανε πως δεν την έβλεπε. Κάτσε ρε φίλε. Οκ χωρίσατε αλλά πες ένα γεια ρε παπάρα. Στο σπίτι της είχες πάει. Το ξέχασες? Μου έχει τύχει και μενα να μη μου μιλήσει πρώην μου και το θεωρώ μεγάλη αηδία. Όπως και να το κάνεις ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες στιγμές από τη ζωή σου, σκέψεις σου, το κορμί σου το ίδιο..

Την Κυριακή τη περάσαμε σπίτι με καλούς φίλους  που ήρθαν για φαγητό. Μετά φτιάξαμε και παζλ . Έκανα δώρο στον Θ ένα παζλ 1500 κομματιών το οποίο προβλέπω να το φτιάχνω μόνη μου. Ο Θ ξεκίνησε δυναμικά αλλά στη πορεία έφθινε... Τώρα εγώ έχω κολλήσει, περιμένω πως και πως να τελειώσω από τη δουλειά για να πάω σπίτι να συνεχίσω. Μου έχουν μείνει μόνο 1470 κομμάτια ακόμα!!!

Diary of bliss #3

Το ξέρω πως οι περισσότεροι ίσως έχετε βαρεθεί ή συνηθίσει σε βραβειάκια αλλά εγώ πραγματικά χάρηκα όταν είδα ότι η wild rose με είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τα blog που στέλνει το βραβείο της χρυσής καρδιάς (μάλλον της είχε τελειώσει αυτό της ανοικτής παλάμης). Σε ευχαριστώ λοιπον πολύ και να ξέρεις ότι μου έφτιαξες τη διάθεση. Ε, το πρώτο μου βραβείο είναι αυτό αφηστε με να το γιορτάσω. Θέλω λοιπόν να ευχαριστήσω τη μαμά μου και τον μπαμπά μου που με κάναν τόσο όμορφη. Τον Θ που έχει αποτελέσει πραγματική έμπνευση για τόσα posts. Και όλους εσάς που με διαβάζετε. Με τη σειρά μου θέλω να δώσω το βραβειάκι στους:

1.  http://insidieuse.blogspot.gr/
2. http://bettyscuisine.blogspot.gr/
3. http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
4. http://griniariko-marouli.blogspot.gr/
5. http://astakoulis.blogspot.gr/
6. http://profanws8adunatisw.blogspot.gr/
7. http://www.wardroberecycle.com/
8. http://beloved-ideas.blogspot.gr/
9. http://marileni2.blogspot.gr/
10. http://yinnyan.blogspot.gr/

Πώς να χάσεις 2 κιλά σε 3 μέρες!!

Εξαφανίστηκα για λίγο γιατί μια γαστρεντερήτιδα ή τροφική δηλητηρίαση, δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη, με κράτησε σε καταστολή. Η προηγούμενη ανάρτηση μου ήταν για κουλουράκια βρώμης και εγώ αυτή τη στιγμή μισώ κάτι άλλα κουλουράκια με ζαχαρόπαστα. Δε ξέρω εαν έχετε πάθει ποτέ γαστρεντερήτιδα πάντως εγώ όποτε παθαίνω μου κολλάει στο μυαλό μια συγκεκριμένη τροφή που έφαγα και μετά αναγουλιάζω και μόνο που τη σκέφτομαι. Τη προηγούμενη φορά μισούσα μια πάστα φλώρα. Η οποία σίγουρα δεν ήταν υπεύθυνη για τη κατάσταση μου αλλά εγώ τη μισούσα.

Τη Κυριακή λοιπόν πήγαμε σε κάτι βαφτίσια που είχαν τα κλασικά μπισκοτάκια με τη ζαχαρόπαστα. . Μετά πήγαμε για φαγητό με τον Θ και εκεί μάλλον φάγαμε τη φονική τροφή που μας έστειλε αδιάβαστους. Μετά από δύο ώρες ο Θ ένιωθε σα να έχει καταπιεί πέτρες και εγώ σα να έχω έρθει από τη Ρόδο με το Δημητρούλα με 9 μποφόρ. Αφού κατασκήνωσα στη τουαλέτα ΟΛΟ το βράδυ το πρωί ξύπνησα με 39 πυρετό και τρομερή εξάντληση.. Το πρώτο πράγμα που έκανα με το που σηκώθηκα ήταν να πάω να πετάξω το ένα μπισκοτάκι από τη βάφτιση που είχε περισσέψει στη κουζίνα. Το σκεφτόμουν όσο ήμουν ξαπλωμένη και μου ερχόταν να πεθάνω. Έτσι μου είχε κάτσει.

Την υπόλοιπη μέρα τη πέρασα στο κρεβάτι αποφεύγοντας κάθε είδους μαγειρική εκπομπή. Βέβαια από όλη αυτή την ιστορία εγώ βγήκα 2 κιλά μείον. Τα οποία γνωρίζω ότι θα ξαναπάρω μέσα στις επόμενες 2 μέρες που θα ξαναρχίσω να τρώω κανονικά.

Μέσα σε όλη αυτή τη γενική κατάσταση-κατάντια ο Θ έπρεπε να ετοιμάσει τη παρουσίαση του διδακτορικού του!!! Ω ρε γλέντια...ΩΠΑ!ΩΠΑ!ΩΠΑ! Που θα έλεγε και ο καραγκιόζης. Ευτυχώς  ο Θ όλο αυτό το θέμα της γαστρεντερήτιδας το πέρασε πιο light από εμένα. Έτσι και τη παρουσίαση έκανε χθες, και έσχισε και το διδακτορικό το πήραμε. 

Πήγα και εγώ στη παρουσίαση και δεχόμουν τα συγχαρητήρια για τον αρραβωνιάρη που είναι δύο μέτρα παλικάρι! Μετά τη παρουσίαση είχε και μπουφέ τον οποίο αρκέστηκα στο να μυρίσω και αργότερα να πληρώσω!

Όση ώρα διαρκούσε η παρουσίαση εγώ τραγουδούσα  από μέσα μου ως μια άλλη (άφωνη) Μποφίλιου "Ερχονται οι μέρες του φωτός... Μια εποχή αλλάζει...τραλαλα τραλαλα". Και όντως ελπίζω να αλλάξει. Τέρμα πια τα Σαββατοκύριακα μπροστά στο υπολογιστή. ΖΗΤΩΩΩ!! Τέρμα πια τα deadlines. ΖΗΤΩΩΩ! Τέρμα πια τα "έχω πολύ δουλειά δε θα έρθω". Τρία ΖΗΤΩΩΩΩ!!!

Τώρα βέβαια μπαίνουμε σε άλλο λούκι , χοντρότερο. Σε αυτό της αναζήτησης εργασίας στην Ελλάδα. μπουχαχαχα!! 

Χθες ο Θ με ρώτησε " και τώρα από αυριο τι θα κάνω? Θα βαριέμαι."

" 'Εχω σίδερο , εάν ενδιαφέρεσαι " του απάντησα.