Toogoodtobetrue

Πόσοι είναι οι ωραίοι άντρες στην Ελλάδα? Πέντε, δέκα, είκοσι .... Οι αντικειμενικά ωραίοι άντρες λέμε. Ένας από αυτούς είναι και αυτός για τον οποίο θα  ξελιγωθώ, λυσσάξω, μου τρέξουν τα σάλια, μιλήσω παρακάτω που για να μην μπερδευόμαστε θα τον ονομάσουμε Toogoodtobetrue. Ο τύπος αυτός ,που πλέον είναι γνωστό μοντέλο-παρουσιαστής-ηθοποιός-τραγουδιστής-γλάστρα-πολυμίξερ-εξωφρενικά όμορφος, παλιά ήταν συμμαθητής με μια φίλη μου και είχανε και σχέση στη Γ' Λυκείου. Παλιά, πριν γίνει μοντέλο-παρουσιαστής-ηθοποιός-τραγουδιστής-γλάστρα-πολυμίξερ-εξωφρενικά όμορφος. Τότε που ήταν απλά όμορφος. Η βλαμμένη η φίλη μου (το βλαμμένη το αιτιολογώ πλήρως παρακάτω) όμως τον χώρισε γιατί λέει ήταν βαρετός. Πώς μπορείς να βαριέσαι να κοιτάς τα γαλάζια του μάτια και το όμορφο προσωπάκι του ποτέ δεν το κατάλαβα.

Τον  Toogoodtobetrue εγώ τον είχα "γνωρίσει" πριν γίνει διάσημος. Ήμασταν σε ένα μπαράκι στη Μύκονο και ξαφνικά βλέπω πίσω μου δυο μάτια, δυο ματάκια, ένα κορμί θανατηφόρο και επάνω στο κορμί ένα κεφάλι, μα τι κεφάλι. Φορούσε μια πράσινη μπλούζα θυμάμαι. Μετά από λίγο γυρνάω να τον ξαναδώ, τον βλέπω και δε μου κάνει καμία εντύπωση. "Μπα κορίτσια λάθος συναγερμός, μούφα" λέω στη φίλη μου δίπλα. Μετά από λίγο τον ξανακοιτώ, Θεός. Αφού επαναλήφθηκε αυτό γύρω στις πέντε φορές τελικά καταλάβαμε ότι ήταν δύο οι τύποι. Φορούσαν και οι δύο πράσινα μπλουζάκια και απλά ο ένας ήταν η άσχημη εκδοχή του άλλου. Αφού έχουμε καταλήξει πλέον ότι είναι κούκλος και μπορούμε να λυσσάμε ελεύθερα ενημερώνουμε και την άλλη φίλη, τη Μυρτώ η οποία επειδή συνοδευόταν δε συμμετείχε στη γκομενολυσσαμάρα μας. 

Μυρτώ:  Ποιον λέτε ρε παιδιά?

Εγώ:  Να αυτόν με την πράσινη μπλούζα. Ωπα κάτσε αυτός είναι ο άσχημος. Ο άλλος με την     πράσινη μπλούζα

Μυρτώ: Toogoodtobetrue.......

Toogoodtobetrue: Μυρτωωωωώ....

(φιλιούνται, αγκαλιάζονται)

Εγώ: (έχω μείνει μαλάκας)

Γκόμενος Μυρτώς: Μάλλον γνωρίζονται....(αίσθημα κατωτερότητας έχει αρχίσει ήδη να τον κυριεύει)

Το επόμενο μεσημέρι σαν καλά κορίτσια έχουμε πάει να προσκυνήσουμε στο Super Paradise. Με το που μπαίνουμε μέσα βλέπουμε τον Toogoodtobetrue να μας χαμογελάει. "Καπνίζετε κορίτσια?" μας ρωτάει. Έκανε promotion σε τσιγάρα και για αυτό ήταν στη Μύκονο. "Ναι" απαντάω και ας μη καπνίζω. Έχω αρχίσει ήδη να χάνομαι στο γαλάζιο των ματιών του. Πάει να μου ανάψει το τσιγάρο, μου πέφτει το τσιγάρο, του καίω το πόδι και αυτός απλά μου χαμογελά και μου δίνει άλλο...Σ' αγαπώ ήθελα να του φωνάξω αλλά κρατήθηκα. "Θέλεις να παίξουμε ένα παιχνίδι?" με ρωτάει. "Ναι , αμέ" απαντώ, "ό,τι παιχνίδι θες" σκέφτομαι. Τελικά με πάει σε μια γωνιά και μου δείχνει μια οθόνη. Έχει έρθει μαζί μας και η άλλη φίλη, όχι η Μυρτώ αυτή δε θυμάμαι που ήταν,  και πλέον έχουμε γίνει δύο οι χαζές που λιώνουμε. Το παιχνίδι ήταν ότι εμείς έπρεπε να βρούμε κάτι καμήλες -ίσα με το κεφάλι μου- που και καλά κρυβότανε. Εγώ όμως έβλεπα αστεράκια. "Πού είναι οι καμήλες?" με ρωτάει ο Toogoodtobetrue. "Πού είναι οι καμήλες? Δεν τις βλέπω" απαντώ εγώ. "Δε γίνεται να μη βλέπεις τις καμήλες"....Τελικά τις καμήλες με τα πολλά τις είδα...Αλλά τι να λέμε, τα είχα δει έτσι και αλλιώς όλα.

Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Toogoodtobetrue. Από τότε τον ξαναείδα στη τηλεόραση και στα περιοδικά (γυμνό). Προχθές, καθώς περπατούσαμε με τη Μυρτώ στο κέντρο τον πετύχαμε ξανά. Όπως ακριβώς τον θυμόμουνα. Με τα ωραία τα ματάκια του, με τη σωματάρα του, με τα ωραία τα μαλλάκια του (αυτό είναι χτύπημα κάτω από την μέση για τον Θ), με το χαμόγελο του...Η Μυρτώ και ο Toogoodtobetrue είχανε να συναντηθούνε περίπου 4 χρόνια οπότε παίξανε φιλιά, αγκαλιές, τα νέα των τελευταίων χρόνων και ....αλλαγή τηλεφώνων!!! Εγώ τι κέρδισα από όλο αυτό? Ένα χάρηκα και ένα φιλί σταυρωτό φεύγοντας....Παράπονο δεν έχω!

"Μ' αρέσει που ζήτησε και το τηλέφωνο μου" μου λέει όταν φύγαμε η Μυρτώ, "εάν με πάρει τρύπησε μου τη μύτη". Την επόμενη μέρα σκάει μηνυματάκι από τον Toogoodtobetrue για το αν μπορεί να πάνε για καφέ ΣΠΙΤΙ του...Η βλαμμένη όμως είχε μάθημα και αντί να ακυρώσει το μάθημα, ακύρωσε τον Toogoodtobetrue (εδώ νομίζω ότι συμφωνούμε πλέον όλοι με τον όρο βλαμμένη)..."Τι να κάνω?" με ρωτάει η Μυρτώ. "Ότι θα έκανε κάθε φυσιολογική γυναίκα. Αποτρίχωση" της απάντησα αλλά δεν την έπεισα. Δυστυχώς η πρόσκληση δεν ήταν open οπότε δε μπορούσα να πάω αντ' αυτού...

Α και μην ψαρώνετε ο εσωτερικός κόσμος είναι αυτός που μετράει...χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Τ' άντρα του πολλά βαρύ...

Εκεί που καθόμουν σήμερα και βαριόμουνα και χάζευα στα ιντερνέτια, βλέπω ένα άρθρο για το tantra sex? Do you know tantra sex? Αν δε ξέρετε μην περιμένετε από εμένα να μάθετε. Εκεί λοιπόν που διάβαζα και σκεφτόμουν αν όντως γίνονται αυτά και σε πόσα δευτερόλεπτα εμένα θα με είχαν πιάσει τα γέλια θυμήθηκα το Σωτήρη και τη καζούρα που του είχαμε κάνει για το τάντρα εγώ και η συγκάτοικός μου.

Πρέπει να έχουν περάσει περίπου 6 χρόνια από τότε. Ήταν ένα απόγευμα, που δεν είχαμε τι να κάνουμε και είχε έρθει ο Σωτήρης (φίλος μας) για καφέ σπίτι. Αφού συζητήσαμε για κάθε χαζομάρα φτάσαμε να μιλάμε για τάντρα σεξ. Ο Σωτήρης είχε μόλις δει μια ταινία σχετική και ήθελε να το καρναβαλίσει. Εδώ πρέπει να πω ότι σημάδι για το εάν ταιριάζεις με τους φίλους σου είναι όταν αρχίζετε να κάνετε ταυτόχρονα την ίδια πλάκα, να λέτε τις ίδιες μαλακίες χωρίς να έχετε προσυμφωνήσει κάτι. Τότε η φίλη μου ήταν με έναν φίλο του Σωτήρη, πολύ μπρουτάλ τύπο. Άρχισε λοιπόν να του λέει ότι με τον Δημήτρη (τον μπρουτάλ) κάνανε συχνά τάντρα. Καθόταν απέναντι  στους καναπέδες, κοιταζόταν βαθιά μέσα στα μάτια χωρίς να αγγίζονται και μετά από 3 ώρες "τελειώνανε". "Το καλύτερο σεξ της ζωής μου" του λέει "και χωρίς καν να με αγγίξει". Ο Σωτήρης ο καημένος γύρισε τότε σε εμένα για παρηγοριά. " Α εγώ θυμάμαι μια φορά ήταν ο Κώστας (τότε γκόμενος) στο δωμάτιο και εγώ στο μπάνιο και στέλναμε τόση ενέργεια ο ένας στον άλλον που πρέπει να τελείωσα δυο φορές απανωτά". Τη φάτσα του Σωτήρη ακόμα τη θυμάμαι και γελάω. Μας έκανε ένα σωρό ερωτήσεις και εμείς του απαντούσαμε με ύφος, λες και ήμασταν οι ιέρειες του σεξ. Αφού του καταρρακώσαμε την ψυχολογία και τον ανδρισμό, τον κοροϊδέψαμε για το πόσο πίσω είναι και αφού χαζογελάσαμε μεταξύ μας για τις άτυχες τις κοπέλες του, στο τέλος παραδεχτήκατε ότι του κάναμε πλάκα και ότι δεν έχουμε ιδέα για το τι μιλούσαμε.

Η επαφή μου λοιπόν με το τάντρα σεξ περιοριζόταν σε αυτή τη πλάκα μέχρι που ξεκίνησα να δουλεύω και η μοναδική συνάδελφος μου στο γραφείο ήταν μια πενηντάρα με ανεβασμένη  λίμπιντο. Διάβαζε περιοδικά για τάντρα, έβλεπε ταινίες για τάντρα, έψαχνε στο ίντερνετ για τάντρα...  Εάν δεν την θεωρούσα τόσο ούφο και εάν είχα καταφέρει να συζητήσω μαζί της έστω και μια φορά χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς ότι υποτιμώ τον ευατό μου που συζητώ σοβαρά μαζί της μπορεί τώρα να είχα μεταπτυχιακό στο τάντρα σεξ και να μπορούσα να διαφωτίσω και εσάς. Κρίμα! Η ιστορία της πάντως έληξε άδοξα με τον σύζυγο της να μπουκάρει στο γραφείο για να δείρει τον προϊστάμενο μας γιατί τον κεράτωνε μαζί του. Εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους που ουδεμία σχέση είχαν με διαλογισμό και εσωτερική ενέργεια. Κοινώς ξεκατίνιασμα. Το οποίο εγώ το έχασα γιατί με είχαν αλλάξει γραφείο και όροφο. Πολύ είχα στεναχωρηθεί τότε θυμάμαι...

Επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα...

Έλαβα πρόσκληση για ένα καινούριο βραβείο από την Pegy αυτή τη φορά και την ευχαριστώ πάρα πολύ. Το βραβειάκι συνοδεύεται από ερωτησούλες όπως από που εμπνέομαι τα θέματα μου και πόσο χρόνο αφιερώνω στο μπλοκ μου? Από πού? Από εμένα και τη ζωή μου θα απαντούσα πριν δυο βδομάδες. Από πουθενά θα απαντήσω σήμερα. Έμπνευση γιοκ. Συνήθως τις αναρτήσεις μου τις γράφω μέσα σε μισή ώρα. Έχω κάτι στο μυαλό μου, το γράφω, το δημοσιεύω τελειώνω. Πάντα,εκτός από αυτές τις μέρες...

Ήθελα να κάνω μια ανάρτηση για το πώς πέρασα το Πάσχα. Άνοιγα το παράθυρο του blogger έγραφα μια σειρά, μετά κοίταγα έξω από το πραγματικό παράθυρο , χάζευα και έσβηνα τη σειρά που μόλις είχα γράψει.

Τι να πω για το Πάσχα που πέρασε που να έχει ενδιαφέρον? Να πω για το πολύ φαΐ μέχρι λιποθυμίας. Μπα, όλοι τα ίδια κάνατε. Να πω για τον πολύ ύπνο? Μπα, όλοι το ίδιο κάνατε. Να πω για τις βόλτες με το ποδήλατο δίπλα από τη θάλασσα μέχρι να πιαστεί ο κώλος μου και να μην θέλω να ξανακάτσω σε σέλα για το υπόλοιπο της ζωής μου? Έλα λέγε αυτό δε μπορεί να το κάνατε? Να πω για το απερίγραπτο λιώσιμο σε ένα room escape game (δε θυμάμαι το όνομα του)... Απερίγραπτο λέμε. Μέχρι στυλό και χαρτί χρησιμοποιήσαμε. Μέχρι εξίσωση με τρεις αγνώστους λύσαμε. Κολλημένοι! Εγώ , ο Θ και ο little bro. Μας ρωτούσαν οι άλλοι τι σκατά κάνουμε κλεισμένοι μέσα και εμείς απαντούσαμε ότι μας έχουν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και ψάχνουμε την έξοδο... Κάψιμο! Μέχρι που ευτυχώς το τερματίσαμε και βγήκαμε και από την κανονική πόρτα και είδαμε τον κόσμο, τα πουλάκια, τα δεντράκια του μπαμπά, τα γλυκά της μαμάς, την αφηρημένη ζωγραφική της ανιψιάς, την άποψη του δίχρονου ανιψιού περί κηπουρικής και κλαδέματος και διάφορα άλλα χαριτωμένα..

Οι μέρες περάσαν γρήγορα και εμείς έπρεπε να φύγουμε ξανά και να επιστρέψουμε Αθήνα. Ο δρόμος της επιστροφής  και ο αποχαιρετισμός είναι τόσο δύσκολος κάθε φορά! Ειδικά όταν φεύγουμε από αυτό το συγκεκριμένο σπίτι. Το σπίτι κάτω από τον πλάτανο. Το σπίτι όλων των παιδικών και εφηβικών μου καλοκαιριών. Το σπίτι της ηρεμίας μου.

Πίσω στην Αθήνα τώρα η ζωή κυλάει ήρεμα....ΖΖΖΖΖ...... Μας πήρε ο ύπνος!

ΥΓ: Επειδή ως τώρα δεν τήρησα κανέναν κανόνα του βραβείου δε θα τηρήσω ούτε τον κανόνα που λέει πως πρέπει να το στείλω σε 11 μπλοκ. Εγώ θα το στείλω σε έναν. Στον έναν και μοναδικό, στον τρισμέγιστο Tommy Stark οποίος έχει χρόνια να γράψει. Και επειδή είμαι σε φάση που συμπάσχω με όσους στέρεψαν από θέματα του δίνω αφορμή για γράψιμο-κομπόστα. (Εάν θέλεις ολόκληρο το βραβείο -εικονούλες, ερωτήσεις κτλ- πάρτα από την Pegy). Σας αφήνω γιατί σήμερα είμαι ημί-τυφλη... Πρόβλημα με τους φακούς...

Positive Thinking....

Η Κατερίνα είναι θετικός άνθρωπος και για αυτό το λόγο δημιούργησε ένα βραβείο θετικής σκέψης για όλους εμάς τους αναγνώστες της. Επειδή όμως και εγώ είμαι θετικός άνθρωπος το καλοδέχτηκα και αποφάσισα να πραγματοποιήσω και τους τέσσερις στόχους που μας προτείνει το βραβείο- κίνημα της Κατερίνας.

1.Να εμψυχώσεις δύο τουλάχιστον ανθρώπους μέσα σε μία εβδομάδα.

Εύκολο. Το έχω πολύ στο να εμψυχώνω κόσμο. Έτσι με το που γύρισα σπίτι εμψύχωσα τον Θ να πλύνει τα πιάτα. "Έλα μπορείς, δεν είσαι κουρασμένος. Έχεις πνευματική κούραση, αν κάνεις κάτι με σωματική κούραση να δεις ότι θα ξεκουραστείς και πνευματικά". Αλήθεια σας το λέω απέτυχα τελείως. Δε μου έδινε καμία μα καμία σημασία.

Δεν πτοήθηκα όμως. Το Σάββατο το πρωί μετακόμιζε μια φίλη μου και είχαμε πάει από νωρίς να τη βοηθήσουμε. Εγώ είμαι πολύ άχρηστη σε όλα αυτά τα της μετακόμισης και τότε θυμήθηκα την Κατερίνα και λέω να η ευκαιρία να τους εμψυχώσω. " Έλα δεν είναι βαρύ το ψυγείο. Μπορείς να το σηκώσεις. Κάτσε κάτω από τη μπάρα. Έλα αγόρι μου. Δε πήγαν χαμένα τα λεφτά στο γυμναστήριο. Λίγο ακόμα. Το 'χεις". Τελικά το ψυγείο ήταν βαρύ! Η εμψύχωση μου τους εκνεύρισε όλους και παραλίγο να με κλειδώσουν στη βεράντα εάν δεν έβγαζα το σκασμό.

Η σωματική μου ακεραιότητα κινδύνευε και έτσι αποφάσισα να μην εμψυχώσω κανέναν άλλον για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα.

2. Να πεις καλημέρα σε έναν άγνωστο.

Δύσκολο. Πώς λές καλημέρα σε έναν άγνωστο? Έβαλα κάτω την ντροπή μου και λέω θα το προσπαθήσω. Πρώτη μέρα, περνάω δίπλα από κάποιον που καθόταν σε ένα παγκάκι. "Καλημέρα" του λέω. "Μήπως έχεις ένα ευρώ?" μου απαντάει.

Δεύτερη μέρα, λέω να ξαναπροσπαθήσω. Έχουμε βγει με τον Θ βόλτα με τα ποδήλατα και έχουμε σταματήσει να ξαποστάσουμε. Εκείνη την ώρα μας πλησιάζει και αράζει δίπλα μας ένας ψηλός μελαχρινός ποδηλάτης. " Καλημέρα" του λέω με νάζι, " έχει πολύ ωραία μέρα για ποδήλατο σήμερα". " Ναι όντως " μου απαντάει αυτός χαμογελώντας ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον Θ και φεύγει. " Καλά ρε, του τη πέφτεις μπροστά μου? Πας καλά?" μου λέει έξαλλος ο Θ. Ξινή μας βγήκε η βόλτα και η καλημέρα.

Για αυτό σας λέω. Καλημέρα μόνο σε γνωστούς και αν...

3. Να δοκιμάσεις κάτι πριν πεις δε γίνεται.

Εύκολο. Μου αρέσει να δοκιμάζω. Συνήθως βέβαια τρώω τα μούτρα μου αλλά αυτή τη φορά τα έφαγα και κυριολεκτικά. Έχω πάει για Pilates και μας βάζει την άσκηση που δεν κάνω ποτέ γιατί εάν την κάνω θα είμαι έτοιμη για το τσίρκο Medrano. Πάνω που είμαι έτοιμη να αράξω, θυμάμαι την Κατερίνα σαν θολή σκέψη ελληνικού κινηματογράφου "να δοκιμάσεις κάτι πριν πεις δε γίνεται". Έτσι αποφασίζω να δοκιμάσω. Στηρίζω τα χέρια στο πάτωμα, βάζω τις πατούσες στη μπάλα, σηκώνομαι σε οριζόντια θέση από το πάτωμα, μετά σηκώνω και το ένα πόδι, έχω αρχίσει να τρέμω, η μπάλα έχει αρχίσει να κινείται και τότε το παίρνω απόφαση, θα το κάνω. Σηκώνω και το ένα χέρι από το πάτωμα και σκάω σαν καρπούζι στο ξύλινο πάτωμα. Η μπάλα μου έχει φύγει και έχει πάει απέναντι, ο γυμναστής γελάει, όλοι γελάνε.... 

Αν κάτι νομίζεις ότι δε γίνεται είναι γιατί μάλλον ΔΕ γίνεται.

4.Προώθησε το σε 4 ανθρώπους.

Θέλω να το προωθήσω σε 4 εξαφανισμένους ανθρώπους. Για την ακρίβεια σε 2 ανθρώπους, 1 πουλί και ένα ζαρζαβατικό.

1. Στον Τρέμενς 

2.Στην Evonita

3. Στον Πιγκουίνο

4. Στο Γκρινιάρικο Μαρούλι

Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Τα γεγονότα και οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται είναι προϊόν φαντασίας και ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα.

Novi Sad

Το Novi Sad απέχει από το Βελιγράδι περίπου 1 ώρα με το αυτοκίνητο. Ίσως και λίγο λιγότερο, αναλόγως ποιον ακολουθείς. Εάν ακολουθείς τον τρελό Djorje , όπως εμείς, και πας σα μουρλός μπορείς να το κάνεις και λιγότερο. Για να φτάσεις στο Novi Sad διασχίζεις μια ατελείωτη πεδιάδα. Το μάτι δε σταματά πουθενά. Τόσο που η πεδιάδα της Θεσσαλίας σου φαίνεται αγροτεμάχιο.

Φτάνοντας στο  Novi Sad πήγαμε κατευθείαν στο ξενοδοχείο που δυστυχώς ήταν λίγο μακριά από το κέντρο και έτσι αναγκαζόμασταν να μετακινούμαστε με ταξί. Το να συννενοηθείς με Σερβο ταξιτζή που δε μιλάει γρι αγγλικά είναι εμπειρία ζωής. Επίσης το να καταφέρεις να μη σε κλέψει Σέρβος ταξιτζής είναι λαχείο. Όσες φορές και να πήραμε ταξί δεν πληρώσαμε ποτέ το ίδιο ποσό.

Τα πρωινά ο Θ δούλευε και εγώ σουλάτσαρα στο κέντρο. Το Novi Sad σημαίνει Νέο Σχέδιο. Είναι  μια πόλη 200.000 κατοίκων και το ιστορικό της κέντρο είναι πανέμορφο. Θεωρώ ότι μέσα σε 2 μέρες το έχεις γυρίσει και έχεις δει τα βασικά αξιοθέατα όπως τον καθεδρικό ναό, το κάστρο, τη Συναγωγή... Δεν έχει μουσεία και έτσι όλο σου τον χρόνο τον τρως στις βόλτες και στα μικρά καφέ.

Τις μέρες που είμασταν εμείς εκεί χιόνισε και έκανε ψοφόκρυο. Βέβαια τους δρόμους τους καθαρίζαν αμέσως από το χιόνι αν και οι Σέρβοι είναι και αυτοί πολύ γκρινιάρηδες με το θέμα κράτος. Εγώ ισχυριζόμουν ότι είναι πολύ οργανωμένοι και αυτοί με κοίταγαν λες και τους έλεγα ότι έχω παρκάρει το διαστημόπλοιο μου έξω από το κάστρο. Μάλλον πρέπει να έρθουν μια βόλτα από Ελλάδα.

Την προτελευταία μέρα έβγαλε ήλιο. Το Novi Sad με ήλιο είναι μια διαφορετική πόλη. Οι καφετέρειες βγάζουν τραπεζάκια έξω, ο κόσμος περπατάει, γονείς με μικρά παιδιά κάνουν βόλτες τρώγοντας ποπ κόρν, η υπαίθρια αγορά γεμίζει με μικροπωλητές που πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς... Γενικά βλέπεις μια άλλη πόλη ζωντανή, χαρούμενη που ευτυχώς μας έκανε τη χάρη ο καιρός και την είδαμε.

Μου άρεσε το Novi Sad. Χαλάρωσα στο Novi Sad. Περπάτησα χωρίς έννοιες, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κούραση... Φύγαμε γεμάτοι αναμνήσεις και όμορφα συναισθήματα. Πρώτη φορά πάω σε κάποια χώρα και τη νιώθω τόσο κοντά μου. Ίσως γιατί πρώτη φορά κάνω τόση παρέα με ντόπιους. Ίσως γιατί πρώτη φορά είμαι τόσο χαλαρή και χωρίς πρόγραμμα σε διακοπές.

Η επιστροφή στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη από όλες τις απόψεις. Πρώτον γυρνάγαμε πίσω στη καθημερινότητα και δεύτερον μας πίεζε ο χρόνος καθώς έπρεπε να είμαστε στην Αθήνα το αργότερο Σάββατο μεσημέρι. Από Novi Sad ξεκινήσαμε Παρασκευή απόγευμα, γεγονός που σήμαινε ότι θα περνάγαμε τα Σκόπια νύχτα. Το μόνο που θέλαμε να αποφύγουμε αλλά δεν τα καταφέραμε. Υπάρχει ένα σημείο στα Σκόπια που περνάς μέσα από βουνά. Ο δρόμος είναι μονής κατεύθυνσης αλλά το τοπίο είναι πολύ άγριο. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είσαι σε μέρη που δε ξέρεις και έχεις ακούσει και τόσες περίεργες ιστορίες για αυτά, σε οδηγούν να λερώσεις τη κάλτσα σου...Καθώς περνάγαμε από εκεί λέω στον Θ "αν σε σταματήσει η αστυνομία εννοείται πως δε σταματάς. Συνεχίζεις και τους αφήνεις να μας κυνηγάνε μέχρι τα σύνορα."

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και 12:30 τα μεσάνυχτα μπαίναμε Ελλάδα. Από δική μας καθαρή βλακεία δεν κοιμηθήκαμε πουθενά τη νύχτα και το πήραμε μονοκοπανιά για Αθήνα. Μετά τη Λαμία βλέπαμε αστεράκια και αρχίσαμε να σταματάμε σε ότι πάρκιν υπάρχει. Πήραμε καφέ από ένα κωλόμπαρο, αντισταθήκαμε στο να πάρουμε και χορό, και κάναμε παρέα με όλα τα σκυλιά της νύχτας κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεκατρείς ώρες αργότερα μπαίναμε σπίτι....

ΥΠΝΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ...........

Novi Sad.....?????

Ποιο ?

Fly me to the moon
Let me swing among those stars 

Aαα ναι το Novi Sad.

Κι όλο πετάω, πετάω, πετάω, πετάω,
στα σύννεφα μπαίνω, σ' αναζητάω.

Χρωστάω μια ανάρτηση για το όμορφο Novi Sad.

Είμαι στα χάι μου,
όταν σ’ έχω πλάι μου.

Αλλά τις τελευταίες μέρες είχα τρεχάματα.

Θα βγαίνω θα πίνω και λόγο δε θα δίνω
καλά θα περνάω μόνος μου θα γυρνάω

Τελείωσα με την εργασία μου και χθες την παρουσίασα.

This is the end
Hold your breath and count to ten

....

Let the sky fall

Πήρα εννιά και νιώθω σαν να έχασα 9 κιλά .

Para bailar esto es una (bomba)
para gozar esto es una (bomba)
para menear esto es una (bomba)
Y las mujeres lo bailan así, así, así, así

Η παρουσίαση πήγε πολύ καλά, παρόλο το αρχικό μου άγχος.

Έρχονται οι μέρες του φωτός 

είσαι κιόλας 30, στ' ανοιχτά των καιρών.

Οταν βγήκα από την αίθουσα ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου.Αυτό:

Ήθελα να το χορέψω, να το τραγουδήσω, να το αλοίψω, να το ψήσω, να το λατρέψω.

Χίλιες μια νύχτες

σαλαμάγια σαλαμά

έλα να πάμε

στη χώρα του Αλή Μπαμπά

Και το έκανα...Αλλά ο Θ ήταν ο μόνος τυχερός που είδε αυτό το χορευτικό...Σήμερα το πρωί με το που ξύπνησε μου λέει "ξανακάντο να γελάσω"..Του χαλάω εγώ χατήρι?? Ε??? 

Είπαμε είμαι χαρούμενη!!!

Σαλαμάγια σαλαμά αγαπημένοι μου αναγνώστες.

Μια εποχή τελειώνει.

Έρχονται οι μέρες του φωτός.

Θα βγαίνω θα πίνω και λόγο δε θα δίνω.

Let the sky fall

και άστε με εμένα στα σύννεφα!

 

Βελιγράδι

1999. Μόλις έχω γυρίσει από το φροντιστήριο και έχω μπει για μπάνιο. Ξαφνικά ακούω φωνές από το σαλόνι. Έχει ανέβει ο παππούς στο σπίτι μας και φωνάζει "χτυπήσαν οι πούστηδες, χτυπήσαν". Εγώ μέσα στο μπάνιο έχω κλείσει το νερό και κρυφακούω. Γιατί βρίζει ο παππούς? Πρώτη φορά τον άκουγα να βρίζει. Ποιοι χτυπήσαν? Τι χτυπήσαν?

Τότε το Βελιγράδι μου φάνταζε εξωτικός προορισμός. Κάπου μακριά. Ήταν εκτός ενδιαφερόντων μου η πολιτική, οι πόλεμοι, τα συμφέροντα... Το μόνο που με ένοιαζε ήταν εάν με κοίταξε ο Γιάννης. Για του οποίου τα δυο τα μάτια πήγα και στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο.

Από τότε περάσαν "αρκετά" χρόνια και πάλι ούτε που είχα σκεφτεί ποτέ που είναι το Βελιγράδι, εάν είναι όμορφο, τι νόμισμα έχουν, πώς είναι το βιοτικό τους επίπεδο...Είχα στο μυαλό μου τις βαλκανικές χώρες σαν φτωχές χώρες που δεν έχεις τίποτα να δεις. Πέρυσι ένας φίλος βρήκε φτηνά αεροπορικά και πήγε για Σαββατοκύριακο Βελιγράδι. Πριν πάει τον κορόιδευα. "Άντε βρε και του χρόνου Τίρανα" του έλεγα."Προσέξτε εκεί μη σας πάρουνε κανένα νεφρό".Όταν επέστρεψε και είδα τις φωτογραφίες έμεινα! Το Βελιγράδι είναι πολύ όμορφο και πλέον μπορώ να παραδεχτώ ότι δεν είναι καθόλου επικίνδυνο. Έτσι φέτος που προέκυψε σε εμάς να πάμε, πέταξα την σκούφια μου.

Δούναβης

Μετά από 8 ώρες οδήγησης και ατελείωτες στάσεις φτάσαμε στο Βελιγράδι. Αυτό που μας έκανε εξαρχής εντύπωση ήταν οι μεγάλοι δρόμοι και η σήμανση στις πινακίδες. Ολα ήταν στα σέρβικα και με αυτή τη περίεργη κυριλλική γραφή. Εμείς ψάχαμε να βρούμε το ξενοδοχείο μας χωρίς χάρτη ή GPS. Οπότε γυρεύαμε ψύλλο στα άχυρα."Στο κέντρο είναι" έλεγα στον Θ. "Και το ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη ανακαινισμένο έλεγες ότι είναι" έλεγε εκείνος. Τελικά κάναμε πράξη το ρητό "ρωτώντας πας στην Πόλη" και βρήκαμε το ξενοδοχείο σχετικά εύκολα. Αρχικά ρώτησα κάτι γιαγιάδες αλλά ένας νεαρός (λουκουμάκι) προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει αυτός. Μου έδειξε το δρόμο, τον ευχαρίστησα χαιδεύοντας τον λίγο στο μπράτσο και μπήκα πάλι στο αυτοκίνητο."Παραλίγο να τον φιλήσεις κιόλας" γκρίνιαζε ο Θ. "Οι Ελληνες είμαστε ζεστός λαός" του απαντάω εγώ γελώντας... Αα, και με την ευκαιρία οι Σέρβοι είναι ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΣ ΛΑΟΣ!

Το ξενοδοχείο στο Βελιγράδι ούτε αυτό του άρεσε. Η αλήθεια είναι ότι εάν και ήταν ολοκαίνουριο και πεντακάθαρο όταν περνούσε μεγάλο φορτηγό από το δρόμο έτριζε και κουνιόταν σαν να γινόταν σεισμός. "Βρε δεν είναι τίποτα" έλεγα εγώ. " Να δεις που έχουν κόψει κολώνα" έλεγε αυτός. "Μάλλον το είχαν βομβαρδίσει στον πόλεμο και κόπηκαν οι κολώνες".

Το πάρκο του Καλεμέγκνταν

Έτσι και αλλιώς βέβαια δεν είχαμε σκοπό να κάτσουμε στο ξενοδοχείο. Αρχικά περπατήσαμε στη Michailova, τον πιο γνωστό πεζόδρομο κάτι σαν τη δική μας Ερμού, και χαζεύαμε τα κτίρια. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στο πάρκο του Καλεμέγκνταν με το ρολόι-πύργο, εκεί όπου πιάσανε τον Ρήγα Φεραίο. Περπατήσαμε στο καταπράσινο φρούριο (φανταστείτε ότι πήγαμε και χειμώνα, την Ανοιξη θα είναι μαγικά) και χαζέψαμε τη θέα του Δούναβη από ψηλά. Η ώρα όμως περνούσε και είχαμε αρχίσει να πεινάμε...

Καθώς περιπλανιόμαστε στο Βελιγράδι

Αυτό που μισώ πάντα στα ταξίδια είναι ότι τη πρώτη μέρα δεν ξέρεις την τύφλα σου, ούτε που να φας, ούτε που να κινηθείς. Πάντα την πρώτη μέρα πέφτουμε σε κακοτοπιές και άκυρα τουριστικά μαγαζιά. Στο Βελιγράδι για άλλη μια φορά επιβεβαιώσαμε τον κανόνα. Για φαγητό -επειτά από πολύ άσκοπο περπάτημα- καταλήξαμε στην Σκαντάρλια. Έναν πλακόστρωτο πεζόδρομο με πολλές ταβέρνες και καφετέρειες που κατά τη γνώμη μου είναι πολύ τουριστικό μέρος. Το φαγητό ήταν ότι χειρότερο φάγαμε τις μέρες μας στη Σερβία και το τελειωτικό χτύπημα ήταν μια κομπανία μουσικάντηδων που ούρλιαζε πάνω από το κεφάλι μας. Μέσα στη ταβέρνα οι μισοί και πάνω είμασταν Ελληνες. Τριήμερο 25ης βλέπεις! Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό η κομπανία ξεκίνησε τα παιδιά του Πειραιά, το Ζορμπά και τα λοιπά!

Σκαντάρλια

Αφού φάγαμε και πονοκεφαλιάσαμε από τη φασαρία, ξεκίνησε ο δεύτερος μαραθώνιος αναζήτησης γλυκού! Για άλλη μια φορά η αναζήτηση μας στέφθηκε με αποτυχία. Η κατάρα της πρώτης μέρας λειτούργησε ξανά. Την επόμενη μέρα βρήκαμε ένα μαγαζί με τέλεια γλυκά από το οποίο τη προηγούμενη μέρα πρέπει να είχαμε περάσει απ' έξω τουλάχιστον 3 φορές και δεν το είχαμε δει. Παρόλα αυτά ήπιαμε από μια μπύρα Jelen (τοπική, καταπληκτική και πάμθηνη) σε μια μικρούλα pub και πήγαμε για νάνι!

Το άγαλμα του πρίγκιπα Μιχαήλ δείχνει τον δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε πάλι νωρίς την βόλτα μας. Αρχικά πήγαμε στο Ναό του Αγ. Σάββα, του μεγαλύτερου ορθόδοξου ναού στον κόσμο, ο οποίος ενώ απ' έξω φαίνεται ολοκληρωμένος μέσα έχει ακόμα σκαλωσιές και παντελή έλλειψη τοιχογραφιών. Εκεί άκουσα τη μεγαλύτερη κοτσάνα της ζωής μου και φυσικά την άκουσα από Έλληνες. Κοιτούσαν το εσωτερικό του ναού και απορούσαν γιατί δεν έχει τοιχογραφίες. Η εξήγηση: προφανής. Την είχαν βομβαρδίσει στον πόλεμο. Απ΄έξω μπορεί να είναι τζιτζένια αλλά οι τοιχογραφίες μέσα εξαφανίστηκαν. Πρέπει να είναι κάποιο νέο είδος όπλου αυτό....Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!

Δυστυχώς η ώρα περνούσε γρήγορα και εμείς έπρεπε να αφήσουμε το ξενοδοχείο και να κατευθυνθούμε προς το Novi Sad. Πριν από αυτό όμως είχαμε να συναντήσουμε το Jeorje. Τον Σέρβο σύνδεσμο μας εκεί. Έναν απίστευτο τύπο που εξωτερικά έμοιαζε με τον Ρομπέρτο Μπενίνι και μίλαγε αγγλικά με τη προφορά του Πίτερ Σέλλερς στον Ρόζ Πάνθηρα. Τον αγάπησα.... Μας πήγε για φαγητό σε ένα παραποτάμιο εστιατόριο δίπλα από το ξενοδοχείο Yogoslavia και εκεί καταλάβαμε τι σημαίνει σέρβικο φαγητό!

To be continued...