Welcome to Saint Ann

Μετά από αρκετή σκέψη (πέντε ολόκληρα λεπτά, αμέ) αποφασίσαμε πως θα πάμε Αγία Άννα. Πήραμε τηλέφωνο στο κάμπινγκ, βεβαιωθήκαμε πως έχει χώρο για να στήσουμε τα τσαντίρια μας και αρχίσαμε να μαζεύουμε πράγματα.... Να μωρέ δυο πραγματάκια θα παίρναμε μαζί, σιγά που θα πηγαίναμε, δυο σορτσάκια και δυο μαγιό.... Την επόμενη μέρα παίξαμε tetris για να τα χωρέσουμε στο αυτοκίνητο. Τα δυο σορτσάκια και τα δυο μαγιό είχανε μετατραπεί σε δυο νοικοκυριά. Αφού τα στριμώξαμε αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Είχαμε πει ότι θα φεύγαμε στις 8:00 και η ώρα ήταν ήδη 10:00. Αυτό μας έκανε να αγχωθούμε πάρα πολύ και να κάνουμε μια στάση μισής ώρας για ένα καφέ και  μια τάρτα.  Έπειτα εγώ και η φίλη μου είχαμε την φαεινή ιδέα να περάσουμε από το ΙΚΕΑ, το οποίο είχε 10% έκπτωση στα έπιπλα κήπου, για  να πάρουμε ένα τραπεζάκι το οποίο η φίλη το είχε στο μάτι εδώ και καιρό. Ο Θ μας έβριζε αλλά τελικά τον πείσαμε για τη χρησιμότητα ενός μικρού, όμορφου τραπεζιού στο κάμπινγκ. Για καλή του τύχη το τραπεζάκι είχε εξαντληθεί και έτσι κατά τις 11:00 ξεκινήσαμε από Αθήνα. Στο δρόμο μας όμως βρήκαμε έναν ιερό ναό του JUMBO και αποφασίσαμε να ανάψουμε ένα κεράκι, να αγοράσουμε μια σαμπρέλα βρε αδερφέ, έστω να πάρουμε μια σαγιονάρα. Η ώρα είχε πάει 12:00, εμείς ήμασταν ακόμα στο σημείο που ξεκινήσαμε και είχαμε ξοδέψει ήδη 30€! Αυτό φίλοι μου ονομάζεται "τρελή επιτυχία".

Στο κάμπινγκ φτάσαμε ντάλα μεσημέρι σαν κοτόπουλα από τις στροφές και τον ήλιο. Στήσαμε τις σκηνούλες μας και φύγαμε για μπάνιο. Η παραλία της Αγίας Άννας δε με ενθουσίασε. Ίσως έφταιγε ότι φύσαγε και ήταν ανακατεμένη, ίσως πάλι ότι εγώ προτιμώ τους κολπίσκους. Δίπλα όμως από την Αγία Άννα υπάρχει μια παραλία-χωριό που λέγεται Αχλάδι. Εκεί μας άρεσε περισσότερο και τις επόμενες μέρες ξεροσταλιάζαμε σε αυτή τη παραλία. Αφού κάναμε το μπανάκι μας και φάγαμε τα ψαράκια μας αρχίσαμε να νυστάζουμε. Γυρίσαμε πίσω στο κάμπινγκ, το οποίο είναι το πιο καθαρό και οργανωμένο κάμπινγκ που έχω πάει ποτέ (ταυτόχρονα όμως είναι και το πιο ακριβό κάμπινγκ που έχω πάει ποτέ) και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για ύπνο. Τότε  αντιλαμβάνομαι τι έχουμε ξεχάσει. To sleeping bag. Και όταν πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο στα κάμπινγκ κάνει ψοφόκρυο... Αφού φόρεσα ότι ρούχο βρήκα, κάλτσες, κολάν , ζακέτες συνέχισα να κρυώνω. Έφτασα στο σημείο να πάω δίπλα από μια ψησταριά στην οποία ψήνανε κάτι παιδιά για να ζεστάνω τη μύτη μου στα κάρβουνα. Το βράδυ απλά ξεπάγιασα, τυλίχτηκα με μια καθαρή πετσέτα και κολλούσα όλο το βράδυ πάνω στον Θ. Ο οποίος για κάποιον ανεξήγητο λόγο έσκαγε και με έσπρωχνε να φύγω. Αφού κάναμε αυτό το παιχνιδάκι όλο το βράδυ στο τέλος με έπιασε σπαστικό γέλιο από το γελοίο της κατάστασής μας και δε μπόρεσα να ξανακοιμηθώ μέχρι που βγήκε ο ζεστός ο ήλιος και μετέτρεψε τη σκηνούλα μας σε θερμοκήπιο. Την επόμενη μέρα δεν την ξαναπάτησα, αγόρασα sleeping bag το οποίο, ναι το παραδέχομαι, δεν το μοιράστηκα με τον Θ.

Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα. Με πολύ αραλίκι στις ξαπλώστρες, βουτιές σε καταγάλανα νερά, ρακέτες σε σημείο που νόμισα ότι μου βγήκε το χέρι, φαγητό σε ταβερνάκια, νυχτερινές βόλτες στην παραλία με θέα το φεγγάρι και με μια μπύρα στο χέρι. Στιγμές χαλάρωσης και γέλιου.  Με μια παρέα στα καλύτερα της που πριν καν προλάβει να γυρίσει από αυτές τις διακοπές κανόνιζε ήδη τις επόμενες...

Quiz για δυνατούς λύτες

Είμαι έτοιμη για διακοπές. Αλλά οι διακοπές αργούν. Αλλά εγώ είμαι έτοιμη. Ονειρεύομαι παραλίες, ρακέτες, ξαπλώστρες, άρωμα αντηλιακού το πρωί, άρωμα bepanthol  το βράδυ... Έχω ήδη βρει το βιβλίο που θα διαβάσω, έχω σκεφτεί ήδη το βρίσιμο που θα φάω επειδή δε θα τους μιλάω και θα διαβάζω. Είμαι έτοιμη. Αλλά οι διακοπές αργούν...

Βέβαια έχουμε μπροστά μας το τριήμερο το οποίο θα  φύγουμε από Αθήνα και θα ξαμολυθούμε στις παραλίες. Τα έχουμε οργανώσει όλα τέλεια. Λέγαμε να πάμε Ελαφόνησο για κάμπινγκ αλλά οι δύο της παρέας θα έρθουν, μάλλον,  μόνο για δυο μέρες οπότε είπαμε να πάμε κάπου πιο κοντά. Στη Β. Εύβοια. Εκεί θα μείνουμε ή στην Αγία Άννα ή στις Ροβιές ή στο δρόμο. Θα πάμε 6 άτομα, τρία ζευγάρια. Το ένα ζευγάρι θα έρθει μάλλον Κυριακή. Το άλλο ζευγάρι θα έρθει Σάββατο ή  καθόλου. Εάν δεν έρθει κανένας τους, τελικά θα πάμε στην Ελαφόνησο. Εγώ με τον Θ θα φύγουμε μάλλον Παρασκευή ή Σάββατο. Το ένα ζευγάρι χτες θυμήθηκε ότι δεν έχει σκηνή και ο Θ χτες δε μπορούσε να θυμηθεί που έχει βάλει τις ρακέτες.

Απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση και κερδίστε ένα full οργανωμένο τριήμερο μαζί μας:

Πόσα άτομα θα πάνε για κάμπινγκ το τριήμερο, πότε θα φύγουν από Αθήνα και πού θα πάνε?????

Εάν ξέρετε την απάντηση στην παραπάνω ερώτηση παρακαλώ να μου την πείτε και μένα!

Όποιος δεν έχει μυαλό τι έχει??? Υπομονή!

Σήμερα ξύπνησα νυσταγμένη. Για την ακρίβεια δε μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου. Υπνοβάτησα μέχρι τον ηλεκτρικό, κοιμήθηκα μέχρι την Ομόνοια και συνέχισα να υπνοβατώ για να πάρω και το Μετρό μέχρι που άκουσα μια φωνή-ξυπνητήρι "τα εισιτήρια σας παρακαλώ". Πάτησα snooze στη φωνή-ξυπνητήρι και άρχισα να ψάχνω βαριεστημένα στη τσάντα μου την κάρτα απεριορίστων διαδρομών.  Έψαχνα, έψαχνα, τίποτα. Έχω αρχίσει να ξυπνάω. Αρχίζω και βγάζω από τη τσάντα τη μικρότερη τσαντούλα με το φαγητό μου, ένα μικρό νεσεσέρ με καλλυντικά, το κινητό μου μαζί με τα handsfree τα οποία τα έχω περάσει γύρω από το λαιμό μου και έχουν αρχίσει να μου κόβουν την ανάσα, το πορτοφόλι μου, τις βιταμίνες μου, κάτι φωτοτυπίες που ανάθεμα και αν ξέρω τι είναι, αλλά τη μαγική θηκούλα με την κάρτα απεριορίστων δεν τη βρίσκω πουθενά. Κοιτάζω την ελέγκτρια και με κοιτάζει και αυτή αμείλικτη. "Την ξέχασα" της λέω."Ωραία θα κόψουμε ένα πρόστιμο και θα πας στα κεντρικά να δώσεις την κάρτα σου. Δώσε μου την ταυτότητα σου" μου λέει αυτή. "Η ταυτότητα μου είναι μαζί με την κάρτα μου σε μια θηκούλα που εσείς μας δίνετε οπότε είναι και αυτή σπίτι. Να έχω μια πιστωτική που λέει το όνομα μου ή τη κάρτα εργασίας μου που έχει και φωτογραφία? Ή τη κάρτα από το γυμναστήριο?" Έχω αρχίσει να αραδιάζω κάρτες αλλά καμία δεν κάνει." Ταυτότητα ή δίπλωμα" μου λέει η ξινή ελέγκτρια με ένα βλέμμα απαθέστατο. Πραγματικά εάν τη ρώταγα εκείνη την ώρα τι γεύση παγωτού προτιμά "ταυτότητα ή δίπλωμα" θα μου απαντούσε.

Εκείνη την ώρα βλέπω έναν ελεγκτή ο οποίος μας παρακολουθεί και αποφασίζω να απευθυνθώ σε αυτόν μπας και δείξει μεγαλύτερη κατανόηση στο δράμα μου ως άντρας προς γυναίκα. Αρχίζω τα νιαουρίσματα, αυτός δείχνει να συμπονεί και στο τέλος μου προτείνει να πληρώσω 42€!!! Παθαίνω ένα ψιλοεγκεφαλικό και μάλλον σε αυτό οφείλεται και η ατάκα που ξεστόμισα αμέσως μετά "Περνάω από εδώ κάθε μέρα. Δε με θυμάσαι?" Δε με θυμάσαι, ρε φίλε στον ελεγκτή??? Που παίζει να βλέπει να περνάνε από μπροστά του καθημερινά 10.000 άτομα. Εκείνη την ώρα φτάνουν δυο τρένα ταυτόχρονα και ξεχύνονται στις αποβάθρες μιλιούνια κόσμου. " Ε, όχι δε σε θυμάμαι, βλέπω πολύ κόσμο κάθε μέρα" τραυλίζει αυτός και έγω μόλις έχω συνειδητοποιήσει την κοτσάνα μου και θέλω να χώσω και το κεφάλι μου μέσα στην τσάντα μου να κάνει παρέα με όλα τα υπόλοιπα άχρηστα που κουβαλάω μαζί μου.

Τελικά πήγαμε στην Αστυνομία (στο ισόγειο του Μετρό) και μου κάνανε εξακρίβωση στοιχείων τηλεφωνικώς. Τα στοιχεία που εγώ τους είπα. Εάν δηλαδή έδινα τα στοιχεία μιας φίλης μου (ονομ/μο, πατρώνυμο, ημ. γέννησης) μια χαρά θα το είχε φάει εκείνη  το πρόστιμο. Άρα που καταλήγουμε? Ότι καλύτερα να κάνανε την ταυτοποίηση με την κάρτα του γυμναστηρίου που έχει και φωτογραφία. Έτοιμη ήμουν εκείνη την ώρα να πω στην αστυνομία "και που ξέρετε ότι σας δίνω τα αληθινά μου στοιχεία;" αλλά ευτυχώς βούτηξα τη γλώσσα στο μυαλό μου (σπάνιο για μένα) και έσκασα. Έτσι μπορώ τώρα και σας γράφω γιατί αλλιώς ακόμα για εξακρίβωση εξυπνάκηδων θα ήμουνα.

Toogoodtobetrue

Πόσοι είναι οι ωραίοι άντρες στην Ελλάδα? Πέντε, δέκα, είκοσι .... Οι αντικειμενικά ωραίοι άντρες λέμε. Ένας από αυτούς είναι και αυτός για τον οποίο θα  ξελιγωθώ, λυσσάξω, μου τρέξουν τα σάλια, μιλήσω παρακάτω που για να μην μπερδευόμαστε θα τον ονομάσουμε Toogoodtobetrue. Ο τύπος αυτός ,που πλέον είναι γνωστό μοντέλο-παρουσιαστής-ηθοποιός-τραγουδιστής-γλάστρα-πολυμίξερ-εξωφρενικά όμορφος, παλιά ήταν συμμαθητής με μια φίλη μου και είχανε και σχέση στη Γ' Λυκείου. Παλιά, πριν γίνει μοντέλο-παρουσιαστής-ηθοποιός-τραγουδιστής-γλάστρα-πολυμίξερ-εξωφρενικά όμορφος. Τότε που ήταν απλά όμορφος. Η βλαμμένη η φίλη μου (το βλαμμένη το αιτιολογώ πλήρως παρακάτω) όμως τον χώρισε γιατί λέει ήταν βαρετός. Πώς μπορείς να βαριέσαι να κοιτάς τα γαλάζια του μάτια και το όμορφο προσωπάκι του ποτέ δεν το κατάλαβα.

Τον  Toogoodtobetrue εγώ τον είχα "γνωρίσει" πριν γίνει διάσημος. Ήμασταν σε ένα μπαράκι στη Μύκονο και ξαφνικά βλέπω πίσω μου δυο μάτια, δυο ματάκια, ένα κορμί θανατηφόρο και επάνω στο κορμί ένα κεφάλι, μα τι κεφάλι. Φορούσε μια πράσινη μπλούζα θυμάμαι. Μετά από λίγο γυρνάω να τον ξαναδώ, τον βλέπω και δε μου κάνει καμία εντύπωση. "Μπα κορίτσια λάθος συναγερμός, μούφα" λέω στη φίλη μου δίπλα. Μετά από λίγο τον ξανακοιτώ, Θεός. Αφού επαναλήφθηκε αυτό γύρω στις πέντε φορές τελικά καταλάβαμε ότι ήταν δύο οι τύποι. Φορούσαν και οι δύο πράσινα μπλουζάκια και απλά ο ένας ήταν η άσχημη εκδοχή του άλλου. Αφού έχουμε καταλήξει πλέον ότι είναι κούκλος και μπορούμε να λυσσάμε ελεύθερα ενημερώνουμε και την άλλη φίλη, τη Μυρτώ η οποία επειδή συνοδευόταν δε συμμετείχε στη γκομενολυσσαμάρα μας. 

Μυρτώ:  Ποιον λέτε ρε παιδιά?

Εγώ:  Να αυτόν με την πράσινη μπλούζα. Ωπα κάτσε αυτός είναι ο άσχημος. Ο άλλος με την     πράσινη μπλούζα

Μυρτώ: Toogoodtobetrue.......

Toogoodtobetrue: Μυρτωωωωώ....

(φιλιούνται, αγκαλιάζονται)

Εγώ: (έχω μείνει μαλάκας)

Γκόμενος Μυρτώς: Μάλλον γνωρίζονται....(αίσθημα κατωτερότητας έχει αρχίσει ήδη να τον κυριεύει)

Το επόμενο μεσημέρι σαν καλά κορίτσια έχουμε πάει να προσκυνήσουμε στο Super Paradise. Με το που μπαίνουμε μέσα βλέπουμε τον Toogoodtobetrue να μας χαμογελάει. "Καπνίζετε κορίτσια?" μας ρωτάει. Έκανε promotion σε τσιγάρα και για αυτό ήταν στη Μύκονο. "Ναι" απαντάω και ας μη καπνίζω. Έχω αρχίσει ήδη να χάνομαι στο γαλάζιο των ματιών του. Πάει να μου ανάψει το τσιγάρο, μου πέφτει το τσιγάρο, του καίω το πόδι και αυτός απλά μου χαμογελά και μου δίνει άλλο...Σ' αγαπώ ήθελα να του φωνάξω αλλά κρατήθηκα. "Θέλεις να παίξουμε ένα παιχνίδι?" με ρωτάει. "Ναι , αμέ" απαντώ, "ό,τι παιχνίδι θες" σκέφτομαι. Τελικά με πάει σε μια γωνιά και μου δείχνει μια οθόνη. Έχει έρθει μαζί μας και η άλλη φίλη, όχι η Μυρτώ αυτή δε θυμάμαι που ήταν,  και πλέον έχουμε γίνει δύο οι χαζές που λιώνουμε. Το παιχνίδι ήταν ότι εμείς έπρεπε να βρούμε κάτι καμήλες -ίσα με το κεφάλι μου- που και καλά κρυβότανε. Εγώ όμως έβλεπα αστεράκια. "Πού είναι οι καμήλες?" με ρωτάει ο Toogoodtobetrue. "Πού είναι οι καμήλες? Δεν τις βλέπω" απαντώ εγώ. "Δε γίνεται να μη βλέπεις τις καμήλες"....Τελικά τις καμήλες με τα πολλά τις είδα...Αλλά τι να λέμε, τα είχα δει έτσι και αλλιώς όλα.

Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Toogoodtobetrue. Από τότε τον ξαναείδα στη τηλεόραση και στα περιοδικά (γυμνό). Προχθές, καθώς περπατούσαμε με τη Μυρτώ στο κέντρο τον πετύχαμε ξανά. Όπως ακριβώς τον θυμόμουνα. Με τα ωραία τα ματάκια του, με τη σωματάρα του, με τα ωραία τα μαλλάκια του (αυτό είναι χτύπημα κάτω από την μέση για τον Θ), με το χαμόγελο του...Η Μυρτώ και ο Toogoodtobetrue είχανε να συναντηθούνε περίπου 4 χρόνια οπότε παίξανε φιλιά, αγκαλιές, τα νέα των τελευταίων χρόνων και ....αλλαγή τηλεφώνων!!! Εγώ τι κέρδισα από όλο αυτό? Ένα χάρηκα και ένα φιλί σταυρωτό φεύγοντας....Παράπονο δεν έχω!

"Μ' αρέσει που ζήτησε και το τηλέφωνο μου" μου λέει όταν φύγαμε η Μυρτώ, "εάν με πάρει τρύπησε μου τη μύτη". Την επόμενη μέρα σκάει μηνυματάκι από τον Toogoodtobetrue για το αν μπορεί να πάνε για καφέ ΣΠΙΤΙ του...Η βλαμμένη όμως είχε μάθημα και αντί να ακυρώσει το μάθημα, ακύρωσε τον Toogoodtobetrue (εδώ νομίζω ότι συμφωνούμε πλέον όλοι με τον όρο βλαμμένη)..."Τι να κάνω?" με ρωτάει η Μυρτώ. "Ότι θα έκανε κάθε φυσιολογική γυναίκα. Αποτρίχωση" της απάντησα αλλά δεν την έπεισα. Δυστυχώς η πρόσκληση δεν ήταν open οπότε δε μπορούσα να πάω αντ' αυτού...

Α και μην ψαρώνετε ο εσωτερικός κόσμος είναι αυτός που μετράει...χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Τ' άντρα του πολλά βαρύ...

Εκεί που καθόμουν σήμερα και βαριόμουνα και χάζευα στα ιντερνέτια, βλέπω ένα άρθρο για το tantra sex? Do you know tantra sex? Αν δε ξέρετε μην περιμένετε από εμένα να μάθετε. Εκεί λοιπόν που διάβαζα και σκεφτόμουν αν όντως γίνονται αυτά και σε πόσα δευτερόλεπτα εμένα θα με είχαν πιάσει τα γέλια θυμήθηκα το Σωτήρη και τη καζούρα που του είχαμε κάνει για το τάντρα εγώ και η συγκάτοικός μου.

Πρέπει να έχουν περάσει περίπου 6 χρόνια από τότε. Ήταν ένα απόγευμα, που δεν είχαμε τι να κάνουμε και είχε έρθει ο Σωτήρης (φίλος μας) για καφέ σπίτι. Αφού συζητήσαμε για κάθε χαζομάρα φτάσαμε να μιλάμε για τάντρα σεξ. Ο Σωτήρης είχε μόλις δει μια ταινία σχετική και ήθελε να το καρναβαλίσει. Εδώ πρέπει να πω ότι σημάδι για το εάν ταιριάζεις με τους φίλους σου είναι όταν αρχίζετε να κάνετε ταυτόχρονα την ίδια πλάκα, να λέτε τις ίδιες μαλακίες χωρίς να έχετε προσυμφωνήσει κάτι. Τότε η φίλη μου ήταν με έναν φίλο του Σωτήρη, πολύ μπρουτάλ τύπο. Άρχισε λοιπόν να του λέει ότι με τον Δημήτρη (τον μπρουτάλ) κάνανε συχνά τάντρα. Καθόταν απέναντι  στους καναπέδες, κοιταζόταν βαθιά μέσα στα μάτια χωρίς να αγγίζονται και μετά από 3 ώρες "τελειώνανε". "Το καλύτερο σεξ της ζωής μου" του λέει "και χωρίς καν να με αγγίξει". Ο Σωτήρης ο καημένος γύρισε τότε σε εμένα για παρηγοριά. " Α εγώ θυμάμαι μια φορά ήταν ο Κώστας (τότε γκόμενος) στο δωμάτιο και εγώ στο μπάνιο και στέλναμε τόση ενέργεια ο ένας στον άλλον που πρέπει να τελείωσα δυο φορές απανωτά". Τη φάτσα του Σωτήρη ακόμα τη θυμάμαι και γελάω. Μας έκανε ένα σωρό ερωτήσεις και εμείς του απαντούσαμε με ύφος, λες και ήμασταν οι ιέρειες του σεξ. Αφού του καταρρακώσαμε την ψυχολογία και τον ανδρισμό, τον κοροϊδέψαμε για το πόσο πίσω είναι και αφού χαζογελάσαμε μεταξύ μας για τις άτυχες τις κοπέλες του, στο τέλος παραδεχτήκατε ότι του κάναμε πλάκα και ότι δεν έχουμε ιδέα για το τι μιλούσαμε.

Η επαφή μου λοιπόν με το τάντρα σεξ περιοριζόταν σε αυτή τη πλάκα μέχρι που ξεκίνησα να δουλεύω και η μοναδική συνάδελφος μου στο γραφείο ήταν μια πενηντάρα με ανεβασμένη  λίμπιντο. Διάβαζε περιοδικά για τάντρα, έβλεπε ταινίες για τάντρα, έψαχνε στο ίντερνετ για τάντρα...  Εάν δεν την θεωρούσα τόσο ούφο και εάν είχα καταφέρει να συζητήσω μαζί της έστω και μια φορά χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς ότι υποτιμώ τον ευατό μου που συζητώ σοβαρά μαζί της μπορεί τώρα να είχα μεταπτυχιακό στο τάντρα σεξ και να μπορούσα να διαφωτίσω και εσάς. Κρίμα! Η ιστορία της πάντως έληξε άδοξα με τον σύζυγο της να μπουκάρει στο γραφείο για να δείρει τον προϊστάμενο μας γιατί τον κεράτωνε μαζί του. Εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους που ουδεμία σχέση είχαν με διαλογισμό και εσωτερική ενέργεια. Κοινώς ξεκατίνιασμα. Το οποίο εγώ το έχασα γιατί με είχαν αλλάξει γραφείο και όροφο. Πολύ είχα στεναχωρηθεί τότε θυμάμαι...

Επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα...

Έλαβα πρόσκληση για ένα καινούριο βραβείο από την Pegy αυτή τη φορά και την ευχαριστώ πάρα πολύ. Το βραβειάκι συνοδεύεται από ερωτησούλες όπως από που εμπνέομαι τα θέματα μου και πόσο χρόνο αφιερώνω στο μπλοκ μου? Από πού? Από εμένα και τη ζωή μου θα απαντούσα πριν δυο βδομάδες. Από πουθενά θα απαντήσω σήμερα. Έμπνευση γιοκ. Συνήθως τις αναρτήσεις μου τις γράφω μέσα σε μισή ώρα. Έχω κάτι στο μυαλό μου, το γράφω, το δημοσιεύω τελειώνω. Πάντα,εκτός από αυτές τις μέρες...

Ήθελα να κάνω μια ανάρτηση για το πώς πέρασα το Πάσχα. Άνοιγα το παράθυρο του blogger έγραφα μια σειρά, μετά κοίταγα έξω από το πραγματικό παράθυρο , χάζευα και έσβηνα τη σειρά που μόλις είχα γράψει.

Τι να πω για το Πάσχα που πέρασε που να έχει ενδιαφέρον? Να πω για το πολύ φαΐ μέχρι λιποθυμίας. Μπα, όλοι τα ίδια κάνατε. Να πω για τον πολύ ύπνο? Μπα, όλοι το ίδιο κάνατε. Να πω για τις βόλτες με το ποδήλατο δίπλα από τη θάλασσα μέχρι να πιαστεί ο κώλος μου και να μην θέλω να ξανακάτσω σε σέλα για το υπόλοιπο της ζωής μου? Έλα λέγε αυτό δε μπορεί να το κάνατε? Να πω για το απερίγραπτο λιώσιμο σε ένα room escape game (δε θυμάμαι το όνομα του)... Απερίγραπτο λέμε. Μέχρι στυλό και χαρτί χρησιμοποιήσαμε. Μέχρι εξίσωση με τρεις αγνώστους λύσαμε. Κολλημένοι! Εγώ , ο Θ και ο little bro. Μας ρωτούσαν οι άλλοι τι σκατά κάνουμε κλεισμένοι μέσα και εμείς απαντούσαμε ότι μας έχουν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και ψάχνουμε την έξοδο... Κάψιμο! Μέχρι που ευτυχώς το τερματίσαμε και βγήκαμε και από την κανονική πόρτα και είδαμε τον κόσμο, τα πουλάκια, τα δεντράκια του μπαμπά, τα γλυκά της μαμάς, την αφηρημένη ζωγραφική της ανιψιάς, την άποψη του δίχρονου ανιψιού περί κηπουρικής και κλαδέματος και διάφορα άλλα χαριτωμένα..

Οι μέρες περάσαν γρήγορα και εμείς έπρεπε να φύγουμε ξανά και να επιστρέψουμε Αθήνα. Ο δρόμος της επιστροφής  και ο αποχαιρετισμός είναι τόσο δύσκολος κάθε φορά! Ειδικά όταν φεύγουμε από αυτό το συγκεκριμένο σπίτι. Το σπίτι κάτω από τον πλάτανο. Το σπίτι όλων των παιδικών και εφηβικών μου καλοκαιριών. Το σπίτι της ηρεμίας μου.

Πίσω στην Αθήνα τώρα η ζωή κυλάει ήρεμα....ΖΖΖΖΖ...... Μας πήρε ο ύπνος!

ΥΓ: Επειδή ως τώρα δεν τήρησα κανέναν κανόνα του βραβείου δε θα τηρήσω ούτε τον κανόνα που λέει πως πρέπει να το στείλω σε 11 μπλοκ. Εγώ θα το στείλω σε έναν. Στον έναν και μοναδικό, στον τρισμέγιστο Tommy Stark οποίος έχει χρόνια να γράψει. Και επειδή είμαι σε φάση που συμπάσχω με όσους στέρεψαν από θέματα του δίνω αφορμή για γράψιμο-κομπόστα. (Εάν θέλεις ολόκληρο το βραβείο -εικονούλες, ερωτήσεις κτλ- πάρτα από την Pegy). Σας αφήνω γιατί σήμερα είμαι ημί-τυφλη... Πρόβλημα με τους φακούς...

Positive Thinking....

Η Κατερίνα είναι θετικός άνθρωπος και για αυτό το λόγο δημιούργησε ένα βραβείο θετικής σκέψης για όλους εμάς τους αναγνώστες της. Επειδή όμως και εγώ είμαι θετικός άνθρωπος το καλοδέχτηκα και αποφάσισα να πραγματοποιήσω και τους τέσσερις στόχους που μας προτείνει το βραβείο- κίνημα της Κατερίνας.

1.Να εμψυχώσεις δύο τουλάχιστον ανθρώπους μέσα σε μία εβδομάδα.

Εύκολο. Το έχω πολύ στο να εμψυχώνω κόσμο. Έτσι με το που γύρισα σπίτι εμψύχωσα τον Θ να πλύνει τα πιάτα. "Έλα μπορείς, δεν είσαι κουρασμένος. Έχεις πνευματική κούραση, αν κάνεις κάτι με σωματική κούραση να δεις ότι θα ξεκουραστείς και πνευματικά". Αλήθεια σας το λέω απέτυχα τελείως. Δε μου έδινε καμία μα καμία σημασία.

Δεν πτοήθηκα όμως. Το Σάββατο το πρωί μετακόμιζε μια φίλη μου και είχαμε πάει από νωρίς να τη βοηθήσουμε. Εγώ είμαι πολύ άχρηστη σε όλα αυτά τα της μετακόμισης και τότε θυμήθηκα την Κατερίνα και λέω να η ευκαιρία να τους εμψυχώσω. " Έλα δεν είναι βαρύ το ψυγείο. Μπορείς να το σηκώσεις. Κάτσε κάτω από τη μπάρα. Έλα αγόρι μου. Δε πήγαν χαμένα τα λεφτά στο γυμναστήριο. Λίγο ακόμα. Το 'χεις". Τελικά το ψυγείο ήταν βαρύ! Η εμψύχωση μου τους εκνεύρισε όλους και παραλίγο να με κλειδώσουν στη βεράντα εάν δεν έβγαζα το σκασμό.

Η σωματική μου ακεραιότητα κινδύνευε και έτσι αποφάσισα να μην εμψυχώσω κανέναν άλλον για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα.

2. Να πεις καλημέρα σε έναν άγνωστο.

Δύσκολο. Πώς λές καλημέρα σε έναν άγνωστο? Έβαλα κάτω την ντροπή μου και λέω θα το προσπαθήσω. Πρώτη μέρα, περνάω δίπλα από κάποιον που καθόταν σε ένα παγκάκι. "Καλημέρα" του λέω. "Μήπως έχεις ένα ευρώ?" μου απαντάει.

Δεύτερη μέρα, λέω να ξαναπροσπαθήσω. Έχουμε βγει με τον Θ βόλτα με τα ποδήλατα και έχουμε σταματήσει να ξαποστάσουμε. Εκείνη την ώρα μας πλησιάζει και αράζει δίπλα μας ένας ψηλός μελαχρινός ποδηλάτης. " Καλημέρα" του λέω με νάζι, " έχει πολύ ωραία μέρα για ποδήλατο σήμερα". " Ναι όντως " μου απαντάει αυτός χαμογελώντας ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον Θ και φεύγει. " Καλά ρε, του τη πέφτεις μπροστά μου? Πας καλά?" μου λέει έξαλλος ο Θ. Ξινή μας βγήκε η βόλτα και η καλημέρα.

Για αυτό σας λέω. Καλημέρα μόνο σε γνωστούς και αν...

3. Να δοκιμάσεις κάτι πριν πεις δε γίνεται.

Εύκολο. Μου αρέσει να δοκιμάζω. Συνήθως βέβαια τρώω τα μούτρα μου αλλά αυτή τη φορά τα έφαγα και κυριολεκτικά. Έχω πάει για Pilates και μας βάζει την άσκηση που δεν κάνω ποτέ γιατί εάν την κάνω θα είμαι έτοιμη για το τσίρκο Medrano. Πάνω που είμαι έτοιμη να αράξω, θυμάμαι την Κατερίνα σαν θολή σκέψη ελληνικού κινηματογράφου "να δοκιμάσεις κάτι πριν πεις δε γίνεται". Έτσι αποφασίζω να δοκιμάσω. Στηρίζω τα χέρια στο πάτωμα, βάζω τις πατούσες στη μπάλα, σηκώνομαι σε οριζόντια θέση από το πάτωμα, μετά σηκώνω και το ένα πόδι, έχω αρχίσει να τρέμω, η μπάλα έχει αρχίσει να κινείται και τότε το παίρνω απόφαση, θα το κάνω. Σηκώνω και το ένα χέρι από το πάτωμα και σκάω σαν καρπούζι στο ξύλινο πάτωμα. Η μπάλα μου έχει φύγει και έχει πάει απέναντι, ο γυμναστής γελάει, όλοι γελάνε.... 

Αν κάτι νομίζεις ότι δε γίνεται είναι γιατί μάλλον ΔΕ γίνεται.

4.Προώθησε το σε 4 ανθρώπους.

Θέλω να το προωθήσω σε 4 εξαφανισμένους ανθρώπους. Για την ακρίβεια σε 2 ανθρώπους, 1 πουλί και ένα ζαρζαβατικό.

1. Στον Τρέμενς 

2.Στην Evonita

3. Στον Πιγκουίνο

4. Στο Γκρινιάρικο Μαρούλι

Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Τα γεγονότα και οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται είναι προϊόν φαντασίας και ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα.