Έδεσσα

Επόμενη στάση : Έδεσσα..
Στους μεγαλύτερους καταρράκτες της Ελλάδας..Τι όμορφη που είναι η φύση. Τι δύναμη που έχει..

Δε μείναμε πολύ στην Έδεσσα ήταν το ταξίδι του γυρισμού μακρύ μπροστά μας..  Πήγαμε μόνο στους καταρράκτες..Τι αδύναμος που νιώθεις μπροστά στη δύναμη της φύσης..

Η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη χώρα με τόσες αντιθέσεις.. Θέλω να πάω παντού, να τη γυρίσω όλη.. Σε μαγεύει με την ομορφιά της... Δυστυχώς πλέον δεν έχουμε χρόνο για πολλές εξορμήσεις.. Μας τρώει το χρόνο η δουλεια.. Όσο ήμουν φοιτήτρια δε ταξίδεψα πολύ γιατί δεν είχα χρήματα.. Τώρα που δουλέυω και έχω τα χρήματα δεν έχω πια τον χρόνο.
Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και η οικονομική κρίση.. Γιατί άντε έγω έχω -ακόμη- τα χρήματα να κάνω μικρές εκδρομές. Όταν όμως όλοι οι άλλοι φίλοι σου δε μπορούν πια γιατί με τα 800 ευρώ δε βγαίνουν και λογικό τότε τι κάνεις??

 Δε πειράζει εγώ θα συνεχίσω να ονειρεύομαι ταξίδια μακρινά ως τη Τζαμάικα...Σε πείσμα αυτών που μου λένε ότι δεν είναι καιρός για ταξίδια και ότι πρέπει να κάνω οικονομίες και να αποθηκεύσω κονσέρβες και σακιά με αλεύρι για τις δύσκολες μέρες.

Γιατί δεν υπάρχει πιο όμορφος τρόπος να ξοδέψεις τα χρήματα σου από ένα ταξίδι.. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη επένδυση.. Δε με νοιάζει ούτε που θα μείνω , ούτε τι θα φάω..  Αρκεί να δω κάτι καινούριο..

Παλιός Αγιος Αθανάσιος

Το χωριο που οι κάτοικοι του έχουν όλοι φύγει.. Θα μπορούσε να είναι ένα ακόμη από τα ερειπωμένα και έρημα χωριά..Αντιθέτως είναι το χωριο των ταβέρνων και των καφέ!! Ταβερνοχώρι όπως μας είπε το και ο κύριος που νοίκιαζε στολές για σκι!Οι κάτοικοι του χωριού μην αντέχοντας άλλο το κρύο και το χιόνι το εγκατέλειψαν γύρω στο 1980 για να κατέβουν λίγο πιο κάτω στο Νέο Άγιο Αθανάσιο.

Είχα ακούσει τόσα για την ομορφια του χωριού που ξενέρωσα πολύ όταν φτάσαμε και από την ομίχλη δε μπορούσαμε να δούμε ούτε το πρώτο σπίτι του χωριου.. Η ορατότητα ήταν στα τρία μέτρα..Αφου όταν έφυγα για λίγο από τη παρέα μετά τους άκουγα αλλά σε απόσταση 5 μέτρων δε τους έβλεπα..Έτσι κάναμε μια βόλτα στην ομίχλη για να διαλέξουμε που θα πάμε για φαγητό!!!Το χωριό πλέον έχει μόνο ταβέρνες, ξενώνες και καφετέρειες..Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο πουθενά.. Τόσες επιλογές για φαγητο..Όπως επίσης δεν έχω ξαναεπισκεφτεί χωριο-φάντασμα που να ζωντανεύει μόνο για τους τουρίστες...

 Για να διαλέξουμε που θα φάμε εμπιστευτήκαμε τη μύτη μας!!Εκεί που μας μύρισαν λαχανοντολμάδες εκεί μπήκαμε!Ασχετα αν τους είχαν τελιώσει.. Αλλωστε τι σημασία είχε?? Υπήρχε τζάκι, καλό φαγητό και καλή παρέα..Α και ένα πολύ ωραίο γλυκό κρασί(που άρεσε μόνο σε μένα)!! Φάγαμε τα πάντα γιατί είμαστε και φαγανή παρέα και επειδή περισσέψαν τα μισά τα πήραμε και  μαζί μας για τη βραδινη λιγουρίτσα..Η οποία δεν ήταν λιγουρίτσα αλλά  λαιμαργία! Στο τέλος μας κέρασαν και τα τελειότερα μήλα ψητά που έχω φάει. Ψημένα στο φούρνο με γλυκό κρασί και κοκα κόλα!

 Ευτυχώς όταν πια φύγαμε από τη τη ταβέρνα είχε φύγει πια και η ομίχλη και προλάβαμε να δούμε λίγο και το χωριο..Λίγο γιατί είχε αρχίσει ψοφοκρυο..Όντως είναι ένα πολύ όμορφο χωριό με πολλά πέτρινα σπίτια καλοδιατηρημένα.. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν υπήρχαν χαμόσπιτα, ήταν όλα τόσο περιποιημένα!!

Φύγαμε με την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρίσουμε.. Για περισσότερες μέρες και αυτή τη φορά θα μείνουμε στον Παλιο Άγιο Αθανάσιο..

Καϊμακτσαλάν

Στα σύνορα της Ελλάδας πήγαμε αυτό το Σαβατοκύριακο..Ξεκινήσαμε μια τρελή παρέα 6 ατόμων από Αθήνα για να πάμε για Σαββατοκύριακο στο Καιμακτσαλάν.Νοικιάσαμε λοιπόν ένα φορτηγάκι, ώστε να μας χωράει και του έξι και φύγαμε...
Παρασκευή 18:00 η ώρα φύγαμε από Αθήνα..και στις 02:00 το πρωί φτάσαμε!!Το καλό με το να έχεις καλή παρέα είναι ότι δε καταλαβαίνεις τη διαδρομή..Όπως και το ότι δε σε νοιάζει που θα κάνεις 8 ώρες δρόμο για να μείνεις ένα Σάββατο και τσουπ να γυρίσεις πίσω..Γιατί πολλές φορές η διαδρομή μετράει περισσότερο και από τον προορισμό.
Ξεκινήσαμε με χαρά από Αθήνα στις  15:00 οι τρεις μας και αρχίσαμε να μαζεύουμε από τριγύρω περιοχές της Αθήνας τους άλλους τρεις.Στις 18:00 καταφέραμε να φύγουμε..Με πολύ τρέλα, μουσική, γέλια και πολλές στάσεις (με είχε πιάσει μια αδικαιολόγητη συχνοουρία )καταφέραμε και φτάσαμε στην Έδεσσα.Στην οποία κανονικά ήταν να περάσουμε από έξω αλλά τους ανάγκασα να μπούμε μέσα από την πόλη για τι άλλο..για να πάω τουαλέτα! Τρέχοντας λοιπόν κατέβηκα από το αυτοκίνητο και μπήκα στο πρώτο μπαρ της πόλης που βρήκα μπροστά μου..Οι τύποι που ήταν στο μαγαζί έπαθαν σοκ βλέποντας μια τρελή με φόρμες να μπαινει στο μαγαζί και να πηγαινει καρφί στη τουαλέτα..Καλά οι υπόλοιπες κυρίες του μαγαζιού στην πένα!!
Αφού βγήκα από το μπαράκι ΚΥΡΙΑ και αφού φάγαμε από ένα Εδεσσαικό σάντουιτς αποφασίσαμε πως είναι ώρα να την κάνουμε.. Και τότε τσουπ στη στροφή δυο περίεργοι τύποι μας σταματάνε. "Ασφάλεια ταυτότητες" λένε....Εμένα και τις άλλες δύο κοπελιες μας είχε πιάσει ένα απίστευτο σπαστικό γέλιο..Αφου τελικά δείξαμε όλοι τις ταυτότητες μας και τους πείσαμε ότι εμεις είμαστε καλά παιδια και δεν είμαστε μαστουρωμένοι αλλά απλά χαρούμενοι και μας την έχει βαρέσει μέσα στο αυτοκίνητο τόσες ώρες καταφέραμε να φύγουμε!!
Στο δρόμο μέχρι το ξενοδοχείο να έχει  ομίχλη και ο δρόμος να είναι κάτι μεταξύ από σκηνικό του Χίτσκοκ και του Αγγελόπουλου..Στο τέλος φτάσαμε και στο ξενοδοχείο.. που μεταξύ μας εμένα μου θύμισε πολύ το ξενοδοχείο από την Λάμψη του Χιτσκοκ. Αλλά εμένα όλα τα ορεινά ξενοδοχείο αυτο μου θυμίζουν οπότε δε μετράει και πολύ η γνώμη μου..


Την άλλη μέρα ανεβήκαμε στο βουνό...Τι όμορφα που είναι στα χιονισμένα μας βουνά..Φέτος δεν είχα πάει καθόλου σε κάποιο χιονοδρομικό και μου είχαν λείψει αφάνταστα τα χιόνια.. Ναι ξέρω ότι φέτος χιόνισε σχεδόν παντού αλλά στη Καλλιθέα δε χιονίζει ποτε..Δεν είμαι καμια δεινή σκιερ για την ακρίβεια πρώτη φορά έκανα.. Αλλά όποτε βλέπω χιόνι μου φτιάχνει η διάθεση.. Νιώθω σαν παιδάκι!

Στο δρόμο για το χιονοδρομικό είχε απίστευτο χιόνι.. Ευτυχώς ο δρόμος ήταν πεντακάθαρος και έτσι δε χρειάστηκε να βάλουμε αλυσίδες. Μετά από μια διαδρομή μέσα στα έλατα και στα χιόνια φτάσαμε και στο χιονοδρομικό.

Το χιονοδρομικό είναι μεγάλο και χωρίς αρκετό κόσμο, με αποτέλεσμα να μας κάνουν πολύ καλές τιμές και στην ενοικίαση του εξοπλισμού και στην τιμή του μαθήματος.. Γιατί όπως είπαμε ήταν η πρώτη μας απόπειρα να κάνουμε σκι και τα καταφέραμε..(στο περίπου)!!Συνολικά το μάθημα μαζί με τον εξοπλισμό μας στοίχισε 20 ευρώ και εγώ το θεωρώ φθηνό εαν σκεφτείς πως τόσα χρειάζεσαι στην Αράχωβα για να μπεις στο χιονοδρομικό!!Πάντως η ομίχλη μας ακολούθηκε και εκεί και έτσι δε καταφέραμε να ανέβουμεστο εκκλήσάκι του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται στην κορυφή, πράγμα που εγώ μετάνιωσα γιατί ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθώ στο Καϊμακτσαλάν..

Το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο από υλικά που είχαν περισέψει από αυτόν και βρίσκεται στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων. Από τη κορυφή του μας είπαν πώς όταν είναι καθαρός ο καιρός βλέπεις όλη τη Βόρεια Ελλάδα ,μέρος των Σκοπίων και τον Όλυμπο.. Βέβαια αν ανεβαίναμε εμείς με δυσκολία θα βλέπαμε τη μύτη μας..
H σκεπή του στην αρχή είχε τρούλο αλλά για να αντέχει στο πολύ χιόνι έφτιαξαν αργότερα αυτή τη τριγωνική οροφή.Σε επόμενη ανάρτηση θα σας πω για το πιο όμρφο χωριο της Ελλάδας .. Τον Παλαιό Αγιο Αθανάσιο..

Κρήτη

Το φετινό καλοκαίρι θα το θυμάμαι για πάντα… Γιατί φέτος έκανα πολλές διακοπές και γιατί φέτος μου έκανε ο φίλος μου ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΑΜΟΥ!!! Τον Ιούνιο είχαμε αποφασίσει να πάμε για ένα ταξίδι στη Κρήτη για μια εβδομάδα…

Κνωσσός

Πάντα μου την έδιναν οι κρητικοί γιατί είναι τόσο τοπικιστές…Στο Πανεπιστήμιο είχα μια συμφοιτήτρια η οποία αρνούταν να πάει οπουδήποτε αλλού διακοπές εκτός Κρήτης γιατί δεν έβρισκε κανένα νόημα καθώς στη Κρήτη είχαν τα πάντα και φυσικά ήταν και καλύτερα!

Έτσι και εγώ αρνούμουν πεισματικά να πάω στη Κρήτη. Επιπλέον θωρούσα ότι ένα τόσο μεγάλο νησί θα με κουράσει αντί να με ξεκουράσει…(Το οποίο βέβαια συνεχίζω να το πιστεύω)

Φέτος όμως πήγα στη Κρήτη…!!!Και πέρασα και τέλεια!

Ηράκλειο

Ο φίλος μου είχε ένα συνέδριο στη Χερσόνησο Κρήτης οπότε βρήκα ευκαιρία να τον ακολουθήσω, να κολλήσουμε και μερικές μέρες άδειας και να ξεκινήσουμε έτσι το καλοκαίρι μας..

Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του φίλου μου στη Χερσόνησο μας ανάγκασαν  να μείνουμε εκεί. Έχοντας σαν βάση τη Χερσόνησο λοιπόν αποφασίσαμε να γυρίσουμε μόνο την Ανατολική πλευρά. Νομίζω ότι αυτό είναι ότι καλύτερο μπορεί να κάνει κάποιος όταν επισκέπτεται την Κρήτη να τη χωρίσει σε κομμάτια και να την ξαναεπισκεφτεί… Πήγαμε Ιούνιο, την εποχή που εδώ στην Αθήνα ακόμα δεν έκανε ζέστη και εκεί κάτω ήταν σαν Αύγουστος.. Δε θέλω να φανταστώ το τι γίνετε όταν έχει καύσωνα εκεί..

Θα βράζει ο τόπος!

Λοιπόν η Χερσόνησος είναι τόσο χάλια όσο πιστεύουμε όλοι.. Πολύ τουριστικά και με τον άσχημο Αγγλικό τουρισμό.

Μάλια Κρήτης

Από εκεί λείπει ολοκληρωτικά το ελληνικό στοιχείο..Πόσο μάλλον το κρητικό… Εάν κάποιος έχει επισκεφτεί τη Χερσόνησο Κρήτης, το Λαγανά Ζακύνθου, τον Κάβο Κέρκυρας και το Φαληράκι Ρόδου θα παρατηρήσει ότι  δε διαφέρουν καθόλου. Είναι σαν να είσαι στο ίδιο μέρος!!!

"Γουστόζικο' μαγαζί στη Χερσόνησο

Για κάποιο μαζοχιστικό λόγο εγώ τα έχω επισκεφτεί και τα τέσσερα!! Αλλά τη Χερσόνησο (μιας και μέναμε και εκεί) την έζησα καλύτερα… Τρία πράγματα μου έκαναν εντύπωση:

1.Ότι οι σερβιτόροι μας μίλαγαν αγγλικά (οι  περισσότεροι δε ξέρανε καν ελληνικά). Έτσι βρεθήκαμε να κάνουμε practice τα αγγλικά μας στη Κρήτη.

2. Οι χαμηλές τιμές που δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού σε ολόκληρη την Ελλάδα, ειδικά σε τουριστικό μέρος. Μπύρες με 2€, παγωτό με 1€…Φαγητό δε ξέρω γιατί το αποφύγαμε να φάμε εκεί!
3. Δεν έχω ξαναδει περισσότερα μαγαζια με γούνες στη ζωή μου.. Ούτε στη Καστορια να ήμουνα.. Και το θερμόμετρο στου 38!!!

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν από τα περίφημα all inclusive που πλέον μπορώ να πω με σιγουριά ότι απεχθάνομαι… Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου αν μπορούσαν να δέσουν τους τουρίστες από το πόδι ώστε να μην βγουν καθόλου έξω από το ξενοδοχείο θα το έκαναν…

Ποια η λογική να πας διακοπές σε ξένο τόπο και να κάνεις μπάνιο στη πισίνα και να τρως κάθε μέρα στο ξενοδοχείο τα ίδια τυποποιημένα φαγητά… Με την ευκαιρία τι αηδίες δίνουμε στους τουρίστες να φάνε??? 

Άσχετα όμως με το συγκεκριμένο «χωριό» περάσαμε υπέροχα… Πήγαμε στο  φοινικόδασος του Βάι που είναι πανέμορφο!! 

Το φοινικόδασος του Βάι

Η παραλία στο φοινικόδασος

Κρίμα μόνο που ήταν τόσο μακριά… Κάναμε γύρω στη 1:30 ώρα με στροφές..Αλλά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε..

Την ίδια μέρα επισκεφτήκαμε το νησί της Σπιναλόγκας και τον Αγ. Νικόλαο όπου και φάγαμε …

Το νησί της Σπιναλόγκα όπως φαίνεται από την Ελούντα

Μέσα στο φρούριο της Σπιναλόγκα

Τι ωραία που είναι η κρητική κουζίνα… Αν και το νοστιμότερο φαγητό το φάγαμε σε ένα χωριό στο Οροπέδιο Λασιθίου… Εκεί γευτήκαμε και την κρητική κουζίνα αλλά κυρίως την κρητική φιλοξενία!!!Ο παππούς που είχε τη ταβέρνα ήταν θεός…

Πήγαμε και στα Μάταλα με την ωραία παραλία. Μου είχαν πει ότι τα Μάταλα δεν έχουν ωραία παραλία!!Αλλά εμένα μου άρεσαν πάρα πολύ!!!

Μάταλα

Μάταλα- σπηλιές

Το ξέρατε ότι οι σπηλιες που έμεναν οι χίπις ήταν στην αρχαιότητα νεκροταφείο??Και κάθε σπηλιά είναι τάφος...Αγριεύεσαι λίγο όταν μπαίνεις μέσα και το σκέφτεσαι!!

Από τη Κρήτη φύγαμε με πολλές όμορφες αναμνήσεις και την υπόσχεση να ξαναπάμε. Άλλωστε μας έχει μείνει ακόμα το δυτικό κομμάτι…

Αα, εγώ εκτός από αναμνήσεις κέρδισα και αυτό στη Κρήτη….

Μόνο η αγάπη φτάνει?

Για να συνεχίσουν δυο άνθρωποι να είναι μαζί τι χρειάζεται? «Αγάπη»θα απαντήσουμε όλοι…., «όλα τα άλλα βρίσκονται»! Κι όμως δε είμαι σίγουρη…

Κι αν αγαπιέστε αλλά υπάρχουν πράγματα που κάνει ο άλλος που σε στεναχωρούν? Που σε προσβάλουν ? Τότε τι? Αρκεί και τότε μόνο η αγάπη για να τα ξεχάσεις και να τα ξεπεράσεις όλα, μέχρι να ξανασυμβούν και να θυμηθείς ότι τίποτα δεν άλλαξε αλλά απλά ξεχάστηκε για λίγο!

Κάθε φορά που τσακωνόμαστε είναι σαν να σηκώνεται ένας ανεμοστρόβιλος και να γεμίζει το σπίτι μας με σκουπίδια…Μετά τελειώνει και εμείς μένουμε να σκουπίσουμε.. Αλλά τα σκουπίδια είναι πολλά, έχουν κρυφτεί πίσω από γωνίες, κάτω από τα χαλιά, έχουν μπει στα μάτια μας και μας έχουν προκαλέσει δάκρυα. Μετά για λίγο νομίζουμε ότι καθαρίσαμε, ότι αυτό ήταν τελείωσε. Τη βγάλαμε καθαρή και αυτή τη φορά.. Αλλά μετά ξαναφυσάει και τότε αποκαλύπτονται όλα.. Τα παλιά καλά κρυμμένα σκουπίδια έρχονται στο φώς και τώρα έρχονται να προστεθούν και τα καινούρια που ήρθαν απ’ έξω!

Στους πόσους τσακωμούς άραγε καίγεσαι? Πειράζει που ότι και αν γίνεται μετά δε μπορώ να κρατήσω μούτρα? Που δε μπορώ να τον βλέπω στεναχωρημένο? Θα ήθελα να μην υπάρχουν αυτές οι μέρες τσακωμού.. Ή έστω όταν περνούν να μην αφήνουν πίσω τους αυτή τη γεύση της απογοήτευσης.

Eίναι πιεσμένος από τη δουλειά του.. Είναι αυτό όμως πανάκεια για να έχεις νεύρα και να συμπεριφέρεσαι άσχημα σε κάποιον που απλά τυχαίνει να σου δίνει εκείνη την ώρα μια μικρή αφορμή! Πως είναι φυσιολογικό να αντιδράς και πως όχι  όταν έχεις νεύρα? Είναι επιτρεπτό να βρίζεις και μετά να ζητάς συγνώμη?

Όταν εγώ όμως ξέρω ότι το συγνώμη δεν έχει νόημα γιατί η ίδια κατάσταση θα επαναληφθεί και σε συγχωρώ, τότε μήπως φταίω και εγώ? Που σου επιτρέπω να τη γλιτώνεις πάντα με μια μικρή επίπληξη? Που σου επιτρέπω να φέρεσαι έτσι?

Λίγο κρασί ,λίγη θάλασσα και τους φίλους μου!!

Σκηνές κάτω από τα αστέρια, ένα τραπέζι με πολλές-πολλές καρέκλες γύρω-γύρω, δυο-τρία φαναράκια να δίνουν ένα αχνό φως, άρωμα citronella στην ατμόσφαιρα και πολλά –πολλά γέλια!

Έτσι φαντάζομαι το επόμενο σαββατοκύριακο μου.. Έχουμε κανονίσει να πάμε για κάμπινγκ στον Αι-Γιάννη Πηλίου! Το κάμπινγκ μπορεί να είναι οργανωμένο αλλά ο καλός «καμπινιστής» πρέπει να έχει οργανωθεί από πριν..

Και επειδή εγώ είμαι ξεχασιάρα…Μη ξεχάσω:.

1. Το κυριότερο: σκηνή
2. Φουσκωτό στρώμα (είπαμε κάμπινγκ αλλά …με τις ανέσεις μας)
3. Τρόμπα που να συνδέεται με το αυτοκίνητο (στα οργανωμένα κάμπινγκ δίνεται ρεύμα αλλά θεωρώ ότι είναι πιο χρήσιμη η τρόμπα αυτοκινήτου αφού τη χρησιμοποιείς και όπου αλλού θέλεις)
4. Σκαμπό, καρέκλες…(μη τη βγάλουμε πάλι κατάχαμα)
5. Φαναράκια και κεριά
6. Ηλιακά φαναράκια (για ατμόσφαιρα)
7. Υπνόσακο (κάνει κρύο όταν κοιμάσαι κάτω από τα αστέρια)
8. Φακό
9. Σχοινί-μανταλάκια
10. Τράπουλα (πώς θα περνάμε τα βράδια μας)
11. Αντικουνουπικό κερί
12. Σφυρί
13. Ρακέτες!!!
14. Άπειρη καλή διάθεση....

Είμαι σίγουρη ότι στο τέλος κάτι πολύ σημαντικό θα το  έχω ξεχάσει αλλά για αυτό είναι οι γείτονες....και στα κάμπινγκ οι γείτονες είναι ΠΑΝΤΑ πρόθυμοι...

Diapercake

 Αγαπητό ημερολόγιο,

Σε μια περίπου βδομάδα γεννάει η αδερφή μου και η κουμπάρα μου…Και οι δύο έχουν αγοράκια! Σκεφτόμουν λοιπόν τι δώρο να τους κάνω… Της αδερφής μου, μιας και είναι δεύτερο παιδί, δεν της λείπει σχεδόν τίποτα από τη παιδική προίκα! Έχει και σεντόνια και φορμάκια και παιχνίδια που φτάνουν για άλλα δέκα παιδιά!

Έτσι λοιπόν κάνοντας μια σχετική έρευνα στο ιντερνέτ πήρα την ιδέα να φτιάξω από ένα diapercake στη καθεμία.. Μην έχοντας ξαναφτιάξει και επειδή δε πιάνουν και πολύ τα χέρια μου το φοβόμουν λίγο το όλο εγχείρημα αλλά βρήκα πολύ αναλυτικές οδηγίες στο http://blog.eimaimama.gr/2010/05/diaper-cake.html.

Να σαι καλά!

Χρειαζόμαστε  :

• πάνες (40-50 κομμάτια) - αγοράστε δύο συσκευασίες αλλιώς θα τρέχετε σαν εμένα ξανά στο supermarket, γιατί όπως επανειλημμένα φροντίζει να μου θυμίζει η μαμά μου «όποιος δεν έχει μυαλό τι έχει? Ποδάρια!»

• ένα μπιμπερό –φροντίστε να είναι αρκετά ψηλό.
• λαστιχάκια
• ένα στρογγυλό χαρτόνι για βάση ή μια πιατέλα(στέκεται και χωρίς αυτό αλλά δε μεταφέρεται εύκολα μετά)
• Διαφορα τζάτζαλα-μάτζαλα (καλτσάκια, γαντάκια, παιχνιδάκια, σαλιάρες κτλ)

                    

Η κατασκευή είναι πιο εύκολη από ότι φαίνεται.

1.Αρχικά τυλίγουμε τις πάνες ρολό και τις δένουμε με ένα λαστιχάκι

2. Μετά βάζουμε το μπουκάλι στη μέση και περνάμε ένα λαστιχάκι. Και βάζουμε μέσα από το λαστιχάκι τις πάνες και σιγά-σιγά φτιάχνουμε τον πρώτο όροφο της τούρτας. Τον κάνουμε όσο μεγάλο θέλουμε και ελέγχουμε απλά το σχήμα να είναι όσο γίνεται στρόγγυλο 

3.Πάμε τώρα για τον δεύτερο όροφο. Ξαναβάζουμε ένα λαστιχάκι στο μπουκάλι και ξαναπερνάμε πάνες με τον ίδιο τρόπο που κάναμε και πριν μόνο που τώρα θα βάλουμε λιγότερες για να φτιάξουμε πιο μικρό τον πάνω όροφο.

4.Για να μην φαίνονται τα λαστιχάκια τυλίγουμε με μια κορδέλα και κάνουμε φιόγκο και στους δύο ορόφους. Τι δώρο θα ήταν αλλιώς?

5.Μετά…..η φαντασία στη εξουσία….Μπορούμε να βάλουμε ότι θέλουμε πάνω, μέσα, έξω! Εγώ έβαλα δύο σαλιάρες, ένα baby oil ,δυο ζευγάρια καλτσάκια, μία κορνίζα , χτενούλες, μία κουδουνίστρα και στη κορφή ένα αρκούδι!

Νομίζω ότι είναι super για δώρο…Είναι πρωτότυπο, όμορφο, πρακτικό και το κυριότερο είναι κάτι που παιδεύτηκες για να το κάνεις (έστω και αυτό το λίγο) που σημαίνει ότι σε νοιάζει πραγματικά!

   

ΥΓ. Τις τελευταίες μέρες έχω  καθυστέρηση. Όταν λοιπόν είδε ο φίλος μου τις πάνες και τα μπιμπερό στο σαλόνι τα ‘παιξε για τα καλά!!