Αγαπητέ Mr. Zuckemberg,

Χθες είχε γενέθλια η κουμπάρα μου και μαζευτήκαμε σπίτι της . Τα παιδιά που ήτανε εκεί, παρόλο που δεν είναι φίλοι μου, είναι όλοι διαλεγμένοι ένας και ένας. Κάναμε καινούριο συκώτι από τα γέλια. Η μαλακία πήγαινε σύννεφο. Αποφασίσαμε και σκεφτόμαστε να στείλουμε επίσημη πρόταση στον Zuckemberg (Facebook) να βάλει ένα επιπλέον κουμπί στο fb δίπλα από το like. Το κουμπί ¨Στα @#!$@# μου" .Για σκεφτείτε το. Να γράφει η Μαριγούλα status " Το αγόρι μου μου ετοίμασε πρωινό... Τον λατρεύω" και από κάτω να βλέπεις ότι έχει 13 Like και 25 'Στα @#!$@# μου'.Εεε???

Χθες λοιπόν για άλλη μια φορά ξεκοιλιαστήκαμε στο φαϊ. Έφαγα και μια τέλεια lemon pie..  Είμαι προς αναζήτηση της τέλειας συνταγής για lemon pie. Μία που έφτιαξα ήταν χάλια. Πολύ χάλια. Εμετικά χάλια. Οι καημένοι οι φίλοι μου τη τρώγανε για να μη με κακοκαρδίσουν. Όταν δοκίμασα εγώ όμως απόρρησα με την αντοχή τους. Δε τρωγότανε λέμε. "Ε εντάξει, άμα τη βάλεις στο ψυγείο θα είναι καλύτερη" μου λέγανε. Αντ' αυτού εγώ την έβαλα στα σκουπίδια! Τώρα έχω σταμπάρει άλλη μία και ψάχνω κατάλληλη περίσταση για να τη φτιάξω. Γιατί ναι μεν το λογικό είναι να μη πειραματίζεσαι όταν έχεις καλεσμένους αλλά και να τη φτιάξω να τη φάω μόνη μου ποιος ο λόγος? Άλλωστε για αυτό είναι οι φίλοι. Για να είμαστε μαζί και στα καλά και στα δύσκολα.

Η κουμπάρα μου είχε φτιάξει κάτι υπέροχες κις λορέν. Δοκιμάστε τες. Μπορεί να έχουν 2000 θερμίδες το κομμάτι αλλά ήταν πολύ νόστιμες!

Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση. Γιατί κάθε φορά που λέω να προσέξω λίγο τη διατροφή μου, πηδιέται ο Δίας και τρώω σα ζώο?? Εγώ κανονικά χθες έπρεπε να έχω κάψει στη Zumba 700 θερμίδες. Αντ' αυτού πήρα 1300!!Έχασα και τον Μαραβέγια στο Γκάζι.. Αλλά δε πειράζει! Η κουμπαρούλα είχε γενέθλια!!! Έγινε 23! Αντε και του χρόνου κοριτσάκι να κλείσουμε τα 22...

Diary of Bliss

Η Κατερίνα από το http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/ είχε μια πολύ ωραία ιδέα!! Το Diary of Bliss. Ένα εβδομαδιαίο ημερολόγιο από στιγμές που μας έκαναν να αισθανθούμε όμορφα. Που μας έκαναν να γελάσουμε. Στιγμές που εάν δε καταγράψουμε σίγουρα θα ξεχάσουμε. Γιατί ο ανθρώπινος νους έχει το ελλάτωμα να θυμάται με το πέρασμα των χρόνων περισσότερο τις αρνητικές στιγμές παρά τις απλές και όμορφες.

Κανονικά οι αναρτήσεις για το Diary of Bliss θα έπρεπε να είναι εβδομαδιαίες αλλά οι κανόνες είναι για να τους σπάμε! Εγώ θα πρωτοτυπήσω θα προσπαθήσω σε κάθε ανάρτηση μου να βάζω στο τέλος και κάτι για το Diary of Bliss .Από σήμερα και μπρος λοιπόν θα προσπαθώ μέσα σε κάθε ανάρτηση μου να αναρτώ και κάτι που με έκανε να χαμογελάσω. Κάτι χαζό αλλά και τόσο σημαντικό εκείνη τη στιγμή. Κάτι που είδα στο δρόμο, κάτι που μου είπε κάποιος, κάτι που μου έκανε κάποιος...

Diary of Bliss #1

Χθες το βράδυ μια παρέα στη δίπλα πολυκατοικία είχαν μαζευτεί στη βεράντα τους με κιθάρες και τραγουδούσαν. Ο τύπος με τη κιθάρα είχε θεϊκή φωνή. Εγώ εκείνη την ώρα έβλεπα τηλεόραση αλλά με το που τους άκουσα την έκλεισα και βγήκα και εγώ στο μπαλκόνι για τον ακούω καλύτερα. Πώς κρατήθηκα και δε τους χτύπησα το κουδούνι για να μπω και εγώ στη παρέα τους!! Τελικά αυτό είναι η χαρά της ζωής. Μια παρέα, μια κιθάρα και μπόλικα γέλια...Άντε και στα δικά μας γιατί πολύ σοβαρέψαμε σαν παρέα και δε μου αρέσει...

Μια φίλη ήρθε απόψε απ' τα παλιά...

Αχ αυτό το facebook. Όσα κακά και να έχει, όσο ρουφιάνος και να είναι έχει και τα καλά του. Όπως το να βρίσκεις μετά από χρόνια μια παλιά σου συμμαθήτρια.. Η οποία σε ενημερώνει ότι κάνει διδακτορικό στην Αγγλία στην σωματιδιακή φυσική...

Με τη Μ πηγαίναμε μαζί φροντιστήριο και είμασταν οι καλύτερες μαθήτριες μέσα στη τάξη στα μαθηματικά. Εντάξει η Μ υπερείχε.. Μυαλό από τα λίγα. Από αυτούς τους μαθητές που έρχοτανε μόνο με ένα μπλε τετράδιο και το μυαλό τους έλυνε τα δυσκολότερα προβλήματα σε δευτερόλεπτα. Πόσα γέλια κάναμε στα διαλείματα? Εάν μου έλεγες να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα ήθελα με τίποτα να ξαναπάω σχολείο. Αλλά φροντιστήριο? Εκεί ναι , εκεί πέρναγα πολύ καλά!

Τελοσπάντων η ανάρτηση αυτή γίνεται γιατί με έκανε να συνηδητοποιήσω πόσο τεμπέλα είμαι. Πόσο δέχομαι τα πράγματα όπως μου έρχονται και δε προσπαθώ για το καλύτερο. Γιατί ενώ είμασταν στο ίδιο γνωσιακό επίπεδο εκείνη προχώρησε. Ενώ εγώ επαναπαύθηκα στην εύκολη ζωή. Ας το παραδεχτούμε ,πήρα πτυχίο εύκολα. Δε κουράστηκα καθόλου. Με αποτέλεσμα βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο να νιώθω πιο χαζή από όταν μπήκα. Αθάνατα ελληνικά πανεπιστήμια. Παίρνεις τον τεμπέλη και του δείχνεις τρόπους να γίνει επαγγελματίας τεμπέλης. 

Έχω όμως ένα ταλέντο. Μπορώ να καταπιάνομαι με πράγματα που να μη με ενδιαφέρουν καθόλου και να τα βγάζω πέρα. Αυτό έγινε με το μεταπτυχιακό μου. Θα με βοηθούσε στη δουλειά. Ε τώρα ή εγώ ξέρω να επιλέγω εύκολες σχολές ή τα περισσότερα τμήματα στην Ελλάδα είναι για τουν π#@$%! Και εκεί δεν έμαθα τίποτα. Το μόνο που έμαθα είναι να μην αφήνεις τίποτα για αργότερα γιατί στο τέλος θα σου μείνει αμανάτι. Έτσι έπαθα εγώ με την πτυχιακή μου. Την άφηνα , την άφηνα και τώρα τρέχω και δε φτάνω.  Όχι τίποτα άλλο αλλά έχει ως θέμα το ευρώ. Θα διαλυθεί και άντε μετά να αλλάξω θέμα..

Μάλλον διάλεξα τα λάθος δύο..

Όχι άλλη μια καλοκαιρινή ανάρτηση...

Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Όλοι λείπουν σε διακοπές. Βασικά για την ακρίβεια (κυριολεκτικά και μεταφορικά) λείπουν στα χωριά τους. Φέτος κανένας από τους φίλους μου δε πήγε διακοπές. Όλοι τη βγάλανε είτε στα πατρικά τους είτε σε σπίτια φίλων. 

Εγώ πηγαινοέρχομαι στο πατρικό μου και σε φιλικά σπίτια.. Αναμένεται ακόμα μια εβδομάδα άδεια αλλά ακόμα δε ξέρω αν θα πάμε κάπου. Φέτος έχω κάνει ελάχιστα μπάνια και ελάχιστες διακοπές. Η αλήθεια είναι ότι η ψυχολογία μου δεν ήταν και για πολλά πολλά.

Είμαι από τους τυχερούς που δουλεύουν ακόμα (και αυτό δε το λέω ειρωνικά) αλλά από τους άτυχους που δουλεύουν στο κέντρο της Αθήνας. Είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο να έρχεσαι καθημερινά σε επαφή με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Με τον καιρό συνηθίζεις αλλά μετά τρομάζεις με τον εαυτό σου, με το πόσο αδιάφορος γίνεσαι μπροστά στη δυστυχία του άλλου. Καθημερινά όταν βγαίνω από το γραφείο μου πηδάω πάνω από ανθρώπους που κοιμούνται στο πεζοδρόμιο με τα πόδια πρησμένα. Ορισμένοι δεν είμαι καν σίγουρη ότι είναι ζωντανοί.

Διαβάζα στα βιβλία για τα χρόνια της Κατοχής και τους νεκρούς που μάζευαν τα κάρα του Δήμου και αναρωτιόμουνα πως είναι δυνατόν να βλέπεις νεκρούς παντού. Πόσο αναίσθητοι ήταν τότε οι άνθρωποι και πόσο εξοικειωμένοι με το θάνατο. Τώρα έμαθα πως η εξοικείωση έρχεται με τη συνήθεια. Χτες μια κυρία ,μη συνηθισμένη στην εικόνα του κέντρου, αγχώθηκε για ένα νεαρό που κοιμόταν σε μια γωνιά. Μην ανυσηχείτε της λέω είναι εδώ κάθε μέρα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή που το 'πα το μετάνιωσα. Τι σημαίνει άραγε αυτό? Είναι εκεί ακριβώς μπροστά μου κάθε μέρα, αργοπεθαίνει και εγώ τον προσπερνώ.

Και παλιότερα είχε ζητιάνους και ναρκομανείς η Αθήνα απλά τον τελευταίο καιρό βλέπω ανθρώπους που είναι στο τελευταίο στάδιο. Που δε τους δίνεις πάνω από 3 μήνες ζωή. Νέους ανθρώπους που απλά περιμένουν να πεθάνουν.  Δε νομίζω ότι το να του προσφέρω ένα ευρώ θα αλλάξει κάτι. Πρέπει να γίνει κάτι πιο ριζικό. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μας ουσιαστικά. Απλά δε ξέρω τον τρόπο.

Όλοι λένε να καθαρίσει το κέντρο αλλά το κέντρο δε θα καθαρίσει εάν δε καθαρίσουνε οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι δε θα καθαρίσουν εάν δεν υπάρχουν ιδρύματα και φορείς που να ενδιαφέρονται. Καθάρισε και η Θεάτρου πίσω από την Ομόνοια αλλά έχετε πάει καμιά βόλτα από την Ακαδημίας? Το να μεταφέρουμε τις πιάτσες από το ένα στενό στο άλλο δεν είναι λύση. Απλά δε ξέρω τη λύση.

Το αγαπώ το κέντρο και στεναχωριέμαι που το βλέπω έτσι. Παλιά μου άρεσε να βγαίνω να περπατάω στη Πανεπιστημίου βράδυ. Έλεγα ευτυχώς έχουμε κρατήσει και ένα όμορφο δρόμο με μερικά ωραία κτίρια. Την τελευταία φορά που πέρασα βράδυ από Πανεπιστημίου τρόμαξα από την βρωμιά και την ερημιά. Δε μπορώ να μη κάνω τη σύγκριση με τη Ρώμη. Εκεί δε τρομάξαμε πουθενά και περπατήσαμε αρκετά το βράδυ. Θα μου πεις τώρα , δε πήγες στο Termini βράδυ για να δεις. Αλλά και εδώ δε πήγα στο Σταθμό Λαρίσσης . Στη Πανεπιστημίου είμαι. Σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους. Σε ένα δρόμο που συνδέει δυο μεγάλες πλατείες ,που θα έπρεπε να είναι στολίδια για τη πόλη μας. 

Λυπάμαι που όταν συναντώ τουρίστες στην Αθηνάς που κατευθύνονται προς την Ομόνοια τους λέω να προσέχουν. Λυπάμαι που όταν το μετρό πλησιαζει στο Μοναστηράκι βγάζουν ανακοίνωση  για να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα. Λυπάμαι για την εικόνα που βλέπουν οι τουρίστες και αναρωτιέμαι άραγε όταν γυρίσουν πίσω στη χώρα τους θα έχουν στο μυαλό τους του εξαθλιωμένους που κοιμούνται στους δρόμους ή θα συνεχίζουν να μας αποκαλούν κλέφτες?

Φλωρεντία

Το Σάββατο αναχωρήσαμε από Ρώμη. Θα πηγαίναμε Φλωρεντία όπου θα μέναμε δυστυχώς μόνο για ένα βράδυ!  Από Ρώμη φύγαμε πρωί για να κερδίσουμε τη μέρα στη Φλωρεντία. Τρένα για Φλωρεντία έχει σχεδόν ανά μία ώρα. Eμείς πήραμε ένα τρένο Express το οποίο διένυσε την απόσταση Ρώμη - Φλωρεντία (278χμ) σε 1,30 ώρα και πήγαινε με 250χμ/ώρα!!

Στη Φλωρεντία ο Θ είχε κλείσει να μείνουμε στο Hilton το οποίο δε το προτείνω καθώς είναι εκτός πόλης. Για αυτό τελικά ήταν και φτηνό σχετικά με τα υπόλοιπα Hilton. Σε Hilton δεν έχω ξαναμείνει αλλά δεν ενθουσιάστηκα κιόλας.. Υπάρχουν πιο ωραία μη επώνυμα ξενοδοχεία. Άσε που είχαν κάνει το ανεκδιήγητο.. Είχαν χωρίσει το μπάνιο από το υπνοδωμάτιο με τζαμαρία. Το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί sexy αν δεν έβλεπες από τη τζαμαρία και τη λεκάνη της τουαλέτας. Φανταστείτε να έχεις πάει εκεί με νέο γκόμενο!! Δε θα πήγαινα τουαλέτα ποτέ!! Είχαν βάλει βέβαια και ένα φύλλο πόρτας για λίγη ιδιωτικότητα αλλά το είχαν βάλει από τη πλευρά της κρεβατοκάμαρας. Έτσι εάν μένεις με το πειραχτήρι Θ δεν υπάρχει περίπτωση να παραμείνει κλειστή αυτή η πόρτα για κανένα λόγο.

Ευτυχώς όμως το ξενοδοχείο είχε λεωφορείο που σε κατέβαζε στη πόλη. Εμείς σε μια κρίση να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε κατεβήκαμε στη Φλωρεντία μεσημεριάτικα με 40οC. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δε με ενθουσίασε αρχικά η Φλωρεντία.

Η Φλωρεντία  ή αλλιώς Firenze όπως την αποκαλούν οι Ιταλοί είναι μια άκρως καλλιτεχνική πόλη. Από εδώ ξεκίνησε η Αναγέννηση και μεγάλοι καλλιτέχνες κατάγονται από εδώ . Ακόμα και σήμερα οι ντόπιοι είναι αρκετά "καλλιτεχνικοί'. Η πόλη έχει άλλον αέρα. Εμείς στη Φλωρεντία είχαμε αποφασίσει να μην επισκεφτούμε μουσεία καθώς δεν είχαμε πολύ χρόνο και θέλαμε να κερδίσουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούσαμε βολτάροντας στη πόλη και θαυμάζοντας την .

Στο Duomo μόνο θέλαμε να μπούμε αλλά τη μία μέρα είχε κλείσει από τις 17:00 (τελικά δεν είμαστε μόνο εμείς στην Eλλάδα ότι να 'ναι) και την άλλη μέρα το πρωί είχε τόσο μεγάλη ουρά και τόση ζέστη που αποφασίσαμε ότι η τέχνη δε θέλει τόσο μεγάλες θυσίες και πήγαμε για esspressaki.. Στη Φλωρεντία σταθήκαμε τυχεροί γιατί ρωτήσαμε ένα γλυκύτατο νεαρό που είχε ένα μαγαζάκι με μπλούζες που να πάμε να φάμε, να βγούμε για ποτά και μας πρότεινε τρία σημεία το ένα καλύτερο από το άλλο. Μέρη όπου δε σύχναζαν τουρίστες, με πραγματικές τιμές και αυθεντικούς Ιταλούς.

Για καφέ πήγαμε στη Piazza S. Spirito που είναι κοντά στο Palazzo Pitti. Μια ήσυχη πλατεία με  καφέ και εστιατόρια. Εμείς καθίσαμε στο δεύτερο μαγαζί της πλατείας , στο Volume, και ήπιαμε ένα κρασί Πεκορίνο. Ναι, ναι δεν είναι μόνο τυρί. Μαζί με το κρασί μας έφεραν κέρασμα και μια μεγάλη πιατέλα με μεζεδάκια.. Το κρασάκι είχε 6€ το ποτήρι!! Τη συγκεκριμένη πλατεία τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον πάει στη Φλωρεντία. Είναι ένα από τα πολύ καλά μέρη για να πας για καφέ, κρασί κτλ.

Μετά από εκεί πήγαμε για φαγητό στο εστιατόριο Latini (Via dei Palchetti 6/r) που μας είχαν πει ότι φτιάχνει τη καλύτερη Bistecca di Fiorentina. H Bistecca di Fiorentina είναι σαν μια τεράστια μπριζόλα, είναι για δύο άτομα, η οποία σερβίρεται με το αιματάκι της. Για τα ελληνικά δεδομένα σερβίρεται ωμή. Ο Θ ζήτησε να του την καλοψήσουνε αλλά (ευτυχώς!) ο σερβιτόρος αρνήθηκε. Αντικειμενικά νομίζω ότι αν την παραψήσεις θα χάσει όλη τη νοστιμιά και θα γίνει ένα ξερό κομμάτι κρέας. Όταν ήρθε στο τραπέζι μας η μπριζόλα ο Θ έπαθε ένα γερό σοκ αλλά με το που τη δοκίμασε του άρεσε και τη τσάκισε . Εγώ έπαθα το σοκ όταν ήρθε ο λογαριασμός.  Η μπριζολίτσα είχε 40€!! Παντως εγώ που δεν είμαι και πολύ του κρέατος μου φάνηκε καλή αλλά μπούχτισα από την κρεατίλα!

Μετά από το φαγητό θα πηγαίναμε για ποτάκι. Μετά από πολλές στάσεις για φωτογραφίες φτάσαμε επιτέλους στην απέναντι πλευρά του ποταμού Arno, κοντά στη Piazza Poggi, όπου είχε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι δίπλα στο ποτάμι. Easy Living λεγόταν και δικαιολογούσε πλήρως το όνομα του. Μετά από μερικά mojito γυρίσαμε στο ξενοδοχείο με ταξί.

Την επόμενη μέρα πήραμε πάλι το τρένο- πύραυλο και γυρίσαμε Ρώμη όπου και πήγαμε κατευθείαν στο αεροδρόμιο για να επιστρέψουμε Ελλάδα.

Μια μέρα στο Βατικανό.

Το μουσείο του Βατικανού είναι κάτι που πρέπει να το επισκεφτεί όποιος είναι στη Ρώμη. Κρύβει τόσους θησαυρούς μέσα του που δε σου φτάνει μια μέρα για να τους δεις. Εμείς για άλλη μια φορά δυστυχώς δεν είχαμε ξεναγό οπότε πολλά βλέπαμε και λίγα καταλαβαίναμε! Θέλω κάποια στιγμή να πάω διακοπές οργανωμένα να έχω κάποιον που να μου εξηγεί τα πάντα.  Από το σχολείο έχει να μου συμβεί αυτό. 

Μου αρέσει βέβαια και η ελευθερία που έχεις όταν πας κάπου μόνος σου και ανακαλύπτεις νέα μέρη. Αλλά να, υπάρχουν κάποια σημεία που τον θες τον ξεναγό σου. Όπως στο Βατικανό για παράδειγμα. Εγώ από τέχνη δε σκαμπάζω πολλά αλλά με ενδιαφέρει να ακούω για μυστικά μυνήματα μέσα από πίνακες ή να μου λένε για παραξενιές των καλλιτεχνών. Όπως για παράδειγμα ότι  ο Ραφαήλ ζωγράφιζε πάντα τον εαυτό του κάπου μέσα στους πίνακες του. Επειδή όμως μερικές φορές του το απαγόρευαν τότε και αυτός ζωγράφιζε μια φιγούρα που είχε το χέρι του μπροστά στο στόμα του  ως αντίδραση στην απαγόρευση. Αυτό το έμαθα από τον ξεναγό του δίπλα γκρουπ!!

Αποφασίσαμε να πάμε πρώτα στο μουσείο του Βατικανού και μετά στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου για να αποφύγουμε την ουρά στο μουσείο. Όντως ουρές δε βρήκαμε, βρήκαμε όμως τον πιο αγενή υπάλληλο. Νευρίασε μαζί μου γιατί δε καταλάβαινα τα ιταλικά που μίλαγε. Πώς είναι δυνατόν να είσαι ταμίας στο Βατικανό, το πλέον τουριστικό μέρος, και να μη ξέρεις αγγλικά!

Η είσοδος στο μουσείο είχε 15€, κατά την άποψη μου αρκετά ακριβό, και έχεις πρόσβση στις αίθουσες του μουσείου και στη Καπέλα Σιξτίνα. Από τον πάνω όροφο του μουσείου μπορείς να δεις και λίγο από τους κήπους του Βατικανού. Οί αίθουσες του μουσείου έχουν κυρίως πίνακες αλλά υπάρχουν και αίθουσες με χαλιά-πίνακες-αριστουργήματα!

 

Νομίζω ότι σε αυτό το Μουσείο είδα τους πιο ωραίους πίνακες που έχω δει στη ζωή μου. Έργα που ήταν σαν να σου μιλούσαν! Ο παρακάτω πίνακας ονομάζεται "Σχολή των Αθηνών" και είναι του Ραφαήλ. Απεικονίζει τους αρχαίους φιλόσοφους με τη μορφή σημαντικών ανθρώπων της Αναγέννησης. Για παράδειγμα ο Πλάτωνας (στο κέντρο και αριστερά) έχει τη μορφή του Ντα Βίντσι.

Στη Καπέλα Σιξτίνα δεν επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες και το σεβαστήκαμε. Το παρακάτω ταβάνι είναι σε μία από τις αίθουσες του μουσείου και είναι άκρως εντυπωσιακό!

Φεύγοντας από το μουσείο πήγαμε στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Καθώς περπατούσαμε κατά μήκος των τοιχών του Βατικανού παρατήρησα ότι πάνω στο τοίχο είχαν κλειδώσει πολλά λουκέτα πάνω σε κάτι σιδεριές. Θα είναι για τα ποδήλατα μου είπε ο Θ. Όμως ήταν κλειδωμένα χιλιάδες λουκέτα και ορισμένα σε πολύ ψηλά σημεία που δεν είχαν καμία χρησιμότητα. Τελικά έμαθα πως αυτή είναι μια μόδα που ξεκίνησε το 2000 και οι ερωταυμένοι νέοι με αυτόν τον τρόπο κλειδώνουν την αγάπη τους. Γράφουν πάνω στο λουκέτο το όνομα τους, την ημερομηνία που το τοποθετούν, το κλειδώνουν και πετούν το κλειδί στο Τίβερη. Με αυτό τον τρόπο κλειδώνουν την αγάπη τους για πάντα. Ένα είδος πιο ρομαντικού αρραβώνα!

Τη πλατεία του Αγίου Πέτρου τη θυμόμουν πιο εντυπωσιακή. Βέβαια φυσικό είναι να μην είναι ίδιο το συναίσθυμα τη δεύτερη φορά που αντικρίζεις κάτι. Επιπλέον είχε αρχίσει πια να κάνει πολύ ζέστη και στη Ρώμη και εμείς βρεθήκαμε καταμεσής της πλατείς 15:00 το μεσημέρι. Η ουρά για τον Άγιο Πέτρο ήτανε τεράστια αλλά ευτυχώς κινούταν γρήγορα. Μόλις φτάσαμε για να περάσουμε τον σχετικό έλεγχο με ειδοποίησαν ότι δε μπορούσα να μπω γιατί ήταν ακάλυπτοι οι ώμοι μου. Και να φανταστείτε ότι επείδη το θυμόμουν είχα ντυθεί σεμνά. Ευτυχώς είχα μαζί μου ζακέτα και το πρόβλημα λύθηκε!

Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου είναι απλά εντυπωσιακή. Το παρακάτω άγαλμα είναι η Πιέτα του Μιχαήλ Άγγελου. Ένα από τα πρώτα του  έργα που τον καταξίωσε. Είναι πίσω από βιτρίνα γιατί παλιότερα κάποιος του επιτέθηκε με σφυρί και το τραυμάτισε. Λέγεται ότι ο Μιχαήλ Αγγελος υπέγραψε πάνω στη ζώνη της Παρθένου ότι αυτός είναι ο πραγματικός δημιουργός επειδή κάποιος άλλος διέρρεε φήμες ότι είναι δικό του έργο . Αργότερα μετάνιωσε για τη βεβήλωση και είναι το μόνο έργο που υπέγραψε ποτέ!

Ο Μιχαηλ Αγγελος δυσκολέυτηκε να απεικονίσει τη Παναγία που κρατά τον νεκρό Ιησού καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδόσεις μια γυναικεία φιγούρα να κρατά μια αντρική με συμμετρία. Για να δώσει τη συμμετρία που επιθυμούσε δημιούργησε πολλές πτυχώσεις στο φόρεμα της Παρθένου και το άγαλμα πήρε το επιθυμητό σχήμα πυραμίδας. Εντύπωση επιπλέον προκαλεί το νεανικό πρόσωπο της Παρθένου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε πει ότι επίτηδες είχε σχηματίσει τη Παρθένο νέα έτσι ώστε να δημιουργεί την παραίσθηση στον θεατή ότι κρατάει το βρέφος της στη θέση του νεκρού Ιησού. Γιατί έτσι και αλλιώς για μια μάνα πάντα το παιδί της, όσο χρονών και να είναι, θα είναι για πάντα το βρέφος της.

Πλέον έχουν ανοίξει για το κοινό και τους τάφους των Πάπων. Κατεβαίνεις κάτω από το επίπεδο της εκκλησίας εκεί που είναι θαμένοι όλοι οι Πάπες αλλά και ο ίδιος ο Άγιος Πέτρος. Βγαίνοντας έξω από την εκκλησία πέσαμε πάνω στην Ελβετική φρουρά - αρλεκίνοι!!

Τη στολή τους την είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Μιχαήλ Άγγελος.. Μάλλον δε θα τους συμπαθούσε και πολύ!!

Πάνω στη πλατεία του Αγίου Πέτρου υπάρχουν δύο μπρούτζινοι κύκλοι. "Τα κέντρα της κυανοστοιχείας" όπως ονομάζονται. Εάν λοιπόν πατήσεις πάνω σε αυτά τότε βλέπεις το θαύμα της συμμετρίας και προσκυνάς τον Μπερνίνι. Οι τρεις σειρές από κίονες φαίνονται ως μία.

  

Ο Θ είχε αρχίσει ήδη να γκρινιάζει ότι τον πονάνε τα πόδια του και φύγαμε. Η ιδέα μου για να γυρίσουμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο έπεσε στο κενό! Ευτυχώς η ιδέα μου για να πάμε για φαγητό του άρεσε!! Πίτσα μαργαριτά για εμένα και μια σπαγγέτι φούντζι για τον νεαρό απέναντι. Μιαμ μιαμ!! Ε και μετά τι άλλο.. Παγωτό!! Ε δεν είναι να απορεί κανείς που μετά από τόσο περπάτημα εγώ γύρισα πίσω 1,5 κιλό πιο πάνω!

Επόμενη στάση Φλωρεντία!

 To be continued...

Trastevere και Rome by night!

H Trastevere είναι μια όμορφη περιοχή της Ρώμης από την απέναντι μεριά του Τίβερη. Είναι λίγο μποέμ και μαζεύει πολλούς Ιταλούς, κυρίως νεολαία. Είναι διάσημη για τα εστιατόρια της και για τα μπαράκια της.

Εμείς ακολουθήσαμε τη συμβουλή του Τοπ 10 οδηγού και ήταν η πρώτη φορά στη Ρώμη που δε φάγαμε καλά! Μετά όμως φάγαμε το καλύτερο τιραμισού που έχω φάει στη ζωή μου και αποζημιωθήκαμε πλήρως. Να σημειωθεί εδώ ότι εμένα δε μου αρέσει το τιραμισού όπως το φτιάχνουν εδω. Εκεί όμως το φτιάχνουν σε ατομικά μπολάκια και μοιάζει με κρέμα. Έχω βρει μια συνταγή στο ίντερνετ, εάν όντως είναι σαν εκείνο θα σας τη πω. Θα το φτιάξω και θα επανέλθω!

Για ποτό πήγαμε στα μπαράκια που είναι στις όχθες του Τίβερη. Ένας άλλος κόσμος υπάρχει εκεί. Γεμάτος ταβέρνες, υπαίθρια μαγαζιά και κόσμο. Κόσμο πολύ. Που τρώει , πίνει και διασκεδάζει. Τους ζήλεψα τους Ιταλούς. Ζούνε σε μια τόσο όμορφη πόλη που έχει τόσα να τους προσφέρει..

Το παρακάτω πορτοκαλί ποτό είναι ένα τοπικό κοκτέιλ που πίνουν οι Ιταλοί. Δε θυμάμαι πως λέγεται αλλά είναι κρασί με ανθρακούχο νερό και φρούτα. Είναι λίγο πικρό και αυτό οφείλεται στα φρούτα που βάζουν . Εμένα μου θύμιζε λίγο νεράτζι και δε μπορώ να πω ότι το αγάπησα.

Λένε πως για να δεις ολοκληρωτικά τη Ρώμη πρέπει να δεις τα μέρη που πήγες το πρωί και το βράδυ. Εμείς στη Ρώμη περπατήσαμε πάρα πολύ. Γυρίσαμε από Trastevere στο ξενοδοχείο με τα πόδια. Πρέπει να κάναμε 1:30 ώρα αλλά άξιζε κάθε λεπτό που περπατήσαμε. Από εδώ και πέρα θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν για εμένα.

                                                              To be continued...