Cookies με quaker

Τον τελευταίο καιρό έχω πει να τρώω υγιεινά. Αυτό το λέω κάθε Σεπτέμβρη και με το που το λέω μετά λυσσάω να φάω ότι πιο παχυντικό υπάρχει. Σε μια κρίση δίαιτας φέτος αποφάσισα να αγοράσω κουάκερ για να τρώω με το γάλα μου το πρωί. Αλλά η βρώμη είναι απαίσια (για τα δικά μου γούστα) και έτσι ξαναγύρισα στα αγαπημένα Fitness. Και αυτά μια χαρά διαιτητικά είναι! Το πρόβλημα είναι ότι είχα αγοράσει τη μεγάλη τη σακούλα βρώμης -τρομάρα μου! Εντάξει λέω θα πανάρω κοτόπουλα με αυτό, αλλά πόσα κοτόπουλα να πανάρεις πια? Έτσι σκέφτηκα να κάνω cookies με βρώμη και επειδή εγώ συνταγές από το μυαλό μου δε μπορώ να βγάζω κατέφυγα στις αγαπημένες συνταγές της παρέας.

Η παρακάτω συνταγή είναι απίστευτη.Τα κουλουράκια δε φαίνονται ότι έχουν μέσα βρώμη. Αυτό δε το λέω μόνο έγω αλλά και 12 πειραματόζωα που τα τσάκισαν στη κυριολεξία. Αύριο θα τα πάω στην ανηψιά μου. Αν τα φάει και αυτή τότε περνάνε και το τεστ του δύσκολου παιδιού με επιτυχία. Τη συνταγή την έχει ανεβάσει μία κοπέλα με το κωδικό όνομα sitronella και σας προτρέπω να δοκιμάσετε να κάνετε συνταγές της . Ό,τι και αν έχω φτιάξει είναι πετυχημένο.

Εδώ είναι η ορίτζιναλ συνταγή  και το βιντεάκι. Παρακάτω δίνω τη συνταγή όπως την έκανα εγώ.

ΥΛΙΚΑ

• 200 γρ. βιτάμ
• 1 1/2 φλ. ζάχαρη  
• 2 αβγά
• 1 κ.σ. γάλα
• 1 βανίλια
• 1 3/4 φλ. αλεύρι
• 2 κ.γ. μπέικιν
• 1/2 κ.γ. αλάτι
• 2 1/2 φλ. νιφάδες βρώμης
• 2 φλ. κομμάτια σοκολάτας ή διάφορες σοκολάτες σε κομματάκια (γάλακτος ,λευκή, υγείας)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1. Αφήνουμε το βιτάμ να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου και το χτυπάμε στο μίξερ με τη ζάχαρη.
2. Προσθέτουμε τα αβγά, το γάλα και τη βανίλια και ανακατεύουμε καλά.
3. Προσθέτουμε το αλεύρι στο οποίο έχουμε προσθέσει το μπέικιν . Ανακατεύουμε και προσθέτουμε τις νιφάδες βρώμης και τα κομμάτια σοκολάτας. Ανακατεύουμε πάλι καλά.
4. Σε λαδόκολλα τοποθετούμε ακανόνιστες κουταλιές από το μείγμα. Περίπου ένα κουτάλι σούπας για κάθε μπισκότο. 
5. Ψήνουμε για 9' σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180.
6. Τα φυλάμε σε βάζο που κλείνει αεροστεγώς.

Προσπαθούμε να μη τα φάμε όλα! Γιατί βρώμη -βρώμη αλλά και το λευκό τους το αλεύρι το έχουνε και τη ζαχαρίτσα τους την έχουνε και τη σοκολατίτσα τους την έχουνε!

Αλλά είναι τόσο νόστιμα.....

Ιστορίες του ΗΣΑΠ

Μετακινούμαι πολύ με τα ΜΜΜ στη πόλη. Αυτοκίνητο δεν έχω (ακόμα!) αλλά και να είχα πάλι τον ηλεκτρικό θα έπαιρνα καθώς κινούμαι πολύ στο κέντρο. Οπότε τι το θες το αυτοκίνητο? Να μην έχεις που να το αφήσεις?

Επειδή ποτέ δεν έχω μαζί μου ούτε i-pod ούτε κανένα βιβλίο για να περάσει η ώρα μου συνήθως παρατηρώ τους τριγύρω μου και ίσως , λέμε ίσως, τους κρυφακούω! Προχθές λοιπόν άκουσα μια συζήτηση μεταξύ μιας αγοροπαρέας που όσο και αν ήθελα να το παίξω αδιάφορη δε μπορούσα γιατί στο τέλος χαχάνιζα μαζί τους.

Περιέγραφε ο ένας πως γνώρισε μια κοπελιά σε ένα παραλιακό κλαμπ. Ε τραγούδι στο τραγούδι, χορό στο χορό ήρθαν πιο κοντά τα παιδιά. Οι φίλοι του όμως θέλανε να φύγουνε. Γράφει λοιπόν και αυτός το τηλέφωνο του σε ένα χαρτάκι και πάει να χαιρετήσει τη κοπέλα. "Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα" της λέει με ερωτική φωνή και ταυτόχρονα της περνάει κρυφά στο χέρι το χαρτάκι με το τηλέφωνο.

Για να φύγουνε πήρανε ταξί με ένα φίλο του. Πάει λοιπόν να δώσει στο φίλο του τα 5€ για το ταξί και βγάζει από τη τσέπη του το χαρτάκι με το τηλέφωνο. Είχε δώσει στη κοπελιά το πεντάευρο...

Ε δε μπόρεσα να κρατηθώ πέθανα στο γέλιο. Περισσότερο σκεφτόμουνα την αντίδραση της κοπέλας όταν είδε το πεντάευρο. Τι να σκέφτηκε άραγε ???? 

Ακόμα γελάω όταν το σκέφτομαι...

Καλή σταδιοδρομία σου είπα??? Δε σου είπα!!

 Η φίλη μου η Χαρά είναι ζευγάρι με τον Γιάννη. Ο Γιάννης έχει τελειώσει ΤΕΦΑΑ αλλά επειδή από τις ομάδες που δούλευε σαν προπονητής δε πληρωνόταν ποτέ, αποφάσισε και αυτός να ανοίξει ένα μαγαζί 1€ shop. Η Χαρά  μετά τη πρωινή δουλειά της (σε λογιστήριο μεγάλης εταιρείας) πηγαίνει να τον βοηθήσει στο μαγαζί. Μου περιέγραψε λοιπόν η Χαρά ένα σκηνικό που έγινε στο μαγαζί και πέθανα στο γέλιο.

Πάει να ψωνίσει μια μαμά με τη 18χρονη κόρη της στο μαγαζί και πιάσανε κουβέντα με τη Χαρά.   "Που πέρασες?" τη ρώτησε η Χαρά. "Πέρασα Οικονομικής Επιστήμης στην ΑΣΟΕΕ" λέει γεμάτη περηφάνεια η κόρη. "Έλα ρε.. Και εγώ Οικονομικής Επιστήμης στο ΠαΠεί έχω τελειώσει." Αχ έπρεπε να δείτε το κοριτσάκι. Πάνιασε.."Έχεις τελειώσει το οικονομικό και δουλεύεις εδώ?" Να ένας ωραίος τρόπος να γαμήσεις τη ψυχολογία του άλλου μέσα σε 2 δευτερόλεπτα..."Όχι όχι έχω και πρωινή δουλειά, κανονική".

Δε ξέρω γιατί μου φάνηκε τόσο αστείο. Ίσως επειδή θυμάμαι τον εαυτό μου όταν είχα πρωτοπεράσει που πίστευα ότι είχα πιάσει τον Πάπα από τα .....!! Πόσο ανώμαλα προσγειώνεσαι έπειτα? Θυμάμαι όταν ήμουνα εγώ φοιτήτρια είχε έρθει έντρομη η μαμά μου από το σουπερ μάρκετ γιατί είχε μάθει πως ο χασάπης είχε τελειώσει και αυτός οικονομικό!!

Τελος πάντων καλή σταδιοδρομία σε όσους περάσανε. Και να μη ξεχνάνε πως όσο κορεσμένο και εάν είναι ένα επάγγελμα άμα το αγαπάς γίνεσαι ο καλύτερος και έχεις πάντα δουλεια!

Diary of Bliss #2

Ακουλουθεί συζήτηση που άκουσα τον ηλεκτρικό σήμερα καθώς ερχόμουνα για δουλειά μεταξύ μιας κόρης 20 χρονών και της μαμάς της:

Κόρη:                    Καλή κοπέλα είναι αλλά τρώει κόλλημα.
Μάνα (έντρομη):   Τρώει κόλλυβα????????

Αγαπητέ Mr. Zuckemberg,

Χθες είχε γενέθλια η κουμπάρα μου και μαζευτήκαμε σπίτι της . Τα παιδιά που ήτανε εκεί, παρόλο που δεν είναι φίλοι μου, είναι όλοι διαλεγμένοι ένας και ένας. Κάναμε καινούριο συκώτι από τα γέλια. Η μαλακία πήγαινε σύννεφο. Αποφασίσαμε και σκεφτόμαστε να στείλουμε επίσημη πρόταση στον Zuckemberg (Facebook) να βάλει ένα επιπλέον κουμπί στο fb δίπλα από το like. Το κουμπί ¨Στα @#!$@# μου" .Για σκεφτείτε το. Να γράφει η Μαριγούλα status " Το αγόρι μου μου ετοίμασε πρωινό... Τον λατρεύω" και από κάτω να βλέπεις ότι έχει 13 Like και 25 'Στα @#!$@# μου'.Εεε???

Χθες λοιπόν για άλλη μια φορά ξεκοιλιαστήκαμε στο φαϊ. Έφαγα και μια τέλεια lemon pie..  Είμαι προς αναζήτηση της τέλειας συνταγής για lemon pie. Μία που έφτιαξα ήταν χάλια. Πολύ χάλια. Εμετικά χάλια. Οι καημένοι οι φίλοι μου τη τρώγανε για να μη με κακοκαρδίσουν. Όταν δοκίμασα εγώ όμως απόρρησα με την αντοχή τους. Δε τρωγότανε λέμε. "Ε εντάξει, άμα τη βάλεις στο ψυγείο θα είναι καλύτερη" μου λέγανε. Αντ' αυτού εγώ την έβαλα στα σκουπίδια! Τώρα έχω σταμπάρει άλλη μία και ψάχνω κατάλληλη περίσταση για να τη φτιάξω. Γιατί ναι μεν το λογικό είναι να μη πειραματίζεσαι όταν έχεις καλεσμένους αλλά και να τη φτιάξω να τη φάω μόνη μου ποιος ο λόγος? Άλλωστε για αυτό είναι οι φίλοι. Για να είμαστε μαζί και στα καλά και στα δύσκολα.

Η κουμπάρα μου είχε φτιάξει κάτι υπέροχες κις λορέν. Δοκιμάστε τες. Μπορεί να έχουν 2000 θερμίδες το κομμάτι αλλά ήταν πολύ νόστιμες!

Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση. Γιατί κάθε φορά που λέω να προσέξω λίγο τη διατροφή μου, πηδιέται ο Δίας και τρώω σα ζώο?? Εγώ κανονικά χθες έπρεπε να έχω κάψει στη Zumba 700 θερμίδες. Αντ' αυτού πήρα 1300!!Έχασα και τον Μαραβέγια στο Γκάζι.. Αλλά δε πειράζει! Η κουμπαρούλα είχε γενέθλια!!! Έγινε 23! Αντε και του χρόνου κοριτσάκι να κλείσουμε τα 22...

Diary of Bliss

Η Κατερίνα από το http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/ είχε μια πολύ ωραία ιδέα!! Το Diary of Bliss. Ένα εβδομαδιαίο ημερολόγιο από στιγμές που μας έκαναν να αισθανθούμε όμορφα. Που μας έκαναν να γελάσουμε. Στιγμές που εάν δε καταγράψουμε σίγουρα θα ξεχάσουμε. Γιατί ο ανθρώπινος νους έχει το ελλάτωμα να θυμάται με το πέρασμα των χρόνων περισσότερο τις αρνητικές στιγμές παρά τις απλές και όμορφες.

Κανονικά οι αναρτήσεις για το Diary of Bliss θα έπρεπε να είναι εβδομαδιαίες αλλά οι κανόνες είναι για να τους σπάμε! Εγώ θα πρωτοτυπήσω θα προσπαθήσω σε κάθε ανάρτηση μου να βάζω στο τέλος και κάτι για το Diary of Bliss .Από σήμερα και μπρος λοιπόν θα προσπαθώ μέσα σε κάθε ανάρτηση μου να αναρτώ και κάτι που με έκανε να χαμογελάσω. Κάτι χαζό αλλά και τόσο σημαντικό εκείνη τη στιγμή. Κάτι που είδα στο δρόμο, κάτι που μου είπε κάποιος, κάτι που μου έκανε κάποιος...

Diary of Bliss #1

Χθες το βράδυ μια παρέα στη δίπλα πολυκατοικία είχαν μαζευτεί στη βεράντα τους με κιθάρες και τραγουδούσαν. Ο τύπος με τη κιθάρα είχε θεϊκή φωνή. Εγώ εκείνη την ώρα έβλεπα τηλεόραση αλλά με το που τους άκουσα την έκλεισα και βγήκα και εγώ στο μπαλκόνι για τον ακούω καλύτερα. Πώς κρατήθηκα και δε τους χτύπησα το κουδούνι για να μπω και εγώ στη παρέα τους!! Τελικά αυτό είναι η χαρά της ζωής. Μια παρέα, μια κιθάρα και μπόλικα γέλια...Άντε και στα δικά μας γιατί πολύ σοβαρέψαμε σαν παρέα και δε μου αρέσει...

Μια φίλη ήρθε απόψε απ' τα παλιά...

Αχ αυτό το facebook. Όσα κακά και να έχει, όσο ρουφιάνος και να είναι έχει και τα καλά του. Όπως το να βρίσκεις μετά από χρόνια μια παλιά σου συμμαθήτρια.. Η οποία σε ενημερώνει ότι κάνει διδακτορικό στην Αγγλία στην σωματιδιακή φυσική...

Με τη Μ πηγαίναμε μαζί φροντιστήριο και είμασταν οι καλύτερες μαθήτριες μέσα στη τάξη στα μαθηματικά. Εντάξει η Μ υπερείχε.. Μυαλό από τα λίγα. Από αυτούς τους μαθητές που έρχοτανε μόνο με ένα μπλε τετράδιο και το μυαλό τους έλυνε τα δυσκολότερα προβλήματα σε δευτερόλεπτα. Πόσα γέλια κάναμε στα διαλείματα? Εάν μου έλεγες να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα ήθελα με τίποτα να ξαναπάω σχολείο. Αλλά φροντιστήριο? Εκεί ναι , εκεί πέρναγα πολύ καλά!

Τελοσπάντων η ανάρτηση αυτή γίνεται γιατί με έκανε να συνηδητοποιήσω πόσο τεμπέλα είμαι. Πόσο δέχομαι τα πράγματα όπως μου έρχονται και δε προσπαθώ για το καλύτερο. Γιατί ενώ είμασταν στο ίδιο γνωσιακό επίπεδο εκείνη προχώρησε. Ενώ εγώ επαναπαύθηκα στην εύκολη ζωή. Ας το παραδεχτούμε ,πήρα πτυχίο εύκολα. Δε κουράστηκα καθόλου. Με αποτέλεσμα βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο να νιώθω πιο χαζή από όταν μπήκα. Αθάνατα ελληνικά πανεπιστήμια. Παίρνεις τον τεμπέλη και του δείχνεις τρόπους να γίνει επαγγελματίας τεμπέλης. 

Έχω όμως ένα ταλέντο. Μπορώ να καταπιάνομαι με πράγματα που να μη με ενδιαφέρουν καθόλου και να τα βγάζω πέρα. Αυτό έγινε με το μεταπτυχιακό μου. Θα με βοηθούσε στη δουλειά. Ε τώρα ή εγώ ξέρω να επιλέγω εύκολες σχολές ή τα περισσότερα τμήματα στην Ελλάδα είναι για τουν π#@$%! Και εκεί δεν έμαθα τίποτα. Το μόνο που έμαθα είναι να μην αφήνεις τίποτα για αργότερα γιατί στο τέλος θα σου μείνει αμανάτι. Έτσι έπαθα εγώ με την πτυχιακή μου. Την άφηνα , την άφηνα και τώρα τρέχω και δε φτάνω.  Όχι τίποτα άλλο αλλά έχει ως θέμα το ευρώ. Θα διαλυθεί και άντε μετά να αλλάξω θέμα..

Μάλλον διάλεξα τα λάθος δύο..

Όχι άλλη μια καλοκαιρινή ανάρτηση...

Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Όλοι λείπουν σε διακοπές. Βασικά για την ακρίβεια (κυριολεκτικά και μεταφορικά) λείπουν στα χωριά τους. Φέτος κανένας από τους φίλους μου δε πήγε διακοπές. Όλοι τη βγάλανε είτε στα πατρικά τους είτε σε σπίτια φίλων. 

Εγώ πηγαινοέρχομαι στο πατρικό μου και σε φιλικά σπίτια.. Αναμένεται ακόμα μια εβδομάδα άδεια αλλά ακόμα δε ξέρω αν θα πάμε κάπου. Φέτος έχω κάνει ελάχιστα μπάνια και ελάχιστες διακοπές. Η αλήθεια είναι ότι η ψυχολογία μου δεν ήταν και για πολλά πολλά.

Είμαι από τους τυχερούς που δουλεύουν ακόμα (και αυτό δε το λέω ειρωνικά) αλλά από τους άτυχους που δουλεύουν στο κέντρο της Αθήνας. Είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο να έρχεσαι καθημερινά σε επαφή με τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Με τον καιρό συνηθίζεις αλλά μετά τρομάζεις με τον εαυτό σου, με το πόσο αδιάφορος γίνεσαι μπροστά στη δυστυχία του άλλου. Καθημερινά όταν βγαίνω από το γραφείο μου πηδάω πάνω από ανθρώπους που κοιμούνται στο πεζοδρόμιο με τα πόδια πρησμένα. Ορισμένοι δεν είμαι καν σίγουρη ότι είναι ζωντανοί.

Διαβάζα στα βιβλία για τα χρόνια της Κατοχής και τους νεκρούς που μάζευαν τα κάρα του Δήμου και αναρωτιόμουνα πως είναι δυνατόν να βλέπεις νεκρούς παντού. Πόσο αναίσθητοι ήταν τότε οι άνθρωποι και πόσο εξοικειωμένοι με το θάνατο. Τώρα έμαθα πως η εξοικείωση έρχεται με τη συνήθεια. Χτες μια κυρία ,μη συνηθισμένη στην εικόνα του κέντρου, αγχώθηκε για ένα νεαρό που κοιμόταν σε μια γωνιά. Μην ανυσηχείτε της λέω είναι εδώ κάθε μέρα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή που το 'πα το μετάνιωσα. Τι σημαίνει άραγε αυτό? Είναι εκεί ακριβώς μπροστά μου κάθε μέρα, αργοπεθαίνει και εγώ τον προσπερνώ.

Και παλιότερα είχε ζητιάνους και ναρκομανείς η Αθήνα απλά τον τελευταίο καιρό βλέπω ανθρώπους που είναι στο τελευταίο στάδιο. Που δε τους δίνεις πάνω από 3 μήνες ζωή. Νέους ανθρώπους που απλά περιμένουν να πεθάνουν.  Δε νομίζω ότι το να του προσφέρω ένα ευρώ θα αλλάξει κάτι. Πρέπει να γίνει κάτι πιο ριζικό. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μας ουσιαστικά. Απλά δε ξέρω τον τρόπο.

Όλοι λένε να καθαρίσει το κέντρο αλλά το κέντρο δε θα καθαρίσει εάν δε καθαρίσουνε οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι δε θα καθαρίσουν εάν δεν υπάρχουν ιδρύματα και φορείς που να ενδιαφέρονται. Καθάρισε και η Θεάτρου πίσω από την Ομόνοια αλλά έχετε πάει καμιά βόλτα από την Ακαδημίας? Το να μεταφέρουμε τις πιάτσες από το ένα στενό στο άλλο δεν είναι λύση. Απλά δε ξέρω τη λύση.

Το αγαπώ το κέντρο και στεναχωριέμαι που το βλέπω έτσι. Παλιά μου άρεσε να βγαίνω να περπατάω στη Πανεπιστημίου βράδυ. Έλεγα ευτυχώς έχουμε κρατήσει και ένα όμορφο δρόμο με μερικά ωραία κτίρια. Την τελευταία φορά που πέρασα βράδυ από Πανεπιστημίου τρόμαξα από την βρωμιά και την ερημιά. Δε μπορώ να μη κάνω τη σύγκριση με τη Ρώμη. Εκεί δε τρομάξαμε πουθενά και περπατήσαμε αρκετά το βράδυ. Θα μου πεις τώρα , δε πήγες στο Termini βράδυ για να δεις. Αλλά και εδώ δε πήγα στο Σταθμό Λαρίσσης . Στη Πανεπιστημίου είμαι. Σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους. Σε ένα δρόμο που συνδέει δυο μεγάλες πλατείες ,που θα έπρεπε να είναι στολίδια για τη πόλη μας. 

Λυπάμαι που όταν συναντώ τουρίστες στην Αθηνάς που κατευθύνονται προς την Ομόνοια τους λέω να προσέχουν. Λυπάμαι που όταν το μετρό πλησιαζει στο Μοναστηράκι βγάζουν ανακοίνωση  για να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα. Λυπάμαι για την εικόνα που βλέπουν οι τουρίστες και αναρωτιέμαι άραγε όταν γυρίσουν πίσω στη χώρα τους θα έχουν στο μυαλό τους του εξαθλιωμένους που κοιμούνται στους δρόμους ή θα συνεχίζουν να μας αποκαλούν κλέφτες?