Πάει ο παλιός ο χρόνος. Πάει. Πάει.

Η Παραμονή πρωτοχρονιάς θα έπρεπε να ήταν αργία...

Πώς θα χαιρετήσω εγώ τον παλιό τον χρόνο παιδιά? Πώς θα κοιμηθεί στην καρδιά ο πόνος του χωρισμού? Πτώμα από την κούραση? Ξύπνια από τα χαράματα? 

Γέρε χρόνε φύγε τώρα

παει η δική σου η σειρά

ήρθε ο νέος με τα δώρα,

με άδεια και χαρά.

Αδικία απέναντι στον παλιό τον χρόνο! Αδικία που πρέπει άμεσα να διορθωθεί (μέσα στο 2014? ε? τι λέτε καταπληκτικέ υπουργέ εργασίας? ε? ε, υπουργούκο?).

Σας εύχομαι να έχετε όλοι μια όμορφη παραμονή πρωτοχρονιάς και μια  χαρουμενη χρυσή πρωτοχρονιά.

Μα πάνω από όλα σας στέλνω χίλιες ευχές για να πραγματοποιήσετε κάθε τρελό σας όνειρο μέσα στο 2014!

Τρίγωνα κάλαντα κέφι και χαρά...

Σε πέντε μέρες έχουμε Χριστούγεννα. Πώς_στον_γεροδιάολο_περνάει_έτσι_ο_καιρός?

Πριν λίγο συνηδειτοποίησα ότι μέχρι την Τρίτη που μας έρχεται πρέπει να έχω μαζέψει τα ωραιότατα μπογαλάκια μου και να φύγω για Christmas holidays (χαλαρώστε, στο χωριό θα πάμε). Σιγά τη συμφορά θα μου πείτε. Αλλά δεν είμαι καθόλου προετοιμασμένη. Άσε που βαριέμαι οικτρά. Άσε που πριν κανά μήνα είχα φτιάξει ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα με τα πράγματα που θα κάνω μέχρι τα Χριστούγεννα -που για στάσου μισό λεπτό, ναι , έχω δίκιο- δεν έχω κάνει τίποτα από αυτά. Λες να προλαβαίνω μέχρι την Τρίτη να πεταχτώ στη Βιέννη, μετά να πάω να δω τους δικούς μου και να φτιάξω για πρώτη φορά μελομακάρονα? Ναι, και εγώ χλωμό το κόβω....

Ο καιρός περνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα που σημαίνει είτε ότι περνάω πολύ καλά είτε ότι περνάω τόσο βαρετά που έχω πέσει σε κώμα και δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Κατά τα άλλα είμαστε ήσυχα. Στολίσαμε το σπίτι, μελομακάρονα όπως θα καταλάβατε δε φτιάξαμε αλλά να 'ναι καλά η μαμά που μας έστειλε και πήγαμε και μια βόλτα στην στολισμένη Αθήνα. Λίγα πράγματα θα μου πείτε και θα συμφωνήσω. Τώρα γιατί εγώ νιώθω σαν τον Βέγγο, δε ξέρω... Αν με ρωτήσετε τί έκανα τον τελευταίο μήνα... Τίποτα, θα σας απαντήσω...

Πάντως φέτος για πρώτη χρονιά ένιωσα μεγάλη. Ήτανε Σάββατο και εμείς βαριόμασταν να βγούμε. Είχαμε ανάψει τα λαμπάκια στο δέντρο, είχαμε ανάψει και μερικά κεριά και καθήσαμε να δούμε μια ταινία στην τηλεόραση. Μετά από λίγο ο Θ σηκώθηκε και πήγε στο δωμάτιο. Δε ξερώ πώς αλλά εκείνη τη στιγμή ήμουν βέβαιη ότι σε λίγο θα έρθει το παιδί μας και θα μου ζητήσει γάλα με κουλούρια...Κοίταξα με τρόμο πίσω μου και ανακουφίστηκα βλέποντας πώς είμαστε μόνο εμείς οι δυο. Μετά κοίταξα το δέντρο, μετά το σπίτι και τότε το συνειδητοποίησα. Μένω σε ένα σπίτι δικό μου, μένω με τον φίλο μου και  έχουμε δέντρο χριστουγεννιάτικο. Στολισμένο, με λαμπάκια (ευτυχώς όχι φάτνη)....

 Είμαι ενήλικας! Είμαι ένας σοβαρός οικογενειάρχης! Με τρόμο φώναξα στον Θ:

Χ: "Είμαι μια σοβαρή οικογενειάρχισσα"...
Θ: "Αρχίδια είσαι...."

Τούτοι οι μπάτσοι που 'ρθαν τώρα...

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ήμουνα στο Βόλο. Είχαμε πάει γιατί γιόρταζε ένας φίλος που μένει εκεί. Βγήκαμε , φάγαμε , χορέψαμε και δεν ανοίξαμε τηλεόραση όλο το Σαββατοκύριακο. Την Κυριακή φεύγοντας, στο αυτοκίνητο βάλαμε ραδιόφωνο "κλειστό το κέντρο, τώρα καίνε την Πατησίων, κατεβαίνουν την Αμαλίας" ήταν μερικά από αυτά που ακούγαμε από τον εκφωνητή με φωνή πολεμικού ανταποκριτή. Ποιοι κατεβαίνουν? Γιατί κατεβαίνουν? Τι έχει γίνει? Δεν είχαμε πάρει χαμπάρι. Δεν είχαμε μάθει ακόμα ότι την προηγούμενη μέρα εντελώς αναίτια ένα παιδάκι 15 χρονών είχε σκοτωθεί. Από σφαίρα. Στα Εξάρχεια. Λες και ήμασταν στην Τεχεράνη.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησε πανικός. Όσοι δουλεύαμε κέντρο συνηθίσαμε τη μυρωδιά των δακρυγόνων και των καμένων κάδων. Δεξιότητα που αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμη για τα επόμενα χρόνια. Μετράγαμε σπασμένες τζαμαρίες και καμένες τράπεζες. Ένα νέο αντάρτικο είχε ξεκινήσει. Ήσουν  με αυτούς ή με τους δολοφόνους. Η αστυνομία χεσμένη κρυβόταν σε στενά με μόνη εντολή να μην εξαγριώνουν τα πλήθη. Και τα πλήθη αλώνιζαν...

Η Σταδίου μετά τα "Δεκεμβριανά" δε μπόρεσε να σταθεί ποτέ ξανά στο πόδια της. Τα μαγαζιά για τους επόμενους μήνες έκλειναν το ένα μετά το άλλο. Μερικά δεν άνοιξαν ποτέ μετά το ολοκαύτωμα. Μετά ήρθε η κρίση, οι πορείες, τα επεισόδια ξανά, η Marfin, η Πλατεία Συντάγματος. Και μετά όλα ξεχάστηκαν....

Φέτος θα είχε και πάλι πορεία. Επετειακή. Από το παράθυρο μου βλέπω μαθητές να διαδηλώνουν γεμάτοι οργή. Στο πεζοδρόμιο κατά πόδας τους ακολουθούν τα ματ. Ξαφνικά κάποιος τους πετάει έναν καφέ, άλλος ένας πετάει ένα άδειο μπουκαλάκι νερό. Τα ματ στέκονται και καλύπτονται πίσω από τις ασπίδες τους. Οι μαθητές, οι οποίοι έχουν έρθει με καλυμμένα τα πρόσωπα, αρχίζουν να πλησιάζουν πετώντας νεράντζια. Τα ματ οπισθοχωρούν αρχικά. Μετά κάνουν ένα βήμα εμπρός, δέκα βήματα πίσω οι μαθητές. Τρία βήματα μπροστά οι μαθητές, ένα βήμα πίσω τα ματ. It takes two to tango...

Μετά από λίγο βλέπω μια φωτίτσα."Έλα ρε, πότε πρόλαβαν και την άναψαν;" αναρωτιέμαι και αμέσως παρατηρώ κάτι μεγάλους κύριους που δεν τους είχα δει εώς τότε να τρέχουν προς τη φωτιά. Βγάζουν τις φωτογραφικές και ξεκινάνε. Ελλείψει μεγάλων φωτιών καλή είναι και η φωτίτσα. Σε λίγο σβήνει. Τα ματ έχουν στρίψει διακριτικά στη γωνία, οι μαθητές έχουν οι περισσότεροι προχωρήσει εκτός από κάποιους που ψάχνουν για τελευταία νεράντζια. Και τότε ακούω "χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά...". Βρε καλώς τα τα παιδιά τα 40sth! Ίδιες φάτσες , ίδια συνθήματα...Χρόνια τώρα.... Σαν τους οπαδούς του  Παναθηναϊκού στον  αγώνα με τη Ceseka που φώναζαν "πουτάνας γιοι ολυμπιακοί". Όλα κολλάνε παντού σε αυτή τη χώρα...

Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ...

Ξέρεις, να μωρέ... Δεν είναι ότι σε βαριέμαι... Ούτε ότι δε σε αγαπώ. Να μωρέ. Απλά, όταν λείπεις... Καραγουστάρω!!!!!!!!!!!!

Πριν κανένα χρόνο όταν ξεκίνησε ο Θ τη δουλειά του και μάθαμε ότι θα έχει ταξίδια πέσανε πάνω μου φίλοι και γνωστοί να με παρηγορήσουν... " Μη στεναχωριέσαι, δε θα λείπει συχνά, κτλ, κτλ". Τους κοίταγα σαν εξωγήινους. Γιατί να στεναχωρηθώ? Για μερικές μέρες θα λείπει. Θα είμαι home alone... Πιο πολύ σε πάρτυ συναίσθημα μου έβγαινε παρά σε στεναχώρια. 

Μόνη στο σπίτι. Να ξαπλώνεις στον καναπέ, χωρίς να ακούς κιχ... Να τρως ό,τι μαλακία σου κατέβει στο μυαλό, χωρίς να ακούς ότι θα πάθεις σκορβούτο. Να αφήνεις ένα ποτήρι άπλυτο στο νεροχύτη και να γυρνάς και να βρίσκεις ένα μοναχικό ποτήρι στο νεροχύτη χωρίς την παρέα τριών πιάτων και δέκα φλυτζανιών... Να γυρνάς σπίτι μετά τη δουλειά χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο για τσιγάρα και ψωμί....Να ξυπνάς το πρωί και να στρώνεις το κρεβάτι σου! Να ξυπνάς το πρωί με μισή ώρα καθυστέρηση, να βάζεις ταυτόχρονα παπούτσια και ρουζ και να μην ακούς από το υπερπέραν "ανάβεις το θερμοσίφωνο?". Να κανονίζεις το απόγευμα σου χωρίς να λες "κάτσε να δω εάν έχει κανονίσει κάτι ο Θ". Να κοιμάσαι στη μέση του διπλού κρεβατιού με τέσσερα μαξιλάρια! Να μαθαίνεις να φτιάχνεις τη δική σου μεθ βλέποντας συνεχόμενα τέσσερις κύκλους Breaking Bad.

Αλλά μετά βάζεις να δεις τον πέμπτο κύκλο και οι υπότιτλοι βγαίνουν κινέζικα. Και ξέρεις ότι ο Θ μπορεί να τους αλλάξει σε ελληνικά αλλά δεν είναι εκεί. Και βλέπεις μια ταινία που βγαίνει στον κινηματογράφο που θες να τη δεις αλλά είχατε πει ότι θα τη δείτε μαζί. Και έχεις αρχίσει να βαριέσαι μόνη σου στον καναπέ! Και θες να φας κάτι μαγειρεμένο αλλά δε βρίσκεις νόημα να μαγειρέψεις μόνο για σένα.... Και γαμώτο έχει αρχίσει να σου λείπει...

ΥΓ. Και τελικά έρχεται. Και του λες να πάτε κινηματογράφο να δείτε αυτή την ταινία που θέλατε. Και σου λέει ότι βαριέται. Και σιχτιρίζεις που δεν πήγες μόνη σου...

Εναλλακτικά ψώνια!

Μια φίλη είχε τη γιορτή της πριν λίγες μέρες. Μάζεψε ένα σωρό δώρα και αποφάσισε να αλλάξει τα  μισά. Ένα από αυτά ήταν ένα ασημένιο κολιέ, tres banal, το οποίο δεν μπορούσε να το αλλάξει στα Hondos της περιοχής της οπότε μου το έδωσε εμένα που είμαι γνωστός γυρολόγος της περιοχής του κέντρου για να το πάω στα Hondos  στην Ομόνοια. Είχε σταμπάρει μία μπιζουτιέρα στα Hondos του Χαλανδρίου, οπότε πήγα ψάχνοντας για τη συγκεκριμένη. Αλλά η μπιζουτιέρα δεν υπήρχε στην Ομόνοια. Οπότε τι κάνεις όταν έχεις ένα δώρο που αλλάζει μόνο στην Ομόνοια και θες να πάρεις μια μπιζουτιέρα που υπάρχει μόνο στο Χαλάνδρι? Αγοράζεις κάτι άσχετο από τον Κορρέ (που σε λίγο θα βάλει stand και στα περίπτερα) και το αλλάζεις στο Χαλάνδρι! Ιδυοφυές... Στη θεωρία του! Στη πράξη του??

Μπαίνω στα Hondos και χαζεύω το stand  του Κορρέ. Ψάχνω κάτι στην τιμή των 25€ ,την τιμή που κόστιζε και το κολιέ. Βρίσκω κάτι κρέμες σε συσκευασία δώρου με τιμή 25€. "Εξαιρετική επιλογή" μου λέει η πωλήτρια "και είστε τυχερή έχει έκπτωση 12%." Φτου γαμώτο, σκέφτομαι και συνεχίζω να ψάχνω. 

Πωλήτρια: Θέλετε βοήθεια?

Εγώ: Εεε, όχι κάτι για δώρο ψάχνω...

Μονολογώ κοιτώντας τις τιμές.. 25, 25, 25...

Πωλήτρια: Ααα μάλιστα, θέλετε κάτι για κοπέλα 25 χρονών.

Εγώ: Ε, βασικά όχι... Θα ήθελα κάτι με 25€!

Πωλήτρια: (Με κοιτάει παρεξενεμένη) Πόσο χρονών είναι η κοπέλα? Τι νομίζετε ότι θα της άρεσε?Μια λοσιόν ίσως?

Εγώ: Νομίζω ότι θα της άρεσε κάτι με 25€.

Η πωλήτρια , όπως ήταν φυσικό, με παράτησε και πήγε να σχολιάσει για το πόσο χαζή είμαι με την έτερη πωλήτρια...

Μετά από λίγο έχω επιτέλους βρει κάτι κρέμες με 19€, βουτάω και ένα σαμπουάν που έλεγε ότι κάνει 8€, υπολογίζω την έκπτωση και είμαι χαρούμενη! Μέχρι που ήρθε ξανά η πωλήτρια. 

Πωλήτρια: Συγνώμη έχουν μπερδευτεί τα προϊόντα στα ράφια. Το σαμπουάν που κρατάτε είναι εξαιρετικό αλλά έχει 12€. Τι τύπο μαλλιών έχει η κοπέλα?

Εγώ: Τι έχει 8€?

Πωλήτρια: Αυτό το σαμπουάν για την τριχόπτωση.

Εγώ: Εξαιρετικό. Θα το πάρω.

Πωλήτρια: Μα, είναι για άντρες.

Εγώ: Ε, δε πειράζει...

Παρόμοια συζήτηση έγινε και στο αμπαλάζ.. Εγώ μια κάρτα αλλαγής ήθελα και αυτές μου βάλανε φιόγκους και ψάχνανε την πιο χαριτωμένη τσαντούλα... 

"Τι χρώμα φιόγκο να βάλουμε;"

Αχ δε με νοιάζει....

Δέκα και να καίνε...

Άντρες οι οποίοι μας ξενερώνουνε. Άντρες οι οποίοι μας κάνουνε να κόβουμε λάσπη. Όλοι βγαλμένοι μέσα από τη ζωή. Τη δική μου ζωή!

1.Ο χαζός

Ή έστω  ο πιο χαζός από εμένα. Θα σας πάω πίσω στο Λύκειο τώρα. Μου άρεσε ένα παιδί ο Γιάννης. Για δύο χρόνια είχα γίνει η σκιά του. Όπου ήταν αυτός , ήμουν και εγώ. Στο τέλος ή βαρέθηκε να με βλέπει ή θεώρησε καρμικό το ότι συναντιόμασταν συνέχεια και αποφάσισε να μου την πέσει. Μέσα σε ένα μήνα τον είχα βαρεθεί. Καλό παιδί αλλά... Του έλεγα κάτι (τις καθιερωμένες μου εξυπνάδες) και με κοιτούσε στα μάτια σαν σκυλάκι. Τα μισά δεν τα έπιανε κιόλας... Ξενέρωμα! 

2.Ο όμορφος

Για να μην παρεξηγηθώ, μου αρέσουν πολύ οι όμορφοι τύποι! Μου τραβάνε το βλέμμα. Το κακό είναι ότι δεν έχω την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να τους κρατήσω. Να νιώσω άνετα και να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό. Βέβαια συνήθως αυτοί έχουν αυτοπεποίθηση που φτάνει για άλλους δέκα...Το οποίο είναι άκρως σπαστικό.

3.Ο κριτικός

(Ενίοτε και ο Κρητικός). Στη δική μου περίπτωση ήταν ο ίδιος με τον όμορφο. Ο τύπος δε γουστάρει εσένα αλλά μια άλλη που έχει φανταστεί ότι μπορεί να γίνεις. Αυτή η κατηγορία είναι η ιδανική για να σου δημιουργήσει άπειρα κόμπλεξ και συναίσθημα "ταπεινό χαμομηλάκι". Ο δικός μου κριτικός-όμορφος μου έλεγε συνεχώς "μου αρέσουν οι πολύ αδύνατες. Θα μπορούσες να χάσεις λίγο ακόμα" .Και ήμαρτον, το έλεγε σε μένα που ήμουν 53 κιλά! Ή "τα μαλλιά σου μου αρέσουν περισσότερο ίσια. Σγουρά μου θυμίζουν τη μάνα μου που είχε κάνει περμανάντ όταν ήμουν 9". Ναι ρε φίλε ΑΛΛΑ εγώ είμαι σγουρομάλλα και από το να κάψω το κεφάλι μου στα κομμωτήρια προτιμώ να κάψω εσένα.

4.Ο εραστής δυτικών προαστίων

Για να μη λέω μόνο για τους άντρες. Όσο ρηχοί μπορούν να γίνουν οι άντρες άλλο τόσο μπορώ να γίνω και εγώ. Έχω γνωρίσει έναν τύπο ένα βράδυ και κανονίζουμε για ποτό την επόμενη μέρα. Έρχεται να με πάρει με αυτοκίνητο με αεροτομή. The End.

5.Ο επίμονος

'Εχουμε βγει δύο ραντεβού και δεν έχει συμβεί τίποτα μεταξύ μας. Εγώ τότε δούλευα σε ένα παιδικό θεατρικό (θα σας πω κάποια στιγμή γι' αυτό) και λόγω Χριστουγέννων είχαμε κάτι σαν παράσταση στη Μεγάλη Βρετάνια. Χτυπάει το κινητό μου, δεν απαντώ. Ξαναχτυπά το κινητό μου, του στέλνω μύνημα για το που είμαι και τι κάνω. Με ρωτάει τι ώρα θα τελειώσω. Του λέω αργά. Μου λέει να σε πάρω να πάμε βόλτα. Του λέω όχι. Την ώρα που πια έχουμε τελειώσει κοιτάω το κινητό μου και βλέπω 100 αναπάντητες, τον αγνοώ και μου έρχεται μύνημα "Που είσαι σε περιμένω απ' έξω". Πίσω πόρτα... Λούις. The End.

6.Ο ψυχάκιας.

Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο τύπος άντρα σου δείχνει τα σημάδια ότι δεν πάει καλά από την αρχή. Το ότι εσύ τα αγνοείς, γιατί συνήθως έχει χαριτωμένο μουτράκι, είναι δικό σου πρόβλημα. Έχουμε βγει δυο τρεις φορές , έχω ακούσει τις απίστευτες παπάρες (στις οποίες για τον λόγο που προανέφερα δεν έδινα σημασία) και έρχεται η στιγμή που σε καλεί σπίτι του. Φαντάζεσαι διαφορα και αντ' αυτού βρίσκετε να μιλάτε για τις φοβίες του. Για το ότι πιστεύει ότι η καρδιά του θα σταματήσει να χτυπάει από λεπτό σε λεπτό. Ότι η τύχη του θα τον εγκαταλείψει άμεσα. Οτι εάν κοιμηθείτε μαζί να τον προσέχεις γιατί μπορεί να μην ξαναξυπνήσει. Και όλα αυτά με βλέμμα στο κενό! The Psycho killer, qu'est-ce que c'est. Fa Fa Fa Fa Fa Fa Fa Fa Fa Far Better Run Run Run Run Run Run away.

7.O πέφτουλας.

Πολύ αστεία κατηγορία. Εάν δεν τον πάρεις στα σοβαρά έχει πολύ πλάκα. Είχαμε συναντηθεί πρώτη φορά ένα βράδυ στο σπίτι μιας φίλης. Είχε τελειώσει η κόκα κόλα και εγώ προθυμοποιήθηκα να πάω στο περίπτερο να πάρω. Θα έρθω και εγώ μου λέει αυτός και φεύγουμε μαζί. Μέσα στο ασανσέρ με κολλάει στον τοίχο "Δε φοβάσαι μόνη μαζί μου στο ασανσέρ?" μου λέει με τη παθιάρικη φωνή των 19 χρόνων του. "Οχι,δεν είσαι και τόσο τρομαχτικός" του απαντάω και έχω πεθάνει στο γέλιο. Πάμε στο περίπτερο και καθώς επιστρέφουμε στο δρόμο με σταματάει και μου λέει "πιάσε τα μπράτσα μου. Δεν έχω πάει ούτε μια μέρα γυμναστήριο. Τα έχω κάνει στα χωράφια". (Τώρα που το σκέφτομαι αυτός άνετα έμπαινε και στην πρώτη κατηγορία). Μετά από κανένα τρίμηνο των πέτυχα έξω από κάτι μπουζούκια. "Δε σε είδα μέσα. Πάμε να πιούμε κανένα ποτό μόνοι μας? μου λέει. Eκείνη την ώρα βλέπω μια κοπελίτσα έξι μέτρα πιο πέρα που μας κοιτάει και παρατηρώ ότι στα χέρια του κρατάει μια φωτογραφία ,από αυτές τις κλασσικές των μπουζουκιών, αγκαλιά με την κοπελίτσα. "Και η κοπέλα?" τον ρωτάω. "Μπα τίποτα. Φίλη μου. Αμα θες την παρατάω." Γελοίος alert! 

8 & 9. Ο κολλημένος με τη μπάλα & δεν πάω τους κολλητούς σου (μάντεψε: ούτε αυτοί εσένα)

Αυτός ήταν δύο κατηγορίες από μόνος του. Βγαίνουμε λίο καιρό, πάντα μόνοι μας, και έρχεται επιτέλους ο καιρός να γνωρίσει τους φίλους μου. Εχουμε πάει για καφέ και εκτός από ένα χάρηκα και ένα γεια δεν ξαναμίλησε. Την υπόλοιπη ώρα έβλεπε μπάλα στην οθόνη πάνω από το κεφάλι μου. Με αποτέλεσμα οι φίλοι μου να με ρωτήσουν μόλις φύγαμε "θύμησε μου τι κοινό έχετε εσείς οι δύο?". Το γεγονός ότι δεν έβρισκα τι να τους απαντήσω ήταν αιτία χωρισμού.

10. Ο δήθεν κουλτουριάρης

Ο δε βλέπω τηλεόραση. Δε βγαίνω σε κλάμπ και σε μπουζούκια. Πάω μόνο θέατρο και κινηματογράφο και μετά κάνω κριτική σαν κακιασμένη γριά. Δε μου αρέσει ο πολύς κοσμός. Μου αρέσει να πηγαίνω εκδρομές στη φύση. Κτλ, κτλ ,κτλ...  Η αλήθεια είναι ότι όταν τον γνωρίσεις στην αρχή παραμυθιάζεσαι. Έτσι την έπαθα και εγώ. Γρατσούναγε μια κιθάρα και έπεσα τ' ανάσκελα. Για πρώτο ραντεβού πήγαμε σινεμά και μου ανέλυσε το πως γυρίστηκε η ταινία. Για δεύτερο ραντεβού πήγαμε σε ένα πειραματικό θέατρο. Για τρίτο ραντεβού δεν πήγαμε γιατί δεν του άρεσε ο πολύς ο κόσμος και καλύτερα σπίτι! Στο σπίτι του είχε μια μεγάλη βιβλιοθήκη με βιβλία. Βιβλία εγώ τότε δεν αγόραζα γιατί δεν είχα λεφτά οπότε συνήθως τα δανειζόμουν. Μπροστά σε όλη αυτή τη βιβλιοθήκη έπαθα ένα ντουβρουτζά. Κοιτούσα τα βιβλία και τον ρωτούσα "Πολύ ωραίο βιβλίο αυτό. Το έχεις διαβάσει?" Η απάντηση σε όλα ήταν όχι. Τα βιβλία ήταν κάτι σαν μπιμπελό. Και με ξενερώνουν οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν βιβλία για διακοσμητικά. 

Τέλος πρέπει να πω ότι όλα αυτά με ξενέρωσαν στους συγκεκριμένους ανθρώπους. Σε κάποιον άλλον , που θα τον γούσταρα περισσότερο, μπορεί να μη με πείραζαν. Δεν υπάρχουν γενικεύσεις στο συγκεκριμένο τομέα και από ότι έχω καταλάβει ο κανόνας του ποτέ μη λες ποτέ ισχύει απόλυτα!

Η ανάρτηση αυτή έγινε στο πλαίσιο ενός νέου μπλογκοπαιχνιδιού στο οποίο με καλέσαν η Έλενα Λ. , η Mayumi και η Κ†. Με τη σειρά μου θα καλέσω τις: 

1. Ασπασία από το My Lovable Baby
2.Εύη από το Sexta -feira
3.Νικολέτα απότο Littlemeandlittleyou
4.Writer από το Α, ναι;
5.Ξόμπλιο από τη Συννεφούπολη
6.Selcouth από το Moon Faces
7.Δελφινάκι από το Δελφινάκι
8.Μιράντα από το Μirantas little garden
9.Vasiliki An από το La pazza ragaza writes
10.Μαρίνα Ζ από το Το blog μου

Κανόνες:

1.Να γράψουμε τα 10 πράγματα που αν έκανε κάποιος άντρας δεν θα θέλαμε να τον δούμε στα μάτια μας.

2.Να καλέσουμε 10 φίλες να φτιάξουν το δικό τους Τop 10 Down

3.Να μεταφέρουμε το παιχνίδι με την εικόνα του

4.Να αναφέρουμε ποιος μας έδωσε πάσα. 

Ένα ευλογημένο bachelor!

Η πρώτη παιδική μου φίλη παντρεύτηκε! Οι παιδικοί φίλοι, ειδικά αυτούς που δεν τους βλέπεις συχνά, έχουν πλάκα γιατί παρατηρείς τις αλλαγές τους. Η φίλη μου αυτή θα μπορούσε να ήταν transformer. Στο Λύκειο είχε μαλλιά καρφάκια και στον γάμο της φορούσε μαργαριταρένιο κολιέ. Στο Λύκειο φορούσε μόνο τζιν με άρβυλα και στο μπάτσελορ  φορούσε χρυσή γόβα και κυριλέ φόρεμα.  Στο Λύκειο δήλωνε άθεη και τώρα με ρώταγε εάν έχω πνευματικό. Στο Λύκειο δήλωνε αναρχική και τώρα παντρεύτηκε με αστυνομικό. 

Μετά το τέλος της φοιτητικής ζωής της επέστρεψε στην επαρχιακή πόλη στην οπoία και οι δύο είχαμε μεγαλώσει και τότε με τη δύναμη του φεγγαριού μεταμορφώθηκε σε Sailor moon... Βρήκε και τον τύπο, που τελικά παντρεύτηκε, με τον οποίο εγώ δεν πολυταιριάζω οπότε κόψαμε λίγο τις επαφές μας. Αλλά τελικά ήρθε το μπάτσελορ της για να μας θυμίσει πως περνούσαμε ωραία με κείνη την παρέα... Δε ξέρω αν και εγώ έχω αλλάξει μέσα σε αυτά τα χρόνια αλλά φοβάμαι πως δεν έχω αλλάξει τόσο. Αυτό φάνηκε με το που συναντηθήκαμε το πρωί. Αυτή με μποτούλες και μαλλί κομμωτηρίου και εγώ με allstar και μαλλί ότι να 'ναι. Η πλάκα με αυτές τις φίλες μου είναι ότι πάντα πριν βγούμε με ενημερώνουν ότι θα ντυθούν "καλά" και να ντυθώ αναλόγως. Αλλά πραγματικά ό,τι και να βάλω φαίνομαι σπορ μπροστά τους! Περπατούσαμε στην Ερμού και μου έλεγε όλα αυτά περί γάμου, μπομπονιέρων κτλ όταν αποφάσισε να αλλάξει θέμα και να μου μιλήσει για ένα άρθρο που είχε διαβάσει.

Ντίνα: Διάβασα ότι κάποιοι επιστήμονες κάνανε κάτι πειράματα και πήρανε γονίδια από άνθρωπο και τα γονιμοποιήσαν με γονίδια από γουρούνι και βγάλανε...

Χριστίνα: Ένα μπάτσο!

Ντίνα: (Έπρεπε να ήσασταν εκεί να δείτε βλέμμα-μαχαίρι που μου έριξε... Βέβαια με γονείς αστυνομικούς και μέλλοντα σύζυγο μπάτσο (γιατί αυτός είναι μπάτσος) το αστείο μου ήταν λίγο άστοχο...) Ένα πλαδαρό πράγμα... Τι χαζή που είσαι?

Έτσι με τους καλύτερους οιωνούς ξεκίνησε το μπάτσελορ! Στο οποίο περάσαμε πολύ καλά προς μεγάλη απογοήτευση του Θ, ο οποίος με περίμενε μέχρι τις 7 το πρωί άγρυπνος φρουρός. Το μπάτσελορ είχε όλα αυτά τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα μπάτσελορ πάρτυ... Κορώνες, γκρίνια του στυλ εγώ δεν το βάζω αυτό στο κεφάλι μου, ποτό και αγόρια με γαρύφαλλα... Μετά λέγαμε να πάμε και σε στριπ σόου αλλά δεν πήγαμε! Φτάσαμε απ' έξω αλλά οι δύο άλλες φίλες της νύφης δε μπαίνανε μέσα γιατί τι θα λέγανε μετά στον πάτερ-Σεραφείμ! Πάλι καλά που εκείνη την ώρα δεν έτρωγα κάτι και γλίτωσα το πνίξιμο.

Την επόμενη μέρα το μπάτσελορ συνεχίστηκε σε μπαράκι χωρίς τις θεούσες φίλες της νύφης. Πάντως δε ξέρω εάν υπάρχει Θεός αλλά σίγουρα υπάρχει  διάολος. Μπαίνει μέσα στο μπαράκι ένας τύπος, θεός. Τον κοιτάμε, μας κοιτάει και έρχεται και κάθεται δίπλα μας. Μετά από λίγο πιάνει κουβέντα στη νύφη και στο τέλος της ζητάει και το τηλέφωνο της. Και τώρα πείτε μου εάν αυτόν δεν το έβαλε ο διάολος εκείνη την μέρα τότε ποιος τον έβαλε? Μήπως ο Θάνος (future husband)? Γιατί δε γίνεται μια βδομάδα πριν το γάμο σου να σου την πέφτει ο τύπος από τα παραμύθια! Γιατί γνωρίζοντας τη φίλη μου ξέρω ότι τέτοιοι τύποι της την πέφτουν στα όνειρα της! Τελικά η φίλη απέδειξε πως είναι πανέτοιμη για αυτόν τον γάμο σερβίροντας ωραιότατο Χ στον Mr Perfect. Ο οποίος θα πρέπει να ελέγξει την τύχη του αφού από ολόκληρο μαγαζί τίγκα στις γυναίκες επέλεξε αυτή που παντρευόταν την επόμενη εβδομάδα... Τζόκερ, φίλε...

Στο γάμο περάσαμε όμορφα. Έχω ένα θέμα στους γάμους... Συγκινούμαι πολύ κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της νύφης. Ειδικά όταν βλέπω τον πατέρα της νύφης... Έτσι και σε αυτόν τον γάμο έκλαιγα συνέχεια με αποτέλεσμα να με απομακρύνουν από τη νύφη και να μη με αφήνουν να τη πλησιάσω γιατί  θα της χαλούσα το μακιγιάζ. Στο τραπέζι μας βάλανε να καθήσουμε δίπλα από τις θεούσες -μουρλές φίλες της νύφης. Σε κάποια φάση εκεί που τρώγαμε γυρίζει η αρχιμουρλή και μου λέει με ύφος χάσαμε την Πόλη " Μπορείς να γυρίσεις το ψωμί? (ήταν ανάποδα η φραντζόλα) Ευχαριστώ." Γυρίζω το ψωμί και βλέπω απέναντι μια κοπέλα να με ρωτάει γιατί με απορημένο ύφος. "Ε, μάλλον είναι γρουσουζιά" λέω εγώ και τότε ακούω από την αρχιμουρλή "Δεν είναι γρουσουζιά. Το ψωμί είναι το σώμα του Κυρίου και δεν κάνει να είναι ανάποδα πάνω στο τραπέζι. Είναι αμαρτία". Σκέφτηκα να της πω ότι αυτό το ψωμί είναι αλεύρι και νερό και μάλλον μερικά Ε. Το ψωμί που ίσως να είναι το σώμα του Κυρίου είναι αυτό που είναι ευλογημένο στην εκκλησία. Που και πάλι είναι ΜΕΤΑΦΟΡΑ!!!! Γιατί αλλιώς είσαι κανίβαλος. Ή απλά ηλίθια...Και είναι κρίμα που είσαι δασκάλα. Και είναι κρίμα που σου εμπιστεύονται μικρά παιδιά. Γιατί είσαι ηλίθια! Τελικά δεν είπα τίποτα! Άφησα το κλαρίνο να καλύψει τις σκέψεις μου.

Βέβαια για πολλές μέρες μετά έλεγα στον Θ "σώμα Κυρίου δεν πήραμε σήμερα. Πάλι μπαγιάτικο θα φάμε?" ή " Κόψε λίγο σώμα Κυρίου να κάνω παπάρα" ή "Να σου ψήσω ένα τόστ με δυο φέτες σώμα Κυρίου και λίγη ντοματούλα?". Μετά το αστείο πάλιωσε και το βαρέθηκα μέχρι και εγώ...