Relax, Take It Easy

 Έχετε παρατηρήσει πόσοι άνθρωποι εκεί έξω είναι συνεχώς μουτζούφληδες και γκρινιάρηδες; Ξέρω μια κοπέλα που όποτε και αν τη συναντήσω δε θα μου πει ποτέ ότι είναι καλά. Πάντα κάποιος την αδίκησε, πάντα έχει μπλεξίματα με χαζούς δημόσιους υπαλλήλους, πάντα τρέχει να προλάβει να διορθώσει τη μαλακία κάποιου άλλου. Και αναρωτιέμαι σε εμένα γιατί δε συμβαίνουν ποτέ όλες αυτές οι αναποδιές; Μήπως απλά με τη στάση μας προκαλούμε κάποιες συμπεριφορές;

Για παράδειγμα όποτε έχω συναλλαγή με το δημόσιο ΠΑΝΤΑ τυχαίνω σε υπαλλήλους που είναι  εξυπηρετικοί και ευγενικοί. Οι φίλοι μου λένε ότι απλά είμαι τυχερή. Εγώ όμως πιστεύω ότι η αντιμετώπιση μου τους έκανε ευγενικούς. Δε μπορείς να πηγαίνεις στον εκάστοτε υπάλληλο με τον αέρα " σιγά τι κάνετε, ξύνεστε" και " εγώ σε πληρώνω" και να περιμένεις χαμόγελα και ευγένειες.

Εάν δεν έχεις δουλέψει σε εξυπηρέτηση πελατών δε μπορείς να καταλάβεις τι ζόρι τραβάνει όσοι βρίσκονται πίσω από τα γκισέ. Είναι αναγκασμένοι να παραμένουν επί ένα 8ωρο στη θέση τους, μου έχει τύχει να σηκωθεί ο ταμίας για να πάει τουαλέτα και να του βάλουν τις φωνές. Να ακούν τον κάθε κατακαημένο που επειδή τρώει ξύλο σπίτι του πήγε εκεί και θέλει να το παίξει και μάγκας. Επιπλέον έχουν να απαντούν σε κάθε λογής ερώτηση, από το που είναι η τουαλέτα μέχρι εάν θεωρείται καλή κίνηση η αγορά σπίτιου τη σήμερον ημέρα. Για αυτό λοιπόν μη πυροβολείτε τον πιανίστα και σταματήστε να είστε αρνητικοί με τα πάντα (είναι συμπαθέστατα αρκουδάκια).

Πλέον παίζω ένα παιχνίδι όταν μπαίνω σε κάποιο δημόσιο χώρο. Ψάχνω να βρω ποιος θα κάνει τη φασαρία. Συνήθως είναι γυναίκα, νέα γύρω στα 30-40, που νομίζει ότι χειραφέτηση σημαίνει να κάνεις τη ζωή των άλλων πατίνι. Πρόσφατα ήμουν στο γκισέ του ΟΣΕ και περίμενα στη σειρά, που μεταξύ μας καλά να πάθω αφού πλέον μπορείς να κλείσεις τα εισητήρια σου μέσω internet και με έκπτωση, και τότε την είδα. Νέα, γύρω στα 30, φαινομενικά γελαστή και ευγενική αλλά με αυτό το ψεύτικο ευγενικό χαμόγελο που σε κάνει να παγώνεις. Όταν έφτασε η σειρά της ο υπάλληλος της είπε ότι του τελειώσανε τα εισητήρια με θέσεις και μπορεί να της δώσει μόνο για όρθιους αλλά αν βρει θέση να κάτσει. Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Ισχυριζόταν ότι ο υπάλληλος επίτηδες δε της έδινε θέση γιατί της κράταγε για τους δικούς του. Ότι θα του έκανε αναφορά και ότι αυτή ξέρει πολύ καλά τον νόμο.. ΟΚ....Αφού της έδωσε ο ανθρωπάκος το όνομα του, πήρε το εισητήριο  (χωρίς θέση) και έφυγε. Βασικά δεν έφυγε. Κρύφτηκε πίσω από τη κολώνα και περίμενε να δει εάν θα έδινε στους υπόλοιπους θέση. Για κακή της τύχη εκείνη την ώρα μια κυρία έκλεινε εισητήριο για άλλη μέρα , με άλλο τρένο που είχε θέσεις. Πετάγεται λοιπόν η κοπελιά και άρχιζε να φωνάζει" τώρα βρήκες θέση, ε; Θα δεις τι θα πάθεις". Προσπαθήσαμε να της εξηγήσουμε όλοι μαζί ότι η κυρία ήταν για άλλο τρένο αλλά του κάκου. Τελικά μπήκαμε στο τρένο, και εγώ βρήκα να κάτσω όσο αυτή τηλεφωνούσε στα κεντρικά για να πρήξει και κάποιον άλλον. Με αποτέλεσμα... να μη βρει θέση!!

Τι μας διδάσκει αυτή η ιστορία; Ότι τελικά το μόνο που έχουμε είναι να χάσουμε  όταν τραβάμε πολύ τα πράγματα. Ούτε εγώ είχα θέση αλλά το αντιμετώπισα αλλιώς. Και εγώ δε χαλάστηκα και θέση βρήκα. Ενώ η κοπελιά και όρθια πήγε και όπως την έκοψα και το Lexotanil της το χτύπησε! 

Γι αυτό χαλαρώστε...  Το moto μου είναι ότι όλα γίνονται για καλό. Οτι εάν εμείς δούμε τη ζωή μας θετικά τότε και αυτή θα μας ανταμοίψει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα λεφτά πάνε σε αυτούς που δε τα κυνηγάνε. Γι αυτό λοιπόν relax και take it easy!!!

Είναι τρελοί αυτοί οι Αθηναίοι...

Εντάξει μάλλον ο Θεός ξέχασε τον φούρνο ανοιχτό!! Τι ζέστη είναι αυτή? Ψηνόμαστε..

Το πρωί σύρθηκα μέχρι τον ηλεκτρικό και για να περάσει η ώρα περιμένοντας φανταζόμουν παραλίες και παγωμένες γρανίτες. Παράλληλα κρυφάκουγα και τους διπλανούς. Ο κυριούλης δίπλα μου συνομιλούσε με μια άλλη κυριούλα και της αράδιασε τρία εξοχικά που έχει στη κατοχή του , εκ των οποίων το ένα στη Σάμο παρακαλώ. Όταν αυτή η κακομοίρα τον ρώτησε πότε φεύγουν για διακοπές. Αυτός απάντησε με ένα ήρεμο ύφος " Δε θα πάμε, δε μας αρέσουν οι διακοπές". Ντόινγκ.. Τελικά κύριε Χαρδαβέλα όντως υπάρχουν εξωγήινοι και ζουν ανάμεσα μας. 

Πως είναι δυνατόν να μη σου αρέσουν οι διακοπές? Παραλία, χαλάρωση , ηρεμία, φύση, μπλε ουρανός, δροσιά κάτω από δέντρα.. Όντως ταλαιπωρία ακούγεται. Ας κάτσω καλύτερα στη Καλλιθέα που έχω ολόκληρο μπαλκόνι 1τ.μ. και με απεριόριστη θέα στη βράκα του απέναντι. Αχ έπρεπε να δείτε το ύφος της κυρίας σαν να ένιωθε άσχημα για τη μοναξιά του εξοχικού. Βάζω στοίχημα ότι εκείνη τη στιγμή φανταζόταν τι θα έκανε αν ήταν δικό της.

Και εκείνη τη στιγμή που έχω μπεί και εγώ στον πειρασμό να σκέφτομαι πιθανή διακόσμηση για το υποτιθέμενο παραθαλάσσιο εξοχικό μου, περνάει από μπροστά μου μια κοπελιά  με μαύρο φόρεμα και από κάτω καλσόν οπάκ μαύρο!! Και όταν λέμε οπάκ εννοούμε το πολύ χοντρό , δε ξέρω πόσα ντεν, από το οποίο δε φαινόταν δέρμα.. Μα γιατί? Εμείς θέλουμε να βγάλουμε τη σάρκα μας από τη ζέστη και εσυ κοπέλια μου φοράς καλσόν?

Ολοκληρώθηκε το τρίο στούτζες όταν έφτασα στο γραφείο και είδα μια συνάδελφο να φοράει αρβύλες. Αλλά αυτή είναι γνωστή τρελή οπότε δε της έδωσα σημασία!

 Και που να σφίξουν οι ζέστες... Αναμένεται 40αρι το ΣΚ.. Καλή μας διασκέδαση!

Μοναξιά ή ελευθερία?

Mετά από 28 χρόνια μένω μόνη μου. Στην ουσία δεν έχω μείνει ποτέ μόνη μου. Μέχρι τα 18 έμενα με την οικογένεια μου . Μετά όταν ήρθα Αθήνα για να σπουδάσω τα πρώτα χρόνια έμεινα με την αδερφή μου και μετά με μία φίλη μου. Μετά αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί με τον Θ. Και τώρα είμαι μόνη.. Στην ουσία ο Θ δεν έχει φύγει οριστικά από το σπίτι, απλά πήρε κάποια ρούχα και τον υπολογιστή του.

Μοναξιά δεν έχω νιώσει ακόμα. Φροντίζω να είμαι συνεχώς έξω. Συνεχώς σε κίνηση για να μην σκέφτομαι. Κουράστηκα να σκέφτομαι. Μαγικές μπάλες για να βλέπουμε το μέλλον δυστυχώς δεν υπάρχουν και εγώ αυτή τη στιγμή ακροβατώ μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας...Καλούμαι να αποφασίσω τώρα για το μέλλον. Για την κατάληξη που θα έχουμε εμείς οι δυο μαζί. Στην αρχή θα είμαστε καλά, το ξέρω. Αλλά αργότερα. Τι γίνεται αργότερα?

Δε μου λείπει όσο θα έπρεπε.. Βέβαια έτσι ήμουν πάντα. Όταν αλλάζει μια κατάσταση στην αρχή απολαμβάνω την αλλαγή. Μετά μελαγχολώ. Προς το παρόν βγαίνω.

Πήγαμε στη συναυλία του Μαχαιρίτσα. Πιο βαρετή πεθαίνεις.. Δεν έχω βαρεθεί περισσότερο σε συναυλία. Και γενικά είμαι ανεκτική σε απαλούς ήχους και σε πράγματα στα οποία έχω πληρώσει για να δω..Αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Και δεν ήταν μόνο δική μου άποψη, ούτε των καννίβαλων φίλων μου, αλλά γενικά όλης της κερκίδας. Καλεσμένοι στη συναυλία ήταν τραγουδιστές και συγκροτήματα από όλη τη Μεσόγειο αλλά ο ήχος τους ήταν τόσο ξεπερασμένος και βαρετός που δε παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον. 

Το Καλλιμάρμαρο ήταν γεμάτο κόσμο και στις κερκίδες και στην αρένα. Που παρεπιμπτώντως άμα ξαναδώ στην αρένα καρεκλίτσες θα σηκωθώ να φύγω άμεσα.. Είναι σημάδι βαρεμάρας! Πάντως στη συναυλία είχα και τις επιτυχίες μου .. .Τουλάχιστον περνάει ακόμα η μπογιά μου.  Μπράβο παιδάκια , δώστε θάρρος στη χωρισμενή. Βέβαια παρέλειψα να πω στα αγοράκια ότι μάλλον τους ρίχνω μια δεκαετία αλλά δε πειράζει!! Αχ αυτή η νέα γενιά.. Πολύ εξελιγμένη. Κολασμένα εξελιγμένη!

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που πολύ μου αρέσει!

"Γραμμένα στα παλιά μας παπούτσια του κόσμου τα πρέπει... Τα θέλω, τα μη"

Γράμμα σε εκείνον...

Δεν ήθελα ποτέ να σε κάνω να τρέχεις από πίσω μου. Το μόνο που ζήτησα ήταν να είμαστε αγαπημένοι. Ποτέ δε πίστεψες πόσο σε αγάπησα , πόσο σε ερωτεύτηκα . Πάντα έβλεπες φαντάσματα και σκιές ανάμεσα μας και μου ζητούσες αποδείξεις. Αποδειξεις ότι σε αγαπούσα, αποδείξεις ότι σε ήθελα. Ναι ήμουν πολύ διαφορετική από ότι είχες συνηθίσει. Ναι δεν ανοίχθηκα αμέσως. Ναι είμαι κρυψίνος σαν χαρακτήρας αλλά σε εσένα παραδόθηκα. Άλλαξα για σένα, για να είσαι εσύ καλά . Για να είμαστε εμείς αγαπημένοι. Ήταν τόση η αγωνία μου να είμαστε καλά . Να είμαστε μαζί που δεν έβλεπα ότι χανόμουν. Ότι εξαφανιζόμουν μέσα σε αυτό που προσπαθούσα να γίνω για να σου αρέσω. Για να με αποδεχτείς και να με καταλάβεις. Δε με κατάλαβες όμως ποτέ. Εξακολούθησες να με πιέζεις , να αλλάξω και άλλο. Να μην δίνω τόση σημασία στους φίλους μου. Να μην πηγαίνω διακοπές αν δεν ερχόσουν και εσυ. Να κάνω δουλειές στο σπίτι. Να μαγειρεύω καθημερινά. Πράγματα τα οποία θεωρούνται δεδομένα και ναι θα τα έκανα και μόνη μου χωρίς πίεση αν υπήρχε λίγη κατανόηση. Αν δεν υπήρχε τόσος ανταγωνισμός. Ποιός δουλευει περισσότερο, Ποιός κουράζεται περισσότερο. Ποιός κοιμάται περισσότερο. Έτσι δε προχωράει καμία σχέση. Δεν είμασταν ποτέ μαζί, Είμασταν πάντα απέναντι. Περιμέναμε στη γωνία για να βρούμε κάτι αρνητικό να προσάψουμε στον άλλον. 

Μέσα σε όλα αυτά προστέθηκαν και οι καυγάδες. οι βρισιές και οι προσβολές. και εγώ τα ανεχόμουν. Με μια αξιοπερίεργη απάθεια. Σαν να μου άξιζαν. Σε κάθε τσακωμό στο τέλος μου έλεγες "εσύ φταις. Με βλέπεις ότι νευριάζω και με εξωθείς στα άκρα. Οταν νευριάζω μη μου μιλάς" . Έπρεπε όταν νευριάζεις να σε ακούω να με προσβάλλεις, εμένα και την οικογένεια μου, χωρίς να μιλάω. Να περιμένω να ηρεμήσεις και μετά να σου έλεγα τα παράπονα μου. Δε το έκανα όμως . Εγω φώναζα, τσακωνόμουν μαζί σου, προσπαθούσα να σου δείξω ότι έχεις λάθος. Μετά δε μιλάγαμε για λίγες ώρες και μετά πάλι μαζί. Με έκανες να νιώθω ότι φταίω πάντα εγώ. Στο τέλος του καυγά δε θυμόμουν καν γιατί τσακωθήκαμε. Τώρα όμως το βρήκα γιατί τσακωνόμασταν. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΚΑΤΑΠΙΕΖΕΣ. Γιατί όλα σε ενοχλούσαν. Το λάθος μου ήταν ότι δε μίλαγα. Δε σε διαολόστειλα νωρίς για να ξυπνήσεις. Να δεις ότι εδω δε σε παίρνει να συμπεριφέρεσαι όπως γουστάρεις. Έγώ όμως φοβόμουν μην ξανατσακωθούμε. Μην σε χάσω. Σε αγαπούσα μάλλον περισσότερο από ότι είχα καταλάβει.

Τώρα βλέπω ξεκάθαρα. Από την αρχή έτσι ήταν. Θυμάμαι ότι λίγο πριν φύγεις για φαντάρος είχαμε πάει τσακωμένοι στο πάρτυ της Μ. Πίστευες ότι σου κρύβω πράγματα από το παρελθλόν μου. Είμασταν μόλις δύο εβδομάδες μαζί!Θυμάμαι ακόμα τα λόγια της Ε. "είναι πολύ νωρίς για να τσακώνεστε. Πρόσεχε". Δε πρόσεξα όμως. Ήθελα τόσο πολύ να πετύχει που αγνοούσα όλα τα σημάδια. Για τέσσερα χρόνια λειτουργούσα σε safe mode. Μεταμορφώθηκα σε ζόμπι. Το πήρα απόφαση πως με τους καυγάδες δε βγαίνει τίποτα και τους σταμάτησα. Όταν νευρίαζες έκανα την κότα. Εσυ χαιρόσουν " είδες αν δε το συνεχίζεις εσύ δε τσακωνόμαστε" μου έλεγες και εγώ σε κοίταγα απαθέστατη. Φέτος σε ενοχλούσε η απάθεια μου. Ότι δε κουνιόμουν από το σπίτι. Ότι έβλεπα τηλεόραση. Ναι τα ζόμπι δεν έχουν πολλές δραστηριότητες. Μέσα μου όμως επεξεργαζόμουν όλα αυτά που είχαν συμβεί. 

Είμαι 28 χρονών αρραβωνιασμένη με κάποιον που δεν αντέχω τη συμπεριφορά του πια. Σκέφτηκα τη ζωή μου στο μέλλον και τρόμαξα. Είδα τον πατέρα σου πως συμπεριφέρεται στη μάνα σου και φρίκαρα. Είμαι μικρή ακόμα δε θα παραιτηθώ. Μου αξίζουν τα καλύτερα. Έβλεπα φωτογραφίες μου παλιές και ζήλευα εκείνη τη σπίθα στο μάτι. Εκείνη τη φλόγα που με έπειθε ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Οτι είμαι δυνατή. Σιγά -σιγά καθώς ξεφυλιζα τις φωτογραφίες η φλόγα έσβηνε. Το κορίτσι που γέλαγε με τα μάτια είχε μετατραπεί στο κορίτσι που γέλαγε συμβατικά. Δε θυμάμαι από πότε έχω να νιώσω χαρούμενη. Πραγματικά χαρούμενη. Μέσα στην απελπισία μου αναζήτησα τον πρώην μου. Το έμαθες και σε ταρακούνησε αρκετά. Στην αρχή για όλους τους λάθος λόγους. Αντί να σκεφτείς γιατί να κάνω κάτι τέτοιο σκέφτηκες ότι ήθελα να σε κερατώσω. Στάθηκες έξυπνος αυτή τη φορά όμως. Κατάλαβες ότι περίμενα ένα μικρό σου στραβοπάτημα , μια μικρή βρισιά, μια υποψία φωνής, για να πείσω τον εαυτό μου ότι το σωστό είναι να χωρίσουμε και δε μου την έδωσες την ευκαιρία.

Είπαμε να μείνουμε για λίγο μόνοι. Να σκεφτούμαι τι θέλουμε και πως θέλουμε να συνεχίσουμε. Γύρισες πίσω. Μου ζητησε συγνώμη για όλα όσα έχεις κάνει. Αναγνώρισες ότι η συμπεριφορά σου ήταν λάθος. Μου ζήτησες μια δεύτερη ευκαιρια...

Το ξέρω ότι με αγαπάς πολύ. Το ξέρω ότι υποφέρεις τώρα που χωρίσαμε. Δε θέλω να σε στεναχωρώ αλλά μου είναι αδύνατον να προσπαθήσω. Για να καταφέρω να παραδεχτώ όλα όσα με πλήγωναν χρειάστηκε να κάψω πολλά πράγματα μέσα μου. Πλέον δε νιώθω τίποτα παρά μόνο μια απέραντη ανακούφιση. Σε αγαπώ πάρα πολύ. Δε θέλω να είσαι στεναχωρημένος. Δε θέλω να ακούσω από κανέναν κακό λόγο για σένα. Φοβάμαι όμως να  προσπαθήσω. Φοβάμαι ότι δε θα έχω τη ψυχική δύναμη να φύγω όταν τα πράγματα θα ξαναχαλάσουν. Ότι θα συνεχίσω να βουλιάζω.

Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Να μην είχε χρειαστεί ποτέ να τα σκεφτώ όλα αυτά που σκέφτηκα.

Οι βαρετές Κυριακές, ο Ίκαρος και η προπαίδεια.

(Ο τίτλος προέρχεται από το πρώτο κεφάλαιο του αγαπημένου μου παιδικού βιβλίου " Το Καπλάνι της Βιτρίνας", Ζωρζ Σαρή)

Τι ζέστη ειναι αυτή? Ψηνόμαστε για τα καλά! Τόσο πολύ που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα που δεν προϋποθέτει την ύπαρξη κλιματιστικού!

Το Σάββατο πήγαμε για μπάνιο στη Χαλκίδα. Μου αρέσει πολύ αυτή η πολή. Νομίζω ότι θα έμενα μόνιμα άνετα. Έχει όλα τα καλά της επαρχίας συν το ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα που είναι σαν να ζεις σε αυτήν. Γιατί εντάξει μπορεί να τη βρίζω τώρα την Αθήνα αλλά μη ξεχνάμε ότι κάποτε- φοιτητική ζωή- την αγάπησα παράφορα... Και τώρα την αγαπώ , απλά τώρα είναι έρωτας που πάλιωσε!

Στη Χαλκίδα συνάντησα δυο από τους καλούς μου φίλους, που έχουν μετακομίσει μόνιμα εκεί, έτσι κουβέντα στη κουβέντα κάτσαμε 7 ώρες στον ήλιο και δε το κατάλαβα καθόλου. Ευτυχώς φρόντιζα να βάζω αντηλιακό γιατί αλλιώς τώρα θα ήμουν σαν τον αστακό! Το πόσο μου έχουν λείψει οι φίλοι μου το έχω αναλύσει και εδώ. Βέβαια οι συζητήσεις αλλάξανε, πλέον δε κουβεντιάζουμε για το πως ονομάστηκε το νέο μαγαζί στη παραλιακή αλλά το αν σε πληρώνουν στη δουλειά, αν απολύσανε τον τάδε κτλ. Δυστυχώς και στις δυο παραπάνω ερωτήσεις οι απαντήσεις δεν είναι θετικές. Και άλλος ένας φίλος μου βρίσκεται χωρίς δουλειά και μέχρι τέλος του μήνα μάλλον θα προστεθούν και άλλοι δύο στο κλαμπ των ανέργων! Είμαστε η καταραμένη γενιά των κάτω των 30 βλέπεις. Εύκολος στόχος. Εσύ δεν έχεις οικογένεια και παιδιά οπότε τον πούλο! Νιώθω τυχερή που έχω ακόμα δουλειά και ακόμα πιο τυχερή που έχω καταπληκτικό εργοδότη. Άσχετα αν μερικές φορές γκρινιάζω. Μετά κοιτάζω τριγύρω μου και συνέρχομαι. Αν και ο καθένας θέλει το καλύτερο για τον εαυτό του και προσπαθεί για αυτό.

Μετά τη Χαλκίδα γυρίζοντας σπίτι ένιωθα πτώμα τόσο που κοιμήθηκα δυο ώρες με τα αλάτια.. Μετά ξύπνησα έκανα μπάνιο και......ξανακοιμήθηκα!! Μάταια προσπαθούσε ο Θ να με ξυπνήσει για να βγούμε, τελικά είδε και απόειδε και βγήκε μόνος του. Πήγε και αυτός λοιπόν σε ένα σπίτι όπου και εκεί μιλούσαν για τη κρίση , για το ότι δε βγαίνουν πια και το ότι σκέφτονται να γυρίσουν πίσω στις πόλεις απ' όπου κατάγονται! Αλλο ένα ευχάριστο Σαββατόβραδο για τον Θ! Πάλι καλά που κοιμήθηκα....

Τη Κυριακή  φάγαμε pancakes για πρωινό, ο Θ απορρούσε γιατί τα λέω pancakes ενώ ολοφάνερα ήταν τηγανίτες... Τι μπανάλ τύπος.....Oh mon dieu! Και μετά αρράξαμε και δε κάναμε τίποτα μέχρι το βράδυ. Το βράδυ είχαμε τρεις επιλογές ή να πάμε θερινό σινεμά ή να πάμε για ποτό ή να πάμε για ποδηλατάδα. Τελικά νίκησε η τεμπελιά μου και καθήσαμε για τσίπουρο στο μπαλκόνι. Εκεί πάνω σε συζητήσεις σχετικά με τα παλιά με ρωτάει ο Θ "πες μου πέντε πολύ ευτυχισμένες στιγμές από τα παιδικά σου χρόνια". Κόλλησα. "Δε θυμάμαι" του λέω. "Πως είναι δυνατόν;" μου απαντάει. Και όμως μου πήρε χρόνο για να απαντήσω. Δυστυχώς δεν έχω πολλές μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια. Τα γεγονότα ,και ειδικά τα ευχάριστα, μοιάζουν με πολύ μακρινά θολά όνειρα. Ίσως και αυτός είναι ο λόγος που πάντα κράταγα ημερολόγιο , για να θυμάμαι πράγματα τα οποία ήξερα ότι θα ξεχάσω. Ναι είχα ευτυχισμένες στιγμές αλλά τις top 5 μου ήταν πολύ δύσκολο να τις ξεχωρίσω. Τελικά τα κατάφερα:

1. Τη μέρα που γεννήθηκε ο μικρός μου αδερφός. Θυμάμαι τη χαρά του πατέρα μου όταν ήρθε να μας πάρει από το σχολείο.Την αδερφή μου που χοροπηδούσε πάνω του.Εγώ ήμουν πρώτη δημοτικού και η αδερφή μου μου έμοιαζε πολυυυύ μεγάλη (έκτη δημοτικού) για να χοροπηδάει πάνω σε ανθρώπους.

2. Μία πρωτομαγιά. Δε θυμάμαι έτος μόνο εμάς σε ένα λιβάδι, με τις ξαδέρφες μου να τρέχουμε μέσα στα λουλούδια. Να τι θέλουν τα παιδιά!

3. Κάτι Σαββατόβραδα που ερχόταν η αγαπημένη μου ξαδέρφη σπίτι και εγώ την έκρυβα στη ντουλάπα για να τη ξεχάσουν φεύγοντας οι γονείς της και να κοιμηθεί σε εμάς! Έπιανε μερικές φορές..

4. Το πάρκο που πηγαίναμε μετά το σχολείο με τις φίλες μου. Κάποιος μας είχε πει ότι εκεί πάνε οι σατανιστές και εμεις το θεωρούσαμε ύψιστη επίδειξη θάρρους το ότι πηγαίναμε εκεί! Μια φορά συναντήσαμε ένα άνθρωπο με μια μαύρη σακούλα που στο τότε δικό μας το μυαλό ισούταν με μια μαύρη σακούλα γεμάτη ανθρώπινα κόκκαλα. Ούτε θυμάμαι πως φύγαμε απο εκεί!Κουβάρια!!!!

5. Το παιχνίδι με τα playmobil με τα αδέρφια μου που πάντα φρόντιζε ο μεγάλος μου αδερφός να το μετατρέπει σε πόλεμο μεταξύ καλών και κακών playmobil. "Ναι αλλά θα παίξουμε ειρηνικα" κάναμε εμείς την εξήγηση πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Έλα όμως που πάντα κάτι συνέβαινε, συνήθως μας τη πέφτανε Ινδιάνοι, και ο πόλεμος δεν αργούσε να ξεσπάσει.. Το παιχνίδι τελείωνε συνήθως με τη λέξη κλειδί της αδερφής μου "βαρέθηκα". Μα πώς γίνεται να βαριέσαι το παιχνίδι?? Αδιανόητο μου φαινόταν...

Αλήθεια εσείς θυμάστε εύκολα τις πέντε πιο ευτυχισμένες στιγμές των παιδικών σας χρόνων?

Ηλεκτρονικό Φαρμακείο

Το blog μου όπως έχετε ήδη καταλάβει είναι λίγο από όλα... Όταν το πρωτοέφτιαξα ο blogger μου πρότεινε να διαλέξω ένα θέμα έτσι ώστε να με βρίσκουν πιο εύκολα οι αναγνώστες. Αντ' αυτού εγώ  αποφάσισα να  γράφω ότι μου κατεβαίνει κάθε φορά.

Σήμερα λοιπόν μου ήρθε να μιλήσω για καλλυντικά. Οχι δε θα σας πω ποια χρησιμοποιώ και ποια είναι τα καλύτερα. Είμαι πολύ ερασιτέχνης στο μακιγιάζ. Αλλά θα πω για ένα ηλεκτρονικό φαρμακείο το οποίο έχει όλα τα φαρμακευτικά καλλυντικά σε πολύ καλύτερες τιμές από ότι στα Hondos, Sephora ή στα αντίστοιχα φαρμακεία.

Εγώ αγοράζω μέικ απ και κρέμες της La Roche Posse και εκεί τα έχω βρει πραγματικά φθηνότερα . Ρίξτε μια ματιά και αποφασίζετε μόνοι σας.

http://www.pharmacy4u.gr/

Price incl. VAT: 8.93€

Έχει ότι έχει ένα κανονικό φαρμακείο από προϊόντα που δε χρειάζονται συνταγογράφηση. Η έδρα τους είναι στη Πάτρα και τα στέλνουν σε όλη την Ελλάδα δωρεάν για παραγγελία πάνω από 29€. Τη πρώτη φορά που παρήγγειλα μου τα φέραν μέσα σε δυο μέρες τη δεύτερη καθυστερήσαν γύρω στις 10 μέρες λόγω ενός προβλήματος στην αποθήκη.

Αρκετά συχνά έχει και προσφορές. Παρήγγειλα αντηλιακό της ROC με 50 δείκτη προστασίας με 6€!!

Υπάρχουν και άλλα ηλεκτρονικά φαρμακεία αλλά δεν έχω παραγγείλει ποτέ. Εάν ξέρετε κάποιο, που να είναι φθηνότερο, να κάνει προσφορές και άλλα τέτοια χαριτωμένα μη διαστάσετε να το μοιραστείτε μαζί μας!!More than welcome!!!

Coming soon : Ρώμη-Φλωρεντία!!

Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτυ μας! λαλαλαλα

Το καλό με το να δουλεύει και να διαβάζει πολλές ώρες ο φίλος σου είναι ότι αρκετά συχνά έχει συνέδρια! Το μοναδικό καλό, γιατί κατά τα άλλα είναι σπάσιμο νεύρων. Παλιότερα είχε πιο συχνά ταξίδια, τώρα λιγότερα, βλέπε κρίση. Παρόλα αυτά πέρασε πρόταση του για συνέδριο στη Ρώμη και σιγά που δε θα πήγαινα μαζί...Για κάτι τέτοια ζω εγώ.

Ρώμη είχα ξαναπάει και παλιότερα, όταν έκανε μεταπτυχιακό εκεί ένα φίλος μου. Δε ξέρω τι σκεφτόμουνα  τότε και είχα πάει μόνο για 6 μέρες; Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να έχω πάει να του κατσικωθώ για κανά μήνα.. Αλλά που μυαλό τότε! Εντωμεταξύ ήμουν και η τελευταία από τους φίλους του που τον επισκέφτηκε και ο κακομοίρης είχε πήξει να πηγαίνει στα αξιοθέατα. Βαριόταν τόσο πολύ που με πήγαινε απ'έξω και έβρισκε ένα σορό δικαιολογίες για να μην μπούμε μέσα. Το κολοσσαίο είναι μούφα μέσα , δεν αξίζει να μπεις. Απ' έξω φαίνεται καλύτερα μου έλεγε. Το είδα και εγώ το κολοσσαίο απ' έξω. Στο Βατικανό με τα χίλια ζόρια τον έσυρα. Σε αυτό όμως το έρμο το Πάνθεον δε με ήθελε καθόλου. Κάθε μέρα του έλεγα αύριο να πάμε στο Πάνθεον. Ναι, ναι απο εκεί περνάμε μου έλεγε. Και όντως από εκεί περνάγαμε απλά τη μία μέρα  είχε πολύ κόσμο , την άλλη πείναγε, την επομένη περνάγαμε τόσο αργά που είχε κλείσει! Το είδα λοιπόν και αυτό απ'έξω.

Όλα και όλα όμως τη νυχτερινή ζωή της Ρώμης την έμαθα απ' έξω και ανακατωτά! Πρώτη φορά πήγα σε κλάμπ στο εξωτερικό, συνήθως είμαι τόσο πτώμα από το περπάτημα όλη μέρα που το βράδυ κοιμάμαι από τις 11. Ε λοιπόν οι Ιταλοί δε λένε όπως εμείς να βγούμε για ένα ποτό, αλλά λένε πάμε να χορέψουμε (andare a ballare  ή κάτι τέτοιο). Και όντως χορεύουνε. Τους φαινόταν εξωγήινο το γεγονός ότι κράταγα ένα ποτό όλο το βράδυ. Αυτοί το πίνουν σε 5' και μετά αρχίζει ο χορός. Λες και ήμουν σε video clip της Rihanna. Τέτοιο χορό δεν έχουν δει τα Αθηναικά clubs ούτε από τις χορεύτριες πάνω στη μπάρα! 

Όμορφος λαός οι Ιταλοί, και πολύ περιποιημένοι. Αυτό που μου είχε κάνει εξαιρετική εντύπωση ήταν οι άντρες. Ήταν τόσο κομψοί σε σχέση με τους δικούς μας- sorry guys. Αλλά από αγγλικά τα βασικά, you beautiful ragazza, άντε να συνεννοηθείς. Τις γυναίκες τις περίμενα πιο όμορφες. Η πιο όμορφη κοπέλα που είδα στη Ρώμη αποδείχθηκε Ελληνίδα...Πάντως μοιάζουμε πάρα πολύ σα λαοί, una fatsa una ratsa!

Μπορεί εγώ να έχω ξαναπάει Ρώμη αλλά ο Θ δεν έχει ξαναπάει. Οπότε θέλω να το βλέπω σαν έναν καινούριο προορισμό. Άσε που πιστεύω ότι θα είναι τελείως διαφορετικά τώρα. Άλλο να πας με γκόμενο και άλλο με τον κολλητό σου και τα μυαλά πάνω από το κεφάλι!

Ρώμη θα μείνουμε 6 μέρες , μετά θα πάρουμε τον ιταλικό "ΟΣΕ" και θα πεταχτούμε Φλωρεντία για δύο μέρες. Φλωρεντία-Ρώμη είναι 1,30 ώρα με το γρήγορο τρένο και το εισητήριο είναι 77€ πήγαινε-έλα! Από Φλωρεντία δεν έχει απευθείας πτήση για Αθήνα οπότε αναγκαστικά επιστρέφεις Ρώμη. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι μου φαίνονται λίγες οι δύο μέρες στη Φλωρεντία- στην ουσία μια διανυκτέρευση- αλλά δε μας (μου)  βγαίνουν οι μέρες άδειας για παραπάνω. Έχω αποφασίσει στη Φλωρεντία να μην επισκεφτούμε μουσεία αλλά να χαρούμε απλά τη πόλη. Να φάμε , να πιούμε κρασί και να πάρουμε μια γεύση από Τοσκάνη. Ε το πολύ πολύ αν δούμε ότι δε μας έφτασε, ξαναπάμε!!!χιχιχι

Προς το παρόν συλλέγω πληροφορίες. Πού έχει το καλύτερο παγωτό. Πού έχει τη καλύτερη πίτσα. Πού να βγούμε βράδυ. Πού να ψωνίσουμε, θα έχουν και εκπτώσεις όταν πάμε! Ωχ ποιος μαζεύει τον Θ. Δε σας έχω ενημερώσει σχετικά αλλά εμείς είμαστε από τα αντίθετα ζευγάρια. Που ο άντρας είναι μέσα στο δοκιμαστήριο και εγώ ψάχνω καναπέ να καθήσω! Φίλοι άντρες σας νιώθω...Εντάξει μου αρέσει και εμένα να ψωνίζω αλλά πάω πάντα μόνη μου και πάντω αποφασίζω σχεδόν αμέσως τι θέλω. Μπορεί να αγοράσω κάτι χωρίς καν να το δοκιμάσω. Από την άλλη ο Θ μπορεί να βγάζει και να βάζει δυο μπλουζάκια για μισή ώρα μέχρι να αποφασίσει πως τελικά θα τα πάρει και τα δυο! Τράτζικ....